« mars 2007 | Aðalsíða | maí 2007 »

30. apríl 2007

Fjársvelti? Nei það er öðru nær

Ein margtuggnasta þvæla íslenskrar stjórnarandstöðu er sú að tala um að íslenskt heilbrigðiskerfi hafi búið við „fjársvelti“ seinustu ár. Hér er eitt dæmi um slíkan málflutning:

Varðandi heilbrigðiskerfið yrði því [ef Sjálfstæðisflokkur heldur völdum eftir kosningar] haldið í fjársvelti líkt og síðustu ár sem myndi kalla á einkarekstur sem myndi svo aftur skapa svokallað tvöfalt kerfi þar sem hægt væri að kaupa sig framfyrir í röðina á kostnað þeirra sem efnaminni eru – jafnréttið yrði því fyrir borð borið í heilbrigðiskerfinu eins og annars staðar.

Þessi tilvitnun er röng í næstum því hverju einasta orði.

Í fyrsta lagi er hið opinbera ekki með tvær móttökur fyrir sjúklinga á stofnunum sínum. Annaðhvort fer sjúklingur í röðina hjá ríkinu, eða hann fer í aðra röð hjá einhverjum öðrum. Þeir sem kaupa heyrnartæki hjá Heyrnar- og Talmeinastöð Íslands (sem er ríkisfyrirtæki) gera það ekki hjá Heyrnartækni (sem er einkaaðili sem tekur bæði á móti viðskiptavinum sem ríkið hefur styrkt til kaupa á heyrnartækjum og öðrum sem engan slíkan styrk hafa hlotið). Einkaaðilar búa til aðra röð, og stytta þar með þá sem liggur inn á stofnanir hins opinbera.

Í öðru lagi hafa útgjöld íslenska ríkisins til heilbrigðismála stóraukist á undanförnum árum. Ég gef Vefþjóðviljanum orðið:

Í ljósi umræðunnar sem oft skýtur upp kollinum hér á landi um „fjársvelti“ heilbrigðiskerfisins er líka athyglisvert það sem Vilhjálmur Egilsson framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins nefnir í leiðara fréttabréfsins. Vilhjálmur bendir á að útgjöld til heilbrigðismála vaxi hratt hér á landi og að samkvæmt spám OECD stefni í að íslenska heilbrigðiskerfið verði það dýrasta í heimi verði ekkert að gert. Í fyrra hafi útgjöld til heilbrigðismála og umönnunar numið um 9,6% af landsframleiðslunni og einkarekstur hafi aðeins verið nýttur að takmörkuðu leyti.

Þetta er texti sem ætti að gleðja hjarta allra vinstrimanna, en gerir það ekki. Þetta eru orð sem hryggja hvern unnanda hins frjálsa framtaks, svo vinstrimenn ættu að vera alsælir, en eru það ekki. Þeir vilja meira út í hið óendanlega.

Í þriðja lagi er alls ekki víst að þótt útgjöld í ríkisrekið heilbrigðiskerfi séu aukin enn hraðar en í dag þá muni það þýða blóm í haga fyrir sjúklinga. Samkeppni er ekki til staðar innan hins opinbera reksturs af þeirri eðlilegu ástæðu að ríkið hefur engan hag af samkeppni við sjálft sig, frekar en annar rekstraraðili. Þótt vinstrimenn tali oft eins og þeir hafi mikinn áhuga á samkeppni og kenna skorti á henni um hátt vöruverð og fákeppni, þá meina þeir, þegar á hólminn er komið, fátt með því.

Vítin eru til að varast þau. Vinstrimenn ættu að hafa það í huga örlítið oftar.

Geir Ágústsson kl. 21:26

28. apríl 2007

Krafturinn sem býr í einstaklingunum

Bankarnir voru einkavæddir fyrir 5 árum. Á þeim tíma eru þeir orðnir langsamlega stærstu fyrirtæki landsins, þeir starfa í tugum landa, þeir eru með þeim stærstu og verðmætustu á Norðurlöndunum.

