« Áhugavert viðtal | Aðalsíða | Ójöfnuður og fátækt »

14. desember 2006

Umhverfið og frjálshyggjan

Eðlilegt er, af skrifum frjálshyggjumanna á Íslandi að dæma, að álykta sem svo að frjálshyggjumenn haldi almennt fram hugmyndum af þremur tegundum:
a) neiti því að jörðin sé í raun að hitna,
b) ef jörðin er að hitna, það sé þá ekki af manna völdum,
c) ef jörðin er að hitna, og það af mannavöldum, sé best að gera ekkert í því.

Frjálshyggjan er ekki veðurfræði. Frjálshyggjan tekur ekki afstöðu til veðurfræði. Frjálshyggjan tekur til frelsis og hvernig best er að haga samfélagsskipan svo frelsi borgaranna sé sem mest. Þær skoðanir sem lúta að veðurfræði eru því skoðanir þeirra sem hafa áhuga á samfélagsmálum og eru á sama tíma frjálshyggjumenn.

Að því sögðu langar mig að benda á að umhverfisvernd sé meðal annarra leiða hægt að framfylgja með því að verðleggja takmörkuð gæði. Þannig er ég sammála The Economist sem hefur í löngu máli og lengi rakið hvernig kolefniskvótar og/eða skattar geti hentað best til að koma böndum á útblástur frá iðnaði og farartækjum. Þessi lausn á við um það þegar áhrif á umhverfið skaða aðra meira heldur en þann sem framleiðir mengunina. Þegar þess gætir ekki við, er heppilegast að vernda umhverfið með skýrum einkaeignarrétti.

Máski má líkja þessum skoðunum við kvótakerfi í matvælaframleiðslu. Þannig er eðlilegt að hafa kvótasetningu á fiskistofnum enda má öllum vera það ljóst að fiskur sem er einu sinni veiddur verður ekki veiddur aftur. Þá getur fiskur synt á milli og er tengdur vistfræðilegum böndum við aðra stofna í hafinu. Öðru gildir um mjólkurbúskap. Þannig veldur mjólkurframleiðsla þeirra á Vöðlum í Önundarfirði engum skaða á mjólkuframleiðslu þeirra í Botni í Súgandafirði.

Gylfi Ólafsson kl. 10:53