« apríl 2007 | Aðalsíða | júní 2007 »

31. maí 2007

Eignarrétturinn tók skref til baka í dag

Á morgun, 1. júní 2007, taka í gildi lög sem flytja reykingastefnu einkarekinna skemmti- og veitingastaða á Íslandi frá húseigendum til opinberra embættismanna. Þetta er stór dagur fyrir Íslendinga. Eignarrétturinn var rýrður töluvert og það réttlætt með vísun í skýrslur og ósannfærandi vísindarannsóknir, auk háværra slagorða frá sérhagsmunasamtökum sem fá borgað fyrir að mála skrattann á vegginn. Neytendur hafa auðvitað sitt að segja líka en þegar allt kemur til alls voru troðfullir reykmettaðir skemmtistaðir og kaffihús ekki sannfærandi yfirlýsing um vilja þeirra. Þeir fáu og háværu sem hafa farið á djammið í Svíþjóð fengu einir að tjá sig fyrir hönd viðskiptavina, eigenda og starfsmanna skemmtistaða og veitingahúsa.

Auðvitað er eignarréttur nú þegar skertur þótt ekki væri fyrir hin nýju lög. Sumum er gert að bjóða upp á klósettaðstöðu og þrífa svo og svo oft. Sækja þar um leyfi til að fá að skiptast á fé og áfengi og tóbaki í eigin húseign. Ekki má hafa allar húseignir jafnlengi opnar. Nýjasta skrefið í átt að afnámi eignarréttarins - flutningur á reykingastefnu húseigenda frá eigendum þeirra til opinberra starfsmanna - er bara eitt af mörgum. Engu að síður er ástæða til að syrgja þróunina sem vitaskuld á ekkert skylt við þann anda sem stjórnarskrá Íslands er skrifuð í.

Ekki þarf mikið ímyndunarafl til að sjá hvar þróun af þessu tagi endar. Hvað eiga sérhagsmunasamtök og unnendur vaxandi ríkisvalds að heimta nú þegar tóbaki hefur verið úthýst af húseignum í einkaeigu sem hafa opið fyrir gesti og gangandi? Næsta skref er að úthýsa tóbaki úr öllu húsnæði. Þar á eftir kemur bann á tóbaki. Feitur matur tekur fljótlega við, sem og gos og sælgæti. Þróunin er hafin á öllum vígstöðvum. Mótstaðan er lítil og veik og nýtur ekki hylli löggjafar- og framkvæmdarvaldsins.

Í dag syrgi ég enn eitt tap eignarréttarins fyrir pólitískum rétttrúnaði.

Geir Ágústsson kl. 21:29

21. maí 2007

Stundum er bara ein skoðun rétt

Sumir halda því fram að allt sé til umræðu og sé bara spurning um að ná málamiðlun eða meirihlutasamþykki. Umræðustjórnmálin ganga út á að í raun séu ekki til hugsjónir og að umræðan snúist bara um að ná málamiðlun sem meirihlutinn getur sameinast um. Sú málamiðlun er ætíð sanngjörn og réttmæti hennar felst í því að margir náðu saman um hana.

Umræðustjórnmálamenn viðurkenna ekki ekki sjálfseignarrétt einstaklinga. Einstaklingar mega ekki neyta hvaða efna sem þeir vilja - efna sem voru framleidd og seld í frjálsum viðskiptum án þvingunar. Meirihlutinn og fulltrúar hans á löggjafarsamkundunni ákváðu að þetta væru lög sem gengju yfir alla.

Umræðustjórnmálamenn viðurkenna ekki tilvist einkaeignarréttarins. Hann er bara hugtak sem má móta og ræða fram og til baka þar til meirihlutinn kemst að einhverri niðurstöðu. Ef t.d. maður sem telur sig eiga húseign leyfir öðrum en vinum sínum og vandamönnum að ganga inn í hana og skipta á peningum fyrir mat og drykki þá hverfur eignarréttur hans. Meirihluti fólks eða fulltrúar meirihlutans ákváðu nefnilega að ef húseigandi sýnir gestrisni af þessu tagi þá ræður viðkomandi því ekki lengur hvort og hvar reykingar eru heimilar, hvort boðið sé upp á eitt klósett eða þrjú og hversu lengi gestagangurinn má vara.