5 ár.

Hugsaðu um það kæri lesandi í hvert sinn sem þú telur ekki viturlegt að fela einkaaðilum að leysa úr vandamálum og hafa með höndum rekstur hlutanna í samfélaginu. Það sem ríkisstarfsmenn gerðu ömurlega og með taprekstri í 100 ár gerðu einkaaðilarnir á heimsmælikvarða á 5 árum.

5 ár.

Fyrir fimm árum var hlegið að okkur frjálshyggjumönnum þegar við lögðum til einkavæðingu bankanna. Það var hlegið mjög hátt og við sagðir geðbilaðir þegar við bentum á tækifæri sem fyrir væru í fjármálaþjónustu og mögulega gæti fjármálaiðnaður orðið stór bransi á Íslandi. Bækur sem komu út fyrir 2002 um að Ísland yrði fjármálamiðstöð þóttu draumóraskruddur sem væri enn ein sönnun þess að einkavæðingaröfgamennirnir lifðu í draumaheimi.

5 ár.

Í dag segjum við að einkavæða verði orkufyrirtækin og heilbrigðisfyrirtækin þau gætu orðið að heilum iðnaði sem væri á heimsmælikvarða. Orkufyrirtækin gætu stofnsett virkjanir og orkuver víða um heim með miklum árangri og skapað gríðarlegar tekjur. Útlendingar kæmu hingað í skurðaðgerðir og aðra heilbrigðistþjónustu. Íslensk heilbrigðisfyrirtæki gætu verið með rekstur í öðrum löndum og skilað miklum hagnaði.

Eins og áður erum við nú sagðir geðbilaðir.

Friðbjörn Orri Ketilsson kl. 16:46

24. apríl 2007

Velferðarsamfélagið (svokallaða)

Íslendingar sem hafa búið í t.d. löndum Skandinavíu þekkja vel til orðsins „velfærd“ (velferð). Skandinavar nota það gjarnan þegar þeir tala um leikskóla, elliheimili, barnabætur, sjúkrahús og þess háttar, þ.e. um verkefni ríkisvaldsins í samfélagi þar sem ríkið er fyrirferðarmikið.

Notkun á velferðar-orðinu er með svolítið öðrum hætti á Íslandi. Vissulega er talað um velferðarsamfélagið (þó yfirleitt sé það bara kallað félagslega kerfið) og þar átt við að samfélagið sé uppfullt af verkefnum sem ríkið krefst þess að fá að sinna og varða okkur öll á einhvern hátt. Hins vegar segja fæstir Íslendingar að aukið fjáraustur í velferðarkerfið þýði „meiri velferð“. Ég hef a.m.k. ekki heyrt neinn nota orðið í því samhengi á íslenskri tungu. „Velferð“ sé þvert á móti það að geta séð um sig sjálfur, haft það gott og þurfa ekki að biðja um neitt frá öðrum til að svo sé, sé þess kostur.

Skandinavískir vinstrimenn hugsa öðruvísi. Þeir vilja meina að sem flestir eigi að vera upp á hið opinbera komnir og segja að „meiri velferð“ sé meira fé til að sinna ófrjálsum skjólstæðingum ríkisins. Nú reyna íslenskir vinstrimenn sem hafa kynnst því tungutaki að innleiða það í íslenskt. Þeir sem hafa drukkið ódýrt danskt öl á meðan þeir stunduðu niðurgreitt nám í Kaupmannahöfn ætla nú að reyna segja Íslendingum að aukið fjáraustur í vaxandi opinberar stofnanir sé aukning á „velferð“.

Ég segi bara: Gefist upp strax!

