« Það sem ekki verður kosið um í vor | Aðalsíða | Hreint umhverfi er markaðsvara »

10. apríl 2007

Leitin að vandamálunum

Um þessar mundir á sér stað mikil leit að vandamálum sem stjórnarskipti á Alþingi eiga að leysa. Þekktir prófessorar við Háskóla Íslands hræra í tölum og búa til tölfræði sem á að sýna fram á skattahækkanir og aukinn ójöfnuð. Ekki dugði það. Þá grípa menn til þess ráðs að mæla fjölda aðsókna eftir styrk hjá Mæðrastyrksnefnd. Ekki hefur það slegið í gegn. Viðskiptaójöfnuður er þá dreginn fram og á það bent að fólk hefur of mikið fé á milli handanna. Þetta finnst Íslendingum ósannfærandi. Loks er gripið til þess ráðs að benda á að sumir hafa meira á milli handanna en aðrir, og þótt allir hafi meira á milli handanna nú en fyrir nokkrum árum síðan, þá er á það bent að vöxtur á ráðstöfunarfé einstaklinga hefur ekki verið jafnmikill hjá öllum. Því miður fyrir stjórnarandstöðuna virðast flestir ekki sjá ógnina í því.

Hvað er þá eftir? Fjölmargt má færa til betri vegar á Íslandi. Flest er samt ónefnt.

Á það má benda að vegna mikils vaxtar í íslensku hagkerfi þá hafa skattalækkanir ríkisstjórnarinnar ekki náð að halda í við vöxtinn á skatttekjum vegna hinna hægt lækkandi skatthlutfalla. Þetta hefur valdið miklum vexti hins opinbera á Íslandi. Það má svo sannarlega gagnrýna.

Einnig má benda á að mikil umsvif ríkisfyrirtækja á Íslandi hafa valdið því að vinnuafl er vægast sagt af skornum skammti, og hefur valdið einkageiranum miklum vandræðum. Ríkið þarf því að huga alvarlega af því að annaðhvort selja fyrirtæki sín og leyfa þeim að keppa um fjármagn og vinnuafl á jafnræðisgrundvelli við einkageirann, eða stöðva framkvæmdagleði þeirra. Mæli ég sjálfur með því að fyrri kosturinn sé tekinn.

Loks má benda á að hagstjórnartæki ríkisvaldsins, Seðlabanki Íslands, er engan veginn í stakk búinn til að eltast við verðbólgumarkmið og tryggja stöðugleika hinnar íslensku krónu í ljósi framkvæmdagleði hins opinbera og fyrirtækja þess. Nær væri að afnema nokkrar reglur og leyfa einkaaðilum að bjóða upp á myntir sem uppfylla kröfur launþega, fjárfesta og inn- og útflutningsfyrirtækja um stöðugleika og trúverðugleika. Ef til vill hljómar hugmynd af þessu tagi framandi í eyrum flestra, en í stuttu máli má segja að mynt sem er óháð pólitískum duttlungunum hefur sögulega séð verið mun eftirsóttari en mynt sem dansar í takt við pólitíska stemmingu hverju sinni, hvort sem hún ríkir á Alþingi Íslendinga eða á skrifstofum Brussel.

Leit hinnar íslensku stjórnarandstöðu hefur verið á villigötum og skal engan undra því hin íslenska stjórnarandstaða er vinstrisinnuð og sér ekki að vandamálið liggur þar sem þeirra hugmyndafræði liggur: Í miklum ríkisafskiptum og pólitískum skollaleik, sem veldur launþegum og fyrirtækjum daglegri óvissu og óhamingju.

Myndin hér að ofan er háð á kosningaauglýsingar sem Vinstrihreyfingin - grænt framboð (VG) hefur verið að birta í íslenskum dagblöðum upp á síðkastið. Ekki er mælt með því að nota hana sem dæmi um raunverulegan kosningaáróður VG, nema á eigin ábyrgð.

Geir Ágústsson kl. 21:44