« nóvember 2007 | Aðalsíða | febrúar 2008 »

30. janúar 2008

Hægrisinnaðir stjórnmálamenn: Sýnið gott fordæmi!

Um daginn var sagt frá því í fréttum að Ólafur F. Magnússon hefði ákveðið að fara ekki á ráðstefnu borgarstjóra höfuðborga Norðurlandanna sem verður haldin um mánaðarmótin í Stokkhólmi. Hann ætlaði í staðinn að einbeita sér að hinu nýja starfi sínu sem borgarstjóri Reykjavíkur.

Mitt litla hjarta gladdist við að lesa þessa frétt. Ég hélt að núna loksins væri kominn skilningur meðal stjórnmálamanna á því að allt flakk þeirra er á háan reikning skattgreiðenda, og að ráðstefnan sem um er að ræða væri tvímælalaust ekki útgjaldanna virði.

Hjarta mitt brast jafnharðan því í ljós kom að í stað eins borgarstjóra verða sendir tveir borgarfulltrúar - borgarfulltrúar frá Sjálfstæðisflokknum, hvorki meira né minna.

Hugsunin sem varð eftir í mínu höfði var einföld og í formi spurningar: Af hverju sýna þing- og sveitarstjórnarmenn Sjálfstæðisflokksins ekki orð (og flokksstefnu sína) í verki þegar kemur að aðhaldi í opinberum rekstri?

Nú er svo komið að allir íslenskir stjórnmálaflokkar eru miðju- eða vinstriflokkar. Enginn þeirra talar hátt og opinskátt um að einkavæða þetta og markaðsvæða hitt. Loðnar yfirlýsingar landsfunda, sem hvort sem er enginn les, eru ekki nægjanlegar til að hægrivæða stjórnmálaflokk. Verkin tala. Verkin hrópa! Verk Sjálfstæðismanna eru ekki til þess fallin að fá venjulegt fólk til að falla í yfirlið af hrifningu yfir því hvað þeir fara vel með opinbert fé. Því miður. Þeir hafa fengið hið tælandi bragð skattpeninga í munninn og vilja ólmir taka stóra bita af þeirri köku, rétt eins og hver annar vinstrimaður sem telur skattheimtu vera sjálfsagða réttlætisaðgerð.

Ég lýsi hér með eftir fordæmi frá þeim þing- og sveitarstjórnarmönnum sem tala í nafni takmarkaðs ríkisvalds og hóflegrar skattheimtu en eru jafnframt í lykilstöðu til að fleyta rjómann af tekjum landsmanna í eigin þágu ferðalaga og opinberra kokkteilboða (en gera það ekki).

Fæ ég slíkt fordæmi?

Geir Ágústsson kl. 20:56

2. janúar 2008

Stundum hættulegt, oftast samt ekki = bannað

Norskir stjórnmálamenn hafa nú bætt við enn einni skrautfjöðrinni í annars vel skreyttan bannhatt sinn. Nýjasta banninu í Noregi er ætlað að koma í veg fyrir slys af völdum iðju sem margir stunda en flestir af ábyrgð og skynsemi. Á hverju ári má rekja nokkur slys til hinnar nú bönnuðu iðju, og það dugir víst til að réttlæta lögbann á hana.

Um hvað er rætt? Hvorki meira né minna en bann við sölu loftborinna flugelda til almennings í Noregi!

Einhver gæti nú velt fyrir sér hvort eitthvað svipað bann muni nokkurn tímann verða tekið upp á Íslandi. Margir telja slíkt líklega vera fásinnu. Hvað yrði þá um björgunarsveitir okkar? Yrðu þær gerðar að opinberum stofnunum? Yrðu þær neyddar til að leita annarra leiða til fjáröflunar? Enginn veit og fáir þora líklega að spá. Á meðan svo er mun bann við sölu flugelda til almennings á Íslandi sennilega seint líta dagsins ljós. Eða hvað?

Rökin fyrir hinu norska banni hljóma kunnuglega. Hinn sauðsvarti almúgi kann ekki að haga sér í návist löglegs söluvarnings og ráðið því einfalt: Gera söluvarninginn ólöglegan. Áfengi, tóbak, skotvopn, beltanotkun og fleira er allt á einhvers konar boða-og-bannlista sem var saminn með hinn heimska og sauðsvarta almúga í huga. Rök Norðmanna fyrir flugeldasölubanninu eru því ekki ný og með þau að vopni hefur ýmislegt ratað á sölulista hins svarta markaðar í gegnum tíðina.

Það eitt kemur í veg fyrir bann við flugeldasölu til almennings á Íslandi að nákvæmlega núna er tíðarandinn því óvilhollur. Hver veit hvað gerist ef hann sveigist í aðra átt, þótt ekki sé nema tímabundið? Ríkisvaldið bannar yfirleitt þar sem mótstaða er lítil. Skyldu flugeldar einhvern tímann taka dýfu í almenningsálitinu sem leiðir til banns við sölu þeirra? Banns sem seint verður afnumið nema eftir áralanga baráttu við forræðishyggjuna óþreytandi.

Vonum ekki.

Geir Ágústsson kl. 18:40