Geir Ágústsson kl. 16:04

22. apríl 2007

Samfélagið er ekki sjálfstæð lífvera

Oft hef ég séð menn ræða um samfélagið sem einhvers konar sjálfstæða einingu, án tengingar við einstaklingana sem það mynda. Talað er um skuldir samfélagsins, ábyrgð þess, skyldur og verkefni. Menn segja að samfélagið eigi að sjá um menntun, uppeldi, heilbrigðisþjónustu, eigi að hvetja einstaklinga til að stunda íþróttir og tónlistarnám, halda klassíska tónleika og ég veit ekki hvað og hvað. Stundum mætti ætla að úr því Pétur og Róbert ákváðu að flytja í sama stigagang hafi orðið til þriðji einstaklingurinn, Samfélagið, sem nú hefur réttindi, kröfur og skyldur umfram Pétur og Róbert. Svo er ekki.

Ég viðurkenni að til að einfalda mál sitt er oft gagnlegt að tala um „samfélagið“ frekar en að nota hina óþjálu orðaröð, „samansafn einstaklinga sem búa á ákveðnu svæði og eru undir vald sama ríkisvalds settir“. Hins vegar er mikilvægt að hafa í huga að „samfélagið“ er ekkert annað en nákvæmlega það - samansafn einstaklinga sem ferðast um á svipuðu svæði, búa á því og vinna.

Samfélagið sem slíkt hefur engar aðrar skyldur og engin önnur verkefni en þau sem einstaklingar þess hafa. Samfélagið sem slíkt á ekki að stuðla að íþróttaiðkun eða reglulegum heimsóknum barna til tannlækna. Svoleiðis atriði eru undir einstaklingunum sjálfum komin, þá annaðhvort í samvinnu við aðra eða ekki.

„Samfélag“ í stuttu máli hefur því engum skyldum að gegna, og hefur enga ábyrgð umfram þá sem einstaklingarnir sem mynda það hafa. Samfélagið er ekki sjálfstæð eining sem lifir eigin lífi. Hún er til á meðan einstaklingar eru til tveir eða fleiri á sama svæði, og deila ákveðnum gæðum eða verkefnum af fúsum og frjálsum vilja.

Geir Ágústsson kl. 20:36

19. apríl 2007

Einfalt reikningsdæmi?

Þegar vinstrimenn koma upp um vanþekkingu sína á hagfræði og sambandi framboðs og eftirspurnar þá gera þeir það með glæsibrag! Múrverji fær orðið:

Byggðastefna ætti að ganga út á að fólki sé ekki mismunað eftir búsetu, að vörur og þjónusta kosti jafn mikið á landsbyggðinni og á höfuðborgarsvæðinu, og að allir geti nálgast grunnþjónustu nálægt þeim stað sem þeir búa á.

Jahá, það er ekki lítil sú ábyrgð sem liggur á herðum ríkisvaldsins á Íslandi! Væntanlega er innifalið í þessu gríðarstóra verkefni hins opinbera að gera húsnæði og lóðaverð á höfuðborgarsvæðinu jafnódýrt og það er úti á landi, auk þess sem aðgengi að grænni náttúrunni verði jafngott á landinu öllu.

Megi gæfa og guðs náð forða okkur frá þeim stórkostlegu opinberu afskiptum af verðlagi sem Múrverjinn boðar. Sú efnahagstilraun hefur verið reynd annars staðar, og mistókst með hörmulegum afleiðingum.

Geir Ágústsson kl. 14:56

14. apríl 2007

Frelsi til að sleppa því?

Stundum láta sumir í það skína að úr því hægt sé að kaupa vörur og þjónustu í frjálsu markaðshagkerfi í miklu úrvali, þá séu þau kaup á einhvern hátt orðin skylda. Allir eiga nýjan bíl, því verð ég að eiga nýjan bíl. Allir eiga Playstation 3, og því verð ég að eiga Playstation 3. Svona er málum a.m.k. stillt upp. Úrval er mikið og margt hægt að gera og kaupa og þar með meta sumir það sem svo að upp sé komin einhvers konar krafa um að kaupa í miklu úrvali og gera margt af því sem hægt er að gera, hvort sem manni líkar betur eða verr! Minnir mig svolítið á stemminguna í gagnfræðiskóla, en klárlega hefur sú stemming fylgt fleirum eftir að skyldunáminu lauk.