Margir standa fast á því að til séu réttindi sem ekki er hægt að skerða með réttmætum hætti (þótt alltaf sé hægt að leiða réttmæti hjá sér og skerða með valdboði). Sumir þeirra sem hvað fastast standa kalla sig frjálshyggjumenn, en það er ekki einhlítt. Þrjóska þeirra staðföstu til að gefa eftir hugsjónir, rökhugsun og skynsemi er oft uppnefnd - jafnvel kallað „trúarbrögð“ og fer afskaplega í taugarnar á umræðustjórnmálaspekingunum.

Eftir stendur samt að einstaklingar í heimi umræðustjórnmála eru að beita eigin heila og raddböndum til að tjá sínar skoðanir og hugleiðingar, og þar með geta þeir ekki afneitað sjálfseignarrétti sínum nema þeir sýni fram á að þeir séu að brjóta á eignarrétti einhvers annars með notkun eigin líkama og hugsana.

Þeirra „trúarbrögð“ hljóta að felast í því að afneita rökhugsun og kjósa frekar að sveima um í reikulum heimi þar sem Hitler var bara sannfærandi ræðumaður og röggsamur leiðtogi og epli rjúka upp í loftið þegar þau sleppa af greinum eplatrjáa. Þeir um það.

Geir Ágústsson kl. 18:05

20. maí 2007

Forgangsröðun vandamálanna

Í þessari ræðu bendir danski tölfræðingurinn (og vinstrimaðurinn) Bjørn Lomborg okkur á að ef við leggjum of mikla áherslu á eitt vandamál þá munum við leggja of litla áherslu á annað vandamál. Ef pening er eytt í að reyna hafa áhrif á loftslag Jarðar þá mun pening ekki verða eytt í lækningu sjúkdóma og útrýmingu hungurs og vannæringar.

Þessi boðskapur er ekki nýr eða framandi í okkar eyrum. Allir vita að annaðhvort er keyptur stærri bíll eða dýrari ferð á sólarströnd. Almennt erum við mjög meðvituð um að fé eytt á einum stað verður ekki eytt af okkur á öðrum stað líka. Engu að síður mætir þessi boðskapur Bjørns um forgangsröðun á heimsvísu mikilli andstöðu vinstrimanna.

Hvað veldur? Ásókn vinstrimanna í yfirráð yfir hinum frjálsa markaði? Lækning malaríu mun ekki svala þeirri ásókn. Stofnun alþjóðastofnana sem hafa mikil afskipti af orkunotkun allra landa er hins vegar prýðilegt tæki til að lauma sósíalisma inn um bakdyrnar. Þetta er hugarfar hinna grænu sósíalista með rauðu hjörtun.

Allt tal um að leysa vandamál heims er marklaust tal ef forgangsröðun er fjarri og því sópað undir teppið að mikil áhersla og mikið fjáraustur í eitthvað sem skilar mjög litlu til mjög fárra hefur áhrif á það sem er hægt að gera sem bjargar lífum milljóna og bætir líf enn fleiri fyrir mun minna fé og fyrirhöfn og á mun skemmri tíma.

Geir Ágústsson kl. 15:19

17. maí 2007

Hvernig á að „skipta“ þjóðarkökunni?

Úr efnahagsstefnu Samfylkingarinnar (feitletrun mín):

Endurskoða þarf skattkerfið og almannatryggingarnar til að bæta hag lágtekjufólks og millitekjufólks og leggja grunn að réttlátari tekjuskiptingu.

Vinstrimenn tala oft um að leiðrétta, breyta eða umstokka hinni svokölluðu „tekjuskiptingu“ í samfélaginu. Sagt er að sumir hafi háar tekjur og aðrir lágar og þessu meinta óréttlæti þurfi að eyða. „Réttlát tekjuskipting“ er markmið sem vinstrimenn stefna að og vilja nota skattkerfið sem verkfæri til að ná því.

En hvað er „tekjuskipting“? Er hún ákveðin aðferðafræði til að skera köku upp í sneiðar þar sem stærð sneiðanna er ákveðin af stjórnmálamönnum út frá ákveðinni hugmyndafræði? Er hún einhver uppskrift sem opinberir embættismenn setja saman um hver mánaðarmót og launagreiðendur fylgja af mikilli nákvæmni?

Til dæmis, segjum að Margrét sé með milljón á mánuði, og Kolbrún sé með 100 þúsund á mánuði. Þýðir það að einhver ákvað að „tekjuskiptingin“ 10:1 sé sú sem eigi að gilda um þessar tvær konur? Þarf bara að fá rétta stjórnmálamenn á þing til að breyta „tekjuskiptingu“ þessara tveggja kvenna í eitthvað sem nálgast 1:1? Mun slík þvinguð skipting á heildartekjum tveggja einstaklinga ekki hafa nein áhrif önnur en þau að laun eins lækkuðu og laun annars hækkuðu?

