« júní 2007 | Aðalsíða | ágúst 2007 »
22. júlí 2007
Greyið aumingjans eignarrétturinn nú til dags
Á sínum tíma, þegar frjálshyggjumenn höfðu sannfært helstu leiðtoga Vesturlanda um að skrifa stjórnarskrár sem takmörkuðu svigrúm hins opinbera til afskipta af samfélaginu, þá var ríkur skilningur á því að eignarrétturinn væri ekki bara gagnlegur og nauðsynlegur, heldur líka réttlátur. Ríkisvaldið var sett inn í ramma stjórnarskráa sem fálu í sér ströng - a.m.k. strangari - skilyrði fyrir því að fá að hrófla við eignum einstaklinga.
Nú er öldin önnur. Stjórnarskrárnar líta svipað út, en í dag er búið að túlka skilyrðin fyrir eignarréttaskerðingunum svo þunnt að takmörkin eru nær engin. Reykingabann í einkahúsnæði, upptaka eigna í nafni framkvæmda og vegalagningar, skilyrtur brottflutningur fólks frá heimilum sínum í nafni almannahagsmuna (t.d. snjóflóðahættu) og svona má lengi telja - allt eru þetta ríkisafskipti af eignum einstaklinga, og alltaf eru þau réttlætt með tilvísun í almannahagsmuni, lýðheilsu, jafnrétti eða hvers sem er sem hentar tíðarandanum hverju sinni.
Vinstrimenn skynja vel þessa þróun og hafa fengið blóðbragð í munninn. Alltaf er þess krafist að lengra sé gengið. Alltaf eru þeir færri og færri sem vilja túlka ákvæði stjórnarskrár eins og þeim var (mjög líklega) ætlað að túlkast af höfundum þeirra. Orð eins og „sameign“ er jafnvel á leið inn í hina íslensku stjórnarskrá og hverfur þar með atvinnufrelsi í sjávarútvegi á Íslandi - kvótinn verður þjóðnýttur bakdyramegin. Nú má ekki opna húsnæði sitt fyrir gestum og gangandi án þess að lögleg iðja þar innandyra - reykingar - verði að lögreglumáli. Ekki má afklæðast í tilteknu húsnæði á tilteknum tíma í tiltekinni nálægð frá öðrum án þess að víkingasveitin sé sett í viðbragðsstöðu.
Veit einhver hvernig þessi þróun endar? Endar hún nokkurn tímann ef henni er leyft að halda áfram? Í dag má reykja á eigin heimili. Hvenær verður það að lögreglumáli? Í dag má skreyta húsnæði sitt að innan með myndum af allsberu fólki að stunda kynlíf. Hvenær verður það orðið að dómsmáli? Í dag má vera hægrimaður sem skilur sjálfseignar- og séreignarréttinn og getur rætt hann í leigðum sal með fullu samþykkir salareiganda við alla sem greiða aðgang. Hvenær mun slíkt teljast vera árás á almannahagsmuni og lýðheilsu?
Einhver gæti talið mig vera mála skrattann á veginn hérna. Sé litið örfá ár aftur í tímann sést að svo er varla, þótt ég voni svo sannarlega að skrattinn verði seint málaður allur!
Geir Ágústsson kl. 22:14
15. júlí 2007
Frjálshyggjumenn eru þverhausar
Frjálshyggjumenn fá oft að heyra það að þeir séu þverhausar sem neiti að skipta um skoðun. Þessi lýsing er ekki röng og raunar er fátt sem lýsir frjálshyggjumönnum betur en þvermóðska þeirra. Þeir neita nefnilega að setja frjálsan vilja í annað sætið á eftir einu né neinu.
Þetta má skýra með dæmi. Nú eru þeir margir sem vilja að höfuðborgarbúar borgi sérstaklega til þess að fólk sem býr út á landi geti gert það áfram þótt enginn sérstakur grundvöllur sé fyrir því. Þetta heitir að setja byggðamál í öndvegi og á að benda til sérstakrar ástúðar á hinum íslenskum sveitum og hinu íslenska dreifbýli.