Ég vil því minna á að enginn þarf að gera eða kaupa eitt né neitt sem viðkomandi kærir sig ekki um, ef undan er skilin greiðsla skatta. Á meðan menn sleppa því að brjóta lögin (þannig að upp komist) og beita ofbeldi eru engin takmörk fyrir því hvað fólk getur gert eða, og ekki síður mikilvægt, sleppt því að gera. Ef einhver lítur á jólagjafakaup sem skyldu og áþján þá er það hans mál og undir viðkomandi komið að ræða það við fjölskyldu sína og vini. Ef einhver kærir sig ekki um páskaeggjaát (eins og ég) þá er viðkomandi velkomið að sleppa því að kaupa páskaegg.

Frelsi er ekki helsi, en ef sjálfsstjórnin er alveg horfin í öllu úrvalinu er sennilega hægt að tala við bankann sinn og láta lækka úttektar- eða yfirdráttarheimildina.

Geir Ágústsson kl. 19:47

13. apríl 2007

Hreint umhverfi er markaðsvara

Svo virðist sem græningjum hafi tekist ætlunarverk sitt: Að fá alla Íslendinga til að tala um umhverfisvernd og bætta eða annars konar umgengni við umhverfið. Gott og vel og ekkert út á það að setja í sjálfu sér. Gallinn er sá að núna er umhverfisvernd rædd á forsendum vinstrimanna: Sem verkefni ríkisvaldsins til að leysa úr.

Svarthvíta dæmið um neikvæð áhrif þess er ástand umhverfismála í Vestur- og Austur-Evrópu, þá sérstaklega á tímum kommúnisma Sovétríkjanna. Í fjarveru einkaeignarréttsins, og í skjóli ríkiseignar á öllum gæðum, þá hrörnaði ástand umhverfisins gríðarlega í Austur-Evrópu. Skógar urðu lauflausir í súru regni. Ár þornuðu upp. Stöðuvötn drógust saman. Frjósamir kornakrar urðu að eyðimörkum. Á sama tíma (fyrir tíma hinnar nútímalegu umhverfishreyfingar) voru aðstæður gjörólíkar í vesturhluta álfunnar þar sem eigendur lands og gæða pössuðu upp á að rýra ekki verðgildi eigna sinna með óskynsömum fjárfestingar- og framkvæmdarákvörðunum. Gróið land er verðmætara en eyðimörk. Drykkjarhæft vatn er eftirsóttara en eitrað vatn. Laufi þakin tré eru prýði og nýtanleg auðlind á meðan laufstrípuð og dauð tré bíða þess eins að vera rudd úr vegi.

Ósnert umhverfi hefur ekki neitt gildi í sjálfu sér, ekki fyrr en menn meta það sem verðmætt. Það hefur gildi sem (víðast hvar) eftirsóttur varningur á hinum frjálsa markaði. Hin nútímalega umhverfishreyfing myndi gera sjálfri sér stóran greiða með því að gera sér grein fyrir því. Á Íslandi eru þúsundur - jafnvel tugþúsundir - einstaklinga sem hafa vanist aðgangi að breiðum lendum hinna íslensku óbyggða. Þar með er komin eftirspurn. Framboðið er ekki tryggt á meðan óbyggðunum er haldið í pólitískum höndum ríkisins. Sé raunverulegur áhugi á því að varðveita óbyggðirnar í núverandi ástandi þá er óbyggðaunnendum í lófa lagt að tryggja þá stöðu mála með því að kaupa þær af ríkinu (t.d. í verðsamkeppni við þá sem vilja virkja, grafa, höggva eða leggja göngustíga). Þar með er sá pólitíski hvati sem lagði umhverfi Austur-Evrópu í rúst fjarlægður úr myndinni.