Hið rétta er að „tekjuskiptingin“ er ekki bara eitthvað verkfæri sem stjórnmálamenn geta leikið sér með, þótt margir kaupi þá söluræðu vinstrimanna kinnroðalaust. „Tekjuskipting“ samfélagsins er bara tölfræði sem hefur sömu merkingu og skipting símanúmera í háar og lágar tölur.

„Tekjuskipting“ er marklaust hugtak á frjálsum markaði því laun eru ekki ákveðin fyrir ákveðna hópa, heldur ákveðna einstaklinga. Laun eru ekki ákvörðuð út frá einhverri marxískri hugmyndafræði á miðlægum skrifstofum ríkisvaldins, heldur út frá markaðslögmálum, framboði, eftirspurn og framleiðni hvers og eins (undantekningar eru opinberir starfsmenn og þeir sem láta verkalýðsfélög semja bindandi um laun sín).

„Tekjuskiptingin“ í frjálsu markaðshagkerfi er réttlát ef hún frjáls. Þegar stjórnmálamenn tala um að breyta henni þá eru þeir að tala um að ræna af einum og gefa öðrum. Hvar er réttlætið í því?

Geir Ágústsson kl. 18:07

16. maí 2007

Þensla og verðbólga eru afleiðingar ríkisafskipta

Þensla og verðbólga eru algeng umræðuefni á Íslandi eftir að hægrimönnum tókst að ná tökum á viðvarandi kreppuástandi og stöðnun í íslensku hagkerfi. Nú virðist allt vera á uppleið á Íslandi. Kaupmáttur vex og störfum fjölgar. Fyrirtæki skila hagnaði og eru í útrás út um allan heim. Deiluefnin eru ekki hvort gjaldfella eigi krónuna enn eina ferðina eða hækka skatta á enn eina hreyfingu í hagkerfinu. Deilurnar snúast miklu frekar um hvernig á að eyða vaxandi skatttekjum ríkisins og, skiljanlega, hvernig á að berja niður verðbólgu og meint þensluástand í hagkerfinu.

Það sem fáir virðast átta sig á er að þensla og verðbólga eru afleiðingar ríkisafskipta rétt eins og kreppa og skerðing kaupmáttar. Ríkisvaldið einokar útgáfu gjaldmiðils á Íslandi, og aðrir gjaldmiðlar sem standa Íslendingum til boða eru framleiðsla hliðstæðrar einokunarstarfsemi erlendra ríkisstjórna. Vaxtastig er ákveðið á fundum ríkisstarfsmanna rétt eins og verð á mjólk og kjöti var ákveðið af stjórnmálamönnum í gamla daga, og er jafnvel enn í ákveðnum mæli. Hvernig getur slíkt fyrirkomulag verið af hinu góða á markaði sem almennt er stjórnað af verðlagi (plús skattar) og eftirspurn (mínus skattar)?

Peningar eru ekki verðmæti. Þeir eru milliliður vöruskipta og skipta á kaupum og sölu á þjónustu, vinnu og framleiðslu. Peningamagn á frjálsum markaði sem slíkt er aukaatriði. Fjöldi breskra punda í umferð er miklu meiri en fjöldi íslenskra króna, en breskt pund hefur sama kaupmátt á Íslandi og hin íslenska króna - upphæðin eða fjöldi eininga af gjaldmiðlinum breytist en ekkert annað. Vandamál þenslu og verðbólgu byrja fyrst þegar peningamagn er aukið á einhverjum tímapunkti án þess að verðmætasköpun aukist.

Á hinum frjálsa markaði, þar sem enginn prentar peninga og þar sem einstaklingar framleiða áður en þeir hefja neyslu, getur þensla ekki átt sér stað. Þensla krefst þess að sumir einstaklingar skipti á engu fyrir peninga og skipti síðan peningunum fyrir varning og þjónustu. Sem regla er það þetta sem gerist þegar peningamagn er aukið. Þegar eftirspurn, sem er ekki byggð á verðmætasköpun, verður til þá verður til þensla sem tekur á sig mynd hækkandi verðlags.
- The Fallacy of Inflation Targeting e. Frank Shostak

Meira að segja mörgum hægrimönnum og jafnvel frjálshyggjumönnum yfirsést stundum þessi annars óvéfengjanlegu sannindi, sem er í sjálfu sér skrýtið því hinn frjálsi markaður getur alveg ákveðið nöfn og upphæðir milliliða í vöruskiptum (peninga) rétt eins og hann getur útvegað vörurnar sem skipst er á.