Frjálshyggjumenn eru tregir til að samþykkja þess konar millifærslur á fé fólks. Frjálshyggjumenn neita einfaldlega að setja frjálsan vilja neðar meintum hagsmunum íslenskrar landsbyggðar. Byggðakvótar, styrkir til landsbyggðarinnar og óhagkvæmar vegaframkvæmdir fá af þeirri ástæðu seint stuðning frjálshyggjumanna, sama hverjar afleiðingarnar eru. Ef landsbyggðin hreinlega tæmist af fólki í fjarveru sértækra ríkisaðgerða þá er það ekki nóg til að fá frjálshyggjumanninn til að setja frjálsan vilja í annað sætið á eftir meintum hagsmunum landsbyggðarfólks.
Þvermóðska frjálshyggjumanna er ekki orðum aukin. Vindhani frjálshyggjumannsins bendir í átt frelsis, og breytir ekki um stefnu þótt blásið sé á hann úr öllum áttum.
Geir Ágústsson kl. 21:57
11. júlí 2007
Viðtal við Ayn Rand
Árið 1959 var, af fréttamanninum Mike Wallace, tekið viðtal við heimspekinginn og rithöfundinn Ayn Rand. Viðtalið er aðgengilegt á Youtube í þremur hlutum. Ég mæli með því að sem flestir eyði hálftíma af lífi sínu og horfi á það allt. Í versta falli er það ágæt leið til að stuða sósíalískar taugar, ef einhverjar eru. Viðtalið býður einnig upp á ágætt sýnidæmi um fréttamann sem misskilur viðmælanda sinn og spyr spurninga sem endurspegla algjöra vanþekkingu á viðfangsefninu. Hagfræðiþekking blaðamanns er sömuleiðis afhjúpuð sem lítil eða engin.
Njótið!
Geir Ágústsson kl. 20:51
3. júlí 2007
Hver er vandi íslenskrar útgerðar?
Mestu efnahagsframfarir undanfarinna ára á Íslandi má rekja til þess að ríkið hætti að gera eitthvað en ekki til þess að ríkið gerði eitthvað. - Vefþjóðviljinn, 1. júlí 2007Mikil óvissa umleikur fiskveiðar við Ísland um þessar mundir. Við blasir mikill niðurskurður aflaheimilda. Bent hefur verið á ýmsa vankanta við fiskveiðistjórnunarkerfið íslenska, þar á meðal fjölmarga er varða opinber afskipti af því og tilfærslur innan þess í nafni byggðamála, smábáta og landsbyggðar.
Vandi útgerðar á Íslandi er nokkur, og þar sem fiskveiðar eru enn stærsta útflutningsgreinin á Íslandi þá er sá vandi tekinn alvarlega af stjórnmálamönnum.
Freisting stjórnmálamanna til að gera eitthvað er mikil og stór og erfitt að standast. Hættan er sú að fé verði veitt úr einum vasa í annan í auknum mæli, t.d. í nafni útgerðar eða byggðamála. Ríkið mun freistast til að herða enn tök sín á fiskveiðistjórnun við strendur Íslands, fjölga tilfærslum frá einni útgerð eða byggð til annarrar, og ímynda sér að þannig megi leysa þann vanda sem blasir við fiskveiðum á Íslandi.
Þetta er ekki rétt nálgun. Miklu nær væri að sætta sig við þá staðreynd að fiskveiðar eru rekstur eins og hver annar sem býr við miklar sveiflur. Útgerðarmönnum vantar ekki byggðakvóta eða niðurgreiðslur heldur aukið frelsi til að bregðast við sveiflum í aflabrögðum. Ríkið á að færa valdið til að ákvarða leyfilegan afla frá sjálfu sér og til útgerðarmanna - þeirra sem þurfa að haga seglum eftir vindi. Þeir geta þá sjálfir látið reyna á hinar ýmsu kenningar sem fiskifræðingar henda sín á milli og deilan um hver hefur rétt fyrir sér verður að einfaldri samkeppni útgerða um besta ávöxtun og mestan hagnað, bæði til lengri og skemmri tíma litið.
Hagsmunir Íslendinga af góðu gengi útgerðar á Íslandsmiðum eru miklir. Svo miklir að stjórnmálamönnum á að halda frá stjórnun fiskveiða eins og frekast er unnt. Það er nefnilega það sem ríkið gerir ekki sem er undirstaða hins íslenska efnahagsundurs, en ekki það sem ríkið gerir.
Geir Ágústsson kl. 15:24