Hreint umhverfi er markaðsvara rétt eins og ostur og áfengi. Sömu lögmál framboðs og eftirspurnar gilda. Sömu pólitísku hvatar til að minnka eða auka framboð eftir væntigildi pólitískra áhrifa gilda og í Austur-Evrópu kommúnismans. Því fyrr sem hin nútímalega umhverfishreyfing áttar sig á því, því fyrr mun hún geta látið drauma um ósnertar óbyggðir rætast, til lengri tíma en frá kjörtímabili til kjörtímabils.

Geir Ágústsson kl. 17:15

10. apríl 2007

Leitin að vandamálunum

Um þessar mundir á sér stað mikil leit að vandamálum sem stjórnarskipti á Alþingi eiga að leysa. Þekktir prófessorar við Háskóla Íslands hræra í tölum og búa til tölfræði sem á að sýna fram á skattahækkanir og aukinn ójöfnuð. Ekki dugði það. Þá grípa menn til þess ráðs að mæla fjölda aðsókna eftir styrk hjá Mæðrastyrksnefnd. Ekki hefur það slegið í gegn. Viðskiptaójöfnuður er þá dreginn fram og á það bent að fólk hefur of mikið fé á milli handanna. Þetta finnst Íslendingum ósannfærandi. Loks er gripið til þess ráðs að benda á að sumir hafa meira á milli handanna en aðrir, og þótt allir hafi meira á milli handanna nú en fyrir nokkrum árum síðan, þá er á það bent að vöxtur á ráðstöfunarfé einstaklinga hefur ekki verið jafnmikill hjá öllum. Því miður fyrir stjórnarandstöðuna virðast flestir ekki sjá ógnina í því.

Hvað er þá eftir? Fjölmargt má færa til betri vegar á Íslandi. Flest er samt ónefnt.

Á það má benda að vegna mikils vaxtar í íslensku hagkerfi þá hafa skattalækkanir ríkisstjórnarinnar ekki náð að halda í við vöxtinn á skatttekjum vegna hinna hægt lækkandi skatthlutfalla. Þetta hefur valdið miklum vexti hins opinbera á Íslandi. Það má svo sannarlega gagnrýna.

Einnig má benda á að mikil umsvif ríkisfyrirtækja á Íslandi hafa valdið því að vinnuafl er vægast sagt af skornum skammti, og hefur valdið einkageiranum miklum vandræðum. Ríkið þarf því að huga alvarlega af því að annaðhvort selja fyrirtæki sín og leyfa þeim að keppa um fjármagn og vinnuafl á jafnræðisgrundvelli við einkageirann, eða stöðva framkvæmdagleði þeirra. Mæli ég sjálfur með því að fyrri kosturinn sé tekinn.

Loks má benda á að hagstjórnartæki ríkisvaldsins, Seðlabanki Íslands, er engan veginn í stakk búinn til að eltast við verðbólgumarkmið og tryggja stöðugleika hinnar íslensku krónu í ljósi framkvæmdagleði hins opinbera og fyrirtækja þess. Nær væri að afnema nokkrar reglur og leyfa einkaaðilum að bjóða upp á myntir sem uppfylla kröfur launþega, fjárfesta og inn- og útflutningsfyrirtækja um stöðugleika og trúverðugleika. Ef til vill hljómar hugmynd af þessu tagi framandi í eyrum flestra, en í stuttu máli má segja að mynt sem er óháð pólitískum duttlungunum hefur sögulega séð verið mun eftirsóttari en mynt sem dansar í takt við pólitíska stemmingu hverju sinni, hvort sem hún ríkir á Alþingi Íslendinga eða á skrifstofum Brussel.

Leit hinnar íslensku stjórnarandstöðu hefur verið á villigötum og skal engan undra því hin íslenska stjórnarandstaða er vinstrisinnuð og sér ekki að vandamálið liggur þar sem þeirra hugmyndafræði liggur: Í miklum ríkisafskiptum og pólitískum skollaleik, sem veldur launþegum og fyrirtækjum daglegri óvissu og óhamingju.

