Vísindamenn skiptast í að minnsta kosti fjóra hópa í sínum deilum um loftslagsrannsóknir; þeir sem vilja styrki og trúa því að maðurinn sé að hafa áhrif á loftslag jarðar, þeir sem vilja styrki en trúa ekki á áhrif mannsins - fámennasti hópurinn, þeir sem vilja ekki styrki og trúa á áhrif mannsins - næstfámennasti hópurinn, og þeir sem vilja ekki styrki og trúa ekki á áhrif mannsins. Allir hafa sína hlið á málinu hver, og deila um aðferðafræði við líkanasmíði, túlkun gagna, meðhöndlun, óvissu, framsetningu og vinnubrögð hvers annars. Við hin stöndum á hliðarlínunni og tínum það út sem hentar; vinstrimenn tína það út sem svartsýnast telst og leiðir líklegast til aukinna ríkisafskipta, hægrimenn tína gjarnan út það sem jákvæðast er og á að leiða til sem minnstra ríkisafskipta.

Deila leikmanna snýst ekki um vísindin bak við rannsóknir á (hugsanlegum) áhrifum mannsins á loftslag jarðar, heldur pólitíkina sem slík vísindi geta ýtt undir, allt eftir því hvaða niðurstöður ná athygli blaðamanna og augum og eyrum stjórnmálamanna. Á sama hátt og hagfræðingurinn Illugi Gunnarsson og íslenskufræðingurinn Katrín Jakobsdóttir mæta í sjónvarpssal til að ræða jarðfræði á svæðinu norðan Vatnajökuls þá rita ég um meintar breytingar mannsins á loftslagi jarðar þótt menntun mín komi loftslagsvísindum ekkert við.

Í mínum augum er málið einfalt; mannkynið gengur fyrir, og frjáls markaður er réttlátasta kerfi samskipta á milli einstaklinga sem til er (enda það einu sem virðir sjálfseignarrétt einstaklingsins). Ef einstaklingur á olíu til sölu og finnur kaupanda að henni sem vill greiða uppsett verð og síðan brenna henni þá hefur enginn rétt til að blanda sér í þau viðskipti, t.d. með takmörkunum á eignarréttinum eða verðstýringu á olíunni. Hvort sem koltvísýringurinn sem losnar við brunann eyðir ósonlaginu eða örvar plöntuvöxt skiptir engu máli. Hvort sem brennsla olíunnar ýtir undir olíuskort/verðhækkun eftir 70 ár eða ekki breytir engu. Á meðan leikreglur hins frjálsa markaðar eru virtar þá eru afleiðingar aðgerða á frjálsum markaði réttlætanlegar (fylling Hálslóns er af þessum ástæðum ekki réttlætanleg þar sem Hálslónsstífla er ríkisframkvæmd og ríkið er fjármagnað með eignanámi, en það er önnur saga).

Í praxís þýðir þetta að ég verð að gera allt sem í mínu valdi stendur til að benda á hinar (fjölmörgu en sjaldséðu) jákvæðu fréttir af aðstæðum á jörðinni og í lofthjúpnum til að mynda sem mest mótvægi við vinstrimennina sem vilja nota loftslagsvísindi til að herða tök ríkisvaldsins á hinum frjálsa markaði. Ég viðurkenni fúslega að ég er leikmaður um loftslagsvísindi, rétt eins og meirihluti þeirra sem koma fram og lýsa yfir áhuga sínum á auknum ríkisafskiptum í nafni gróðurhúsaáhrifa. Deilan í samfélaginu er ekki á milli vísindamanna sem þekkja til hinna flóknu og umdeildu loftslagsvísinda, heldur okkar hinna sem höfum pólitískar skoðanir og beitum loftslagsvísindum til að koma þeim í gegn, oft óháð þekkingu okkar á þeim.

Þess vegna segi ég: Ísbjarnarstofninum vegnar vel, óþægileg svokölluð sannindi eru oft viljandi mistúlkun, mikið umtalaðar skýrslur reynast stundum vera bylur í tómri tunnu, sum hræðileg myndrit reynast stundum ekki svo slæm við frekari rýni, endurvinnsla getur reynst slæm fyrir umhverfið (sérstaklega sú sem ríkið drífur áfram), auðsköpun er góð fyrir umhverfið og flestar tröllasögurnar um ástand heimsins eru goðsagnir í besta falli.