Látum ekki hið viðtekna blekkja okkur. Þensla og verðbólga eru afleiðingar ríkisafskipta rétt eins og kreppa og samdráttur.

Geir Ágústsson kl. 16:03

14. maí 2007

Þegar græningjar vissu ennþá af einstaklingnum

Fyrir um 15 árum, þegar ég var ungur drengur að uppgötva heiminn, þá var eftirfarandi slagorð eitt af því fyrsta sem ég heyrði koma frá umhverfisverndarhreyfingunni:

Think global, act local!

Þetta var slagorð sem var auðvelt að taka til sín. Með því að taka til í eigin garði og passa upp á sitt nánasta umhverfi væri hægt að láta að sér kveða í heiminum, því margt smátt gerir eitt stórt, og samtakamáttur fjöldans er mikill. Hver og einn getur e.t.v. ekki lyft þungu hlassi, en með samvinnu og samstarfi hefst það. Svona var a.m.k. hugsunin þá.

Nú er öldin önnur. Núna segir umhverfisverndarhreyfingin: Hver og einn getur ekki haft nein teljanleg eða mælanleg áhrif. Nú þarf að fyrirskipa aðgerðir á samningaborði ríkisstjórna, og alheimsmælikvarða, því annars mun ekki takast að ná fram þeim breytingum sem að er stefnt.

Act global, or not at all!

Að mínu mati er þetta mjög dapurleg breyting á hugsunarhætti. Einstaklingum er sagt að það sé í lagi að aka um á bensínþyrstum bílum og fljúga um með lágflugfargjaldaflugfélögum, jafnvel oft á ári, því hver og einn einstaklingur hefur engin teljanleg áhrif. Ákveði hins vegar ríkisvaldið að herja á verðlag á orku og eldsneyti með sköttum og viðskiptahöftum þá sé það hið besta mál og nauðsynlegasta, og þú verðir einfaldlega að una afleiðingum dýrari og minni orkuneyslu þegar hinu opinbera þóknast að kalla þær yfir þig.

Ég sakna hins gamla slagorðs umhverfisverndarhreyfingarinnar. Það virti a.m.k. einstaklinginn sem sjálfstæða lífveru með hæfileika og getu til að taka sjálfstæðar og upplýstar ákvarðanir. Nú er öldin önnur.

Geir Ágústsson kl. 18:36

12. maí 2007

Snýr Skattmann aftur í dag?

Í áramótaskaupinu 1989 var atriði sem margir muna eftir enn þann dag í dag. Ólafur Ragnar Grímsson, þáverandi fjármálaráðherra, birtist þar áhorfendum í hlutverki Skattmanns, klæddur í búning Leðurblökumannsins (Batman) og söng um skattlagningu sína á meðan hann lokaði fyrirtækjum, rændi veski af ekkju og innsiglaði vinnuvél.

Á þessum árum var vinstristjórn við völd á Íslandi undir forystu Framsóknarflokksins. Hún var dæmigerð vinstristjórn skattahækkana og óráðsíu í fjármálastjórn hins opinbera, svipuð þeirri sem nýverið lét af völdum í Reykjavík. Sjálfur Skattmann hafði verið duglegur við að „skattleggja alla, konur og kalla“ og orðinn frægur fyrir. Hlutverk hans sem fjárhirðir ríkisins var ekki öfundsvert, enda erfitt að kreista fé út úr hagkerfi í niðursveiflu. Hann gerði samt sitt besta.

Nú eru 16 ár liðin síðan Sjálfstæðisflokkurinn tók við forystuhlutverki sínu í ríkisstjórn á Íslandi. Langlífasta góðæri í sögu íslenska lýðveldsisins hófst skömmu síðar og varir enn. Nú er svo komið að margir hafa vanist því, álíta það sem sjálfsagðan hlut og finnst jafnvel nóg um! Þar af leiðandi eru sumir byrjaðir að hugleiða vinstristjórn sem getur hægt á hjólum hagkerfisins og skapað neyðarástand fyrri tíma.