Myndin hér að ofan er háð á kosningaauglýsingar sem Vinstrihreyfingin - grænt framboð (VG) hefur verið að birta í íslenskum dagblöðum upp á síðkastið. Ekki er mælt með því að nota hana sem dæmi um raunverulegan kosningaáróður VG, nema á eigin ábyrgð.

Geir Ágústsson kl. 21:44

9. apríl 2007

Það sem ekki verður kosið um í vor

Ég stenst ekki að benda lesenum þessarar síðu á pistilinn Það sem ekki verður kosið um í vor á heimasíðu Heimdallar, frelsi.is. Góða lesningu!

Geir Ágústsson kl. 19:54

6. apríl 2007

Innflytjendur eru verðmætari en listamenn

Frjálslyndi flokkurinn náði svo sannarlega að hleypa lífi í alla umræðu um íbúa af erlendum uppruna á Íslandi. Umræðan snýst að vísu aðallega um það hvað Frjálslyndi flokkurinn er rasískur og fordómafullur en við öðru er ekki að búast í landi sem sögulega séð hefur verið fátækt og síður svo aðlaðandi fyrir erlenda borgara, en á síðustu árum orðið að heitum potti í kólnuðu hagkerfi Evrópu og þar með sífellt eftirsóttari áfangastaður til skemmri eða lengri tíma fyrir útlendinga af öllu tagi.

Aukinn fjöldi útlendinga á Íslandi er ekki umkvörtunarefni í sjálfu sér. Íslendingar hafa tekið við útlendingum með svolítið öðrum hætti en hin Norðurlöndin, auk Þýskalands og Frakklands og víðar. Þar á bæ hafa útlendingar verið álitnir fórnarlömb sem þarf að hlúa að en ekki sem fólk í leit að betra lífi. Félagslegum bótum er þar hrúgað á fólk í þeirri von um að það þurfi ekki að leita út á atvinnumarkaðinn og þar með keppa um störf sem óðum fækkar í stöðnuðum sósíaldemókratískum hagkerfum. Þessa leið hafa Íslendingar ekki farið nema að takmörkuðu leyti, og þess í stað lagt allt kapp á að hvetja útlendinga til að kaupa eigið húsnæði, læra á mennta- og heilbrigðiskerfið og fá sér vinnu. Hvatinn til að læra tungumálið kemur sjálfkrafa hjá þeim sem á annað borð hafa þörf og áhuga á því. Hvatinn til að borða kæstan hákarl og drekka íslenskt brennivín sömuleiðis.

Ég legg til að Íslendingar hætti að eyða tíma og orku í að hafa áhyggjur af útlendingum sem af einhverjum ástæðum hafa ákveðið að setjast að á Íslandi, til lengri eða skemmri tíma. Ef menn óttast gettómyndanir og einangrun nýrra Íslendinga er besta ráðið einfaldlega að halda ríkisvaldinu að sem mestu utan við inn- og útflutning fólks til og frá landinu. Fólk sem hingað kemur í leit að betra lífi má vitaskuld aðstoða við að læra inn á kerfið, bara á meðan kerfið lítur ekki á það sem hlutverk sitt að borga fólki fyrir að sitja heima á kostnað þeirra sem fyrir eru. Þótt fræðimenn félagsvísindanna og vinstrisinnaðir listamenn uppskeri því miður ekki andúð og félagslega einangrun fyrir að lepja skattspenann án vinnuframlags þá munu innflytjendur gera það. Þetta er reynsla Norðurlandanna sem Íslendingum ber vonandi gæfa til að forðast.

Geir Ágústsson kl. 10:00

3. apríl 2007

Tæknibrellur?

