« Er mikill munur á ríkisrekstri og einkarekstri? | Aðalsíða | Verkefnalisti frjálshyggjumannsins »

19. september 2007

Hafa íslenskir frjálshyggjumenn það of gott?

Ísland hefur tekið stakkaskiptum á rúmlega áratug. Íslenskir bankar eru í gríðarlegri útrás og að hagnast vel á bæði íslandi og í útlöndum. Uppkaup Íslendinga í útlöndum hafa vakið athygli víða um heim. Lífskjör hafa batnað stórkostlega á Íslandi seinustu árin, meðal annars vegna skattalækkana og afnámi ýmissa skatta, auk þess sem skattheimtu hefur verið haldið hóflegri á bæði fjármagn og fyrirtæki. Svo mætti ætla að allt sé í miklum blóma og því lítil þörf að krefjast einhvers frekar.

Hvað sem því góða líður er engu að síður ljóst að margt má betur fara. Skattheimta er enn gríðarleg á launatekjur. Hið opinbera er duglegt við að kreista út krónu hér og krónu þar í næstum því öllum viðskiptum. Reglugerðabáknið vex stjórnlaust, sem og eftirlitsstofnanirnar sem eiga að fylgja því eftir. Heilbrigðiskerfið þenst út í kostnaði en dregst saman í þjónustu, og svipaða sögu má segja um flesta hluta skólakerfisins. Bændum er enn haldið í ánauð viðskiptahafta, tolla og ríkisstyrkja. Víða er pottur brotinn, svo mikið er ljóst.

Í ljósi alls þessa, þá liggur beint við að spyrja: Hvar eru íslenskir frjálshyggjumenn að berjast og hamast gegn leyndri útrás hins opinbera? Ekki finnast þeir í Sjálfstæðisflokknum lengur, þar sem ungliðahreyfingin virðist vera orðin að hrossakaupráðstefnu stríðandi fylkinga. Ekki get ég hrósað Frjálshyggjufélaginu sérstaklega fyrir framtakssemi og dugnað seinustu misserin (og á vissulega nokkra sök sjálfur í því). Hannesi Hólmsteini hefur verið drekkt í baráttu við talnaleikfimi háskólaprófessora, þótt ekki ætli ég að draga úr hinu athyglisverða framtaki hans, Skattamal.is, á nokkurn hátt. RSE stendur vaktina vel um þessar mundir, en sem óháð hugveita er auðvelt fyrir almenning að láta sér boðskap hennar sem vind um eyru þjóta.

Mér er skapi næst að fullyrða að íslenskir frjálshyggjumenn hafi það of gott, og finni sig að engu leyti knúna til að taka slaginn við ríkisvaldið þar sem það stendur hvað traustustum fótum - á sviðum heilbrigðis- og menntamála. Þar að auki hefur baráttan fyrir frekari lækkun skatta misst oddinn, þá sér í lagi eftir að Sjálfstæðisflokkur og Samfylkin ákváðu að frysta þann málaflokk með stjórnarsáttmála sínum í vor.

Ekki get ég samt sakast við aðra en sjálfan mig því ég sé að Íslendingar eru að styrkja stoðir sínar og byggja sig upp á meðan meginland Evrópu slæst við núll-hagvöxt og ógurlegan stöðuleika hans. Heitasti eldmóðurinn dofnar óneitanlega þegar samanburðurinn er við þá lélegu. íslenskum frjálshyggjumönnum vantar aðra samanburði - til að mynda Írland eða hin hratt rísandi hagkerfi Austur-Evrópu. Nú eða líta sér nær og horfa upp á sjúklinga og menntafólk Íslands berjast vonlausri baráttu við ríkisvaldið.

Eitthvað þarf að gera til að kynda upp í deyjandi glæðum frelsisbaráttunnar. Hvað það er veit ég samt ekki.

Geir Ágústsson kl. 21:42