Hið íslenska vinstri nú á dögum er í engum aðalatriðum frábrugðið því sem leiddi til fæðingar Skattmanns í skaupinu 1989. Ef Íslendingar vilja breyta til er þeim í lófa lagt að krefjast þess að skattalækkanir og einkavæðingar hins opinbera gangi enn hraðar fyrir sig. Þannig fá allir, bæði launþegar og hið opinbera, meira fé til ráðstöfunar. Eitt er ljóst: Áramótaskaupið er ekki orðið það leiðinlegt að við þurfum að umbylta öllu þjóðfélaginu til að skapa góðan efnivið í það næsta!

Ólafur Ragnar Grímsson er e.t.v. fluttur á Bessastaði, en hið íslenska vinstri mun ekki eiga í neinum vandræðum með að fylla stöðu Skattmanns, fái það kost á því. Ég vona að íslenskir kjósendur búi yfir nægilegri skynsemi til að koma í veg fyrir það.

Geir Ágústsson kl. 10:58

7. maí 2007

Svona fer hinn (næstum því) frjálsi markaður með biðlista

Biðlistar hafa verið á vörum margra upp á síðkastið. Af því tilefni ætla ég að endurbirta færslu sem birtist áður á þessari síðu 25. ágúst 2006, og fjallar um biðlista.

Í gær birti Fréttablaðið litla en athyglisverða frétt um biðlista eftir heyrnartækjum á Íslandi. Nú er svo komið að „biðlistar heyra sögunni til“, eitthvað sem er varla hægt að segja um mörg önnur svið heilbrigðiskerfisins, og svo sannarlega góðar fréttir fyrir heyrnarskerta.

Hvernig stendur svo á því að biðlistar eftir heyrnartækjum eru nú horfnir? Fréttin veitir örlitla innsýn í það: Kostnaðarþáttur einstaklingsins hefur „aukist“ og fjármagn hefur „myndast“ eftir reglugerðarbreytingu fyrir tæpum þremur árum síðan.

Á mannamáli þýddi reglugerðarbreytingin einfaldlega að ríkið afnám einokun sína af viðskiptum með heyrnartæki. Einkaaðilar urðu til sem náðu til sín vel borgandi viðskiptavinum, þ.e. þeim sem gátu keypt sig út úr biðröð hins opinbera, og flöskuhálsar, biðlistar og önnur óþægindi hurfu á örfáum misserum.

Talsmenn ríkiseinokunar á heilbrigðisþjónustu segja gjarnan að aukin aðkoma einkaaðila muni leiða til þess að þeir ríku kaupi sig „fram fyrir“ í röðinni. Hvað ef þeir ríku mynda einfaldlega aðra röð og stytta þannig hina sem hinir efnaminni þurfa að standa í, eða hreinlega útrýma henni? Eru þá ekki allir betur staddir?

Geir Ágústsson kl. 22:42

6. maí 2007

Skuldir heimilanna eru mál heimilanna!

Skuldir íslenskra heimila, samanlagðar og bornar saman á milli ára, eru ítrekað umræðuefni í íslenskum fjölmiðlum. Stjórnmálamenn nota gjarnan samanlagðar skuldir íslenskra heimila til að ræða hversu vel eða illa hagstjórn hafi tekist seinustu svo og svo mörg ár. Samanlagðar skuldir allra íslenskra heimila eru, ef marka má dægurmálaumræðuna, bara ein kennistærð hagfræðinnar af mörgum, og hagstærð sem stjórnmálamenn geta kastað sín á milli í gagnkvæmum árásum á vanhæfi hins.

Þetta er að mínu mati alveg stórfurðuleg misnotkun á tölu sem þýðir ekkert. Heildarsumma allra tegunda allra skulda allra íslenska heimila er bara tala, rétt eins og heildarsumma allra íslenskra símanúmera, og segir ekkert til um ástand eins né neins í hagkerfinu. Þetta má skýra í nokkrum liðum:

- Ef Pétur eykur skuldir sínar, t.d. til að gera við hús sitt, en hefur jafnframt nýverið fengið launahækkun, hvað þýðir þá aukning skulda hans fyrir afkomu hans? Sennilega ekkert.
- Ef Pétur eykur skuldir sínar, t.d. til að gera við hús sitt, en sér jafnframt fram á að hækka húseign sína í verði með viðhaldinu, hvað þýðir þá aukning skulda hans fyrir afkomu hans? Sennilega ekkert.
- Pétur keypti íbúð sína á 15 milljónir á sínum tíma, en núna er hún metin á 20 milljónir. Hann ákveður að skuldbreyta og innleysa þennan mismun á kaupverði og væntanlegu söluverði, og nota mismuninn í neyslu (nýja eldhúsinnréttingu, mótorhjól eða ný jakkaföt). Skuldir hans jukust, en hvað þýðir aukning skulda hans fyrir afkomu hans? Sennilega ekkert.
- Pétur og Pálína, kærasta hans, ákváðu nýlega að hefja sambúð og barneignir. Þau þurfa stærra húsnæði með fleiri herbergjum og steypa sér út í skuldir til að eignast það. Í staðinn taka þau að sér meiri vinnu og hagræða í heimilisbókhaldinu. Skuldir þeirra rjúka beint á heimilisskuldareikning ríkisins, en hefur einhver borið skaða af skuldaaukningu Péturs og Pálínu? Ætlar sér einhver að stilla sambúð og barneignum upp á móti hækkun krónutölu á skuldayfirliti parsins og segja að aðstæður í samfélaginu hafi versnað?
- Geir nokkur Ágústsson fjárfesti nýverið í íbúð og jók þar með skuldir sínar gríðarlega. Þetta gerði hann til að losna af sveiflukenndum leigumarkaði en lítur svo á að þessi fjárfesting hafi að öllu leyti bætt stöðu hans, bæði til skemmri og lengri tíma litið. Hefur samfélagið borið einhvern skaða af þessari gríðarlegu skuldaaukningu Geirs?

Listi af þessu tagi gæti orðið töluvert lengri. Allt ber að sama brunni: Heildarskuldaaukning er marklaus mælistærð og ónothæf í allri umræðu um stöðu hagkerfisins. Á seinustu árum hafa Íslendingar notið góðæris og fjárfest í húsnæði, neyslu, hlutabréfum og ég veit ekki hvað og hvað. Velta í samfélaginu hefur aukist gríðarlega og þar með máttur þess til að taka á sig aukna skuldabyrði, sem í mörgum tilvikum er komin til vegna fjárfestinga til framtíðar. Sumir nota lán sín á skynsamlegan hátt og aðrir ekki en slíkt er undir hverjum og einum komið og á milli hvers og eins og lánveitanda síns, og ekkert sem kallar á aðgerðir stjórnmálamanna.

Að lokum ábending til þeirra sem vilja tryggja stöðugleika krónunnar og koma í veg fyrir endalausar vaxtahækkanir og verðbólguaðgerðir: Hvetjið ríkið til að einkavæða krónuna og leggja niður seðlabankann!

Uppfært (12. maí): Hér er vísað í þessa færslu og réttilega á það bent að allskyns afskipti stjórnmálamanna af markaði geta haft áhrif á ýmislegt á markaði, t.d. verðlag, framboð og eftirspurn. Því er e.t.v. rétt að árétta þau gömlu góðu sannindi að afskipti stjórnmálamanna af markaði, launum, framboði og eftirspurn eru ætíð til þess að rugla frjáls samskipti og viðskipti einstaklinga og fyrirtækja þeirra. Þeim mun minni sem opinber afskipti eru af frjálsum markaði, því auðveldar er fyrir þátttakendur hans að taka skynsamlegar ákvarðanir. Opinber tölfræði réttlætir sjálfa sig ekki með því að breytast með breytingum á opinberum afskiptum stjórnmálamanna.

Geir Ágústsson kl. 09:59

1. maí 2007

Til hamingju með 1. maí

Ég vil nota tækifærið á þessum baráttudegi verkalýðsins og óska Íslendingum með hamingju með daginn. Þökk sé auðsköpun og sívaxandi framleiðnibætingu hvers vinnandi manns, sem daglega næst fram í samkeppnisumhverfi hins frjálsa markaðar í krafti kapítalisma og virðingar fyrir eignarréttinum, þá geta menn tekið sér frí til að hitta mann og annan á fjöldasamkomum, hlýða á ræður verkalýðskólfa og alþingismanna og slappa af með fjölskyldunni. Þótt sögulega séð hafi verkalýðsfélög unnið mörg skemmdarverkin á velferðaraukningu almennings, og þótt lagaskylda sem þvingi menn til að sitja heima frekar en mæta til vinnu sé forræðishyggja og frelsisskerðing af slæmu stigi, þá má engu að síður gleðjast yfir því hversu hátt kapítalisminn hefur lyft lífskjörum hins vinnandi manns.

Látum ekki rauðu fánana blekkja okkur. Baráttudagur verkalýðsins, 1. maí, er uppskeruhátíð kapítalismans (ein af mörgum á dagatalinu).

Geir Ágústsson kl. 15:53