Múrinn reynir nú „vara við því viðhorfi að leysa megi konur úr fjötrum kynbundins launamunar með tæknibrellum“, og á þar við hugmyndir eins og þær sem Margrét Pála Ólafsdóttir hafði nýlega uppi í þá veruna að einkarekstur í dæmigerðum kvennastéttum geti orðið til þess að laun kvenna í þeim hækki meira en nú er raunin í hinni opinberu umgjörð.

Auðvitað er enginn að segja að „tæknibrellum“ eigi að beita til að leysa hin eða þessi (meintu) vandamál. Margrét Pála henti ekki bara einhverri innantómri þulu út þegar hún lýsti hugmyndum sínum. Hún hefur einfaldlega ákveðnar hugmyndir um hvernig má ná fram ákveðnu markmiði og uppnefni alveg óþarfi til að reyna skjóta þær niður og gera lítið úr orðum hennar.

Miklu nær er að uppnefna hið nýja frumvarp til laga um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla sem tæknibrellu, eða réttara sagt tæknikrata-brellu sem er ætlað að leysa öll heimsins vandamál með þykkum fyrirmælaskrám frá ríkisvaldinu. Er „nóg“ að stofna allskyns eftirlitssveitir og innleiða allskyns þyngjandi lagaákvæði, dagsektir og tilkynningaskyldu til að ná ákveðnu markmiði um það hvernig vinnustaðir eru samansettir og hvaða laun þeir greiða hverjum starfsmanni sínum, metið (en ekki mælt) á kvarða kynfærategundar? Svo mætti halda. Tæknibrellurnar finnast víða, en hugmyndir Margrétar Pálu liggja mjög neðarlega á þeim lista sé miðað við margt annað sem velt hefur verið upp í umræðunni undanfarið.

Geir Ágústsson kl. 21:40

1. apríl 2007

Vinstra vor, og hvað svo?

Samkvæmt skoðanakönnunum er ákveðin hætta á því að vinstriflokkarnir á Íslandi nái meirihluta á Alþingi. Þótt sjálfur sé ég skíthræddur við þá niðurstöðu þá er engin ástæða til að vera með hræðsluáróður. Dæmin og sagan tala einfaldlega sínu máli og vinstrimennirnir sömuleiðis, og hvort tveggja ætti í sjálfu sér að vera nóg til að hræða án nokkura áróðursbragða.

Skattalækkanir setjast illa í stjórnarandstöðuna
Skattalækkanir ríkisstjórnarinnar mæta alltaf einhvers konar mótstöðu íslenskra vinstrimanna. Sumum er mótmælt á þeim forsendum að nú sé ekki rétti tíminn til að lækka skatta. Stundum eru þær gagnrýndar fyrir það hvernig þær eru útfærðar og hvernig staðið er að þeim - af hverju þær koma núna á þenslutímum eða tóku ekki gildi um leið og stjórnarandstaðan byrjaði að skrifa um þær í blaðagreinum en lagði aldrei í að leggja fram til þings.

Hvað sem því líður er alveg ljóst að skattalækkanir eru ekki uppáhald vinstrimanna og alltaf skulu þær mæta mótstöðu - ef ekki með mótatkvæði á Alþingi eða hjásetu, þá í nafni útfærslu og tímasetningar. Hið sama gildir ekki um skattahækkanir (útgjaldaaukningu). Þar er yfirleitt um þverpólitíska samstöðu að ræða.

Einkavæðingar eru eitur í blóði vinstrimanna
Vinstrimenn eru ekki hrifnir af því að ríkið sleppi einhverjum rekstri úr klóm sínum. Þeir hafa að vísu lítinn áhuga á að færa rök fyrir því að ríkið eigi að standa í einhverjum rekstri, en ef ríkið á að draga sig út úr honum kemur fram hörð andstaða. Einkavæðingar getum við kvatt ef vinstrimenn komast til valda. R-listinn reyndi að kæfa einkaskóla Reykjavíkur og fyrrverandi R-listafólk mun reyna að gera hið sama á landsvísu.

