Skattalækkanir setjast illa í stjórnarandstöðuna
Skattalækkanir ríkisstjórnarinnar mæta alltaf einhvers konar mótstöðu íslenskra vinstrimanna. Sumum er mótmælt á þeim forsendum að nú sé ekki rétti tíminn til að lækka skatta. Stundum eru þær gagnrýndar fyrir það hvernig þær eru útfærðar og hvernig staðið er að þeim - af hverju þær koma núna á þenslutímum eða tóku ekki gildi um leið og stjórnarandstaðan byrjaði að skrifa um þær í blaðagreinum en lagði aldrei í að leggja fram til þings.

Hvað sem því líður er alveg ljóst að skattalækkanir eru ekki uppáhald vinstrimanna og alltaf skulu þær mæta mótstöðu - ef ekki með mótatkvæði á Alþingi eða hjásetu, þá í nafni útfærslu og tímasetningar. Hið sama gildir ekki um skattahækkanir (útgjaldaaukningu). Þar er yfirleitt um þverpólitíska samstöðu að ræða.

Einkavæðingar eru eitur í blóði vinstrimanna
Vinstrimenn eru ekki hrifnir af því að ríkið sleppi einhverjum rekstri úr klóm sínum. Þeir hafa að vísu lítinn áhuga á að færa rök fyrir því að ríkið eigi að standa í einhverjum rekstri, en ef ríkið á að draga sig út úr honum kemur fram hörð andstaða. Einkavæðingar getum við kvatt ef vinstrimenn komast til valda. R-listinn reyndi að kæfa einkaskóla Reykjavíkur og fyrrverandi R-listafólk mun reyna að gera hið sama á landsvísu.

Fríverslun er góð, stundum!
Hvað kemur í veg fyrir að Ísland felli niður alla tolla, vörugjöld og virðisaukaskatta og galopni landamæri sín fyrir allri verslun og þjónustu? Vissulega má finna Sjálfstæðismenn sem hafa lítinn hug á slíku, og Framsóknarmenn hafa svo sannarlega engan áhuga á að siga of mikilli erlendri samkeppni á íslenskan landbúnað, en mótþróinn er eftir sem áður fyrst og fremst á vinstri helmingi íslenskra stjórnmála. Í hvert sinn sem ríkið ætlar að fella niður sinn hluta af vöruálagningu á Íslandi er það kallað þensluhvetjandi (svona rétt eins og skatttekjur ríkissjóðs lendi allar á kyrrstæðum reikningi sem ekki er eytt af), en allar verðhækkanir og jafnvel verðbólgan sjálf er talin til merkis um græðgi íslenskra kaupsýslumanna.

Frjáls verslun er enginn lottóvinningur sem stundum skilar vinningi og stundum ekki. Fríverslun er alltaf af hinu góða, og mun alltaf valda því að aðstæður verða betri en í umhverfi verslunarhafta (annars færu hin frjálsu viðskipti ekki fram). Henni er því andmælt af öðrum ástæðum en hagfræðilegum, nefninlega þeim að ríkið eigi að geta stjórnað verðlagi og framboði á hinu og þessu svona til að passa upp á að fólk, aðrir en vinstrimenn, fari sér ekki að voða.

Atvinnuuppbygging á skrifstofum ráðuneytanna
Man einhver eftir því þegar hið íslenska ríki dældi stórum fjárhæðum í loðdýrarækt og fiskeldi? Sennilega fáir. Hvað með Línu.net? Sennilega fleiri. Ráðamenn eiga erfitt með að gera sér grein fyrir því hvar veikleikar og styrkleikar hagkerfisins liggja, og hvernig markaðurinn er að hrópa á ákveðnar tegundur vöru og þjónustu. Í dag er ríkisvaldið í óða önn að leggja eins mörg egg hagkerfisins í eina körfu og það getur - körfu álbræðslu - en munurinn liggur auðvitað í því að einkafyrirtæki eru til í að vera með í þeim leik, og því er komin ákveðin tenging við markaðsöflin.

Leikfimi af þessu tagi er þó bara skugginn af því sem markaðurinn er sjálfur að vinna að - að gera Ísland að fjármálamiðstöð á heimsmælikvarða, sem malar gull langt utan íslenskrar landhelgi og færir til landsins í umhverfi hinna lágu skatta á fyrirtæki og fjármagn. Enginn spáði því fyrir sölu ríkisbankanna að svona gæti farið. Þegar ríkið færði sig frá þá stormaði markaðurinn áfram og gerði strandhögg hraðar og víðar en nokkurn hafði órað fyrir.

Vinstrimenn vilja á ný taka fyrir hendurnar á markaðinum og setja á stofn allskyns fyrirtæki sem af einhverjum fyrirtækjum hafa ekki orðið til í dag. Allt sem gengur vel í dag - álbræðsla, virkjun fallvatna, rekstur banka og fiskveiðar á grundvelli kvótakerfis - er talið ómögulegt. Allt sem er ekki til eða skilar í besta falli af sér nokkrum láglaunastörfum, t.d. ferðamannaiðnaðurinn, er lofað sem framtíð landsins og tekjulind hagkerfisins.

Vinstra vor verður fljótt að vinstri-vetri
Íslensk vinstristjórn skilaði nýlega af sér Reykjavíkurborg í fjárhagslegu rusli, bæði hvað skatta og skuldir varðar. Þeir sem vilja taka áhættuna með íslenska hagkerfið í heild sinni eru hugrakkir. Ég er ekki svo hugrakkur. Ég er beinlínis hræddur og þarf engan áróður til að halda áfram að vera hræddur a.m.k. fram yfir kosningar.