Fríverslun er góð, stundum!
Hvað kemur í veg fyrir að Ísland felli niður alla tolla, vörugjöld og virðisaukaskatta og galopni landamæri sín fyrir allri verslun og þjónustu? Vissulega má finna Sjálfstæðismenn sem hafa lítinn hug á slíku, og Framsóknarmenn hafa svo sannarlega engan áhuga á að siga of mikilli erlendri samkeppni á íslenskan landbúnað, en mótþróinn er eftir sem áður fyrst og fremst á vinstri helmingi íslenskra stjórnmála. Í hvert sinn sem ríkið ætlar að fella niður sinn hluta af vöruálagningu á Íslandi er það kallað þensluhvetjandi (svona rétt eins og skatttekjur ríkissjóðs lendi allar á kyrrstæðum reikningi sem ekki er eytt af), en allar verðhækkanir og jafnvel verðbólgan sjálf er talin til merkis um græðgi íslenskra kaupsýslumanna.

Frjáls verslun er enginn lottóvinningur sem stundum skilar vinningi og stundum ekki. Fríverslun er alltaf af hinu góða, og mun alltaf valda því að aðstæður verða betri en í umhverfi verslunarhafta (annars færu hin frjálsu viðskipti ekki fram). Henni er því andmælt af öðrum ástæðum en hagfræðilegum, nefninlega þeim að ríkið eigi að geta stjórnað verðlagi og framboði á hinu og þessu svona til að passa upp á að fólk, aðrir en vinstrimenn, fari sér ekki að voða.

Atvinnuuppbygging á skrifstofum ráðuneytanna
Man einhver eftir því þegar hið íslenska ríki dældi stórum fjárhæðum í loðdýrarækt og fiskeldi? Sennilega fáir. Hvað með Línu.net? Sennilega fleiri. Ráðamenn eiga erfitt með að gera sér grein fyrir því hvar veikleikar og styrkleikar hagkerfisins liggja, og hvernig markaðurinn er að hrópa á ákveðnar tegundur vöru og þjónustu. Í dag er ríkisvaldið í óða önn að leggja eins mörg egg hagkerfisins í eina körfu og það getur - körfu álbræðslu - en munurinn liggur auðvitað í því að einkafyrirtæki eru til í að vera með í þeim leik, og því er komin ákveðin tenging við markaðsöflin.

Leikfimi af þessu tagi er þó bara skugginn af því sem markaðurinn er sjálfur að vinna að - að gera Ísland að fjármálamiðstöð á heimsmælikvarða, sem malar gull langt utan íslenskrar landhelgi og færir til landsins í umhverfi hinna lágu skatta á fyrirtæki og fjármagn. Enginn spáði því fyrir sölu ríkisbankanna að svona gæti farið. Þegar ríkið færði sig frá þá stormaði markaðurinn áfram og gerði strandhögg hraðar og víðar en nokkurn hafði órað fyrir.

Vinstrimenn vilja á ný taka fyrir hendurnar á markaðinum og setja á stofn allskyns fyrirtæki sem af einhverjum fyrirtækjum hafa ekki orðið til í dag. Allt sem gengur vel í dag - álbræðsla, virkjun fallvatna, rekstur banka og fiskveiðar á grundvelli kvótakerfis - er talið ómögulegt. Allt sem er ekki til eða skilar í besta falli af sér nokkrum láglaunastörfum, t.d. ferðamannaiðnaðurinn, er lofað sem framtíð landsins og tekjulind hagkerfisins.

Vinstra vor verður fljótt að vinstri-vetri
Íslensk vinstristjórn skilaði nýlega af sér Reykjavíkurborg í fjárhagslegu rusli, bæði hvað skatta og skuldir varðar. Þeir sem vilja taka áhættuna með íslenska hagkerfið í heild sinni eru hugrakkir. Ég er ekki svo hugrakkur. Ég er beinlínis hræddur og þarf engan áróður til að halda áfram að vera hræddur a.m.k. fram yfir kosningar.

Geir Ágústsson kl. 21:15