Þrjár árásir á hið frjálsa fyrirkomulag
Í fyrsta lagi vísar pistlahöfundur í dæmi franska heimspekingsins Jean-Paul Sartre um hvað „gerist“ þegar stórum hópi einstaklinga er veittur sinn skiki hver til ræktunar í skógi vaxinni hlíð. Einn af öðrum heggur hver landeigandi öll trén af skika sínum og á endanum stendur eftir berstrípuð hlíð sem engu heldur og jarðrof og önnur eyðilegging tekur völdin, öllum til vansa. Þetta er svo sannarlega drungaleg sýn og minnir um margt á kenningar Hobbes, en hann hélt því fram að án sterkrar stjórnunar muni mannkynið tortíma sjálfu sér í óreiðu og ofbeldi. Ég ætla að leyfa mér að halda öðru fram og treysta því að þeir sem búa neðar í hlíðinni lögsæki þá ofan við sig ef jarðrof byrjar að hafa eyðileggjandi áhrif á eigur annarra. Réttlæti fæðist ekki með regluverki og stjórn hins opinbera, svo mikið er víst

Í öðru lagi er vísað í nýútgefna skýrslu, Stern Review on the Economics of Climate Change, sem í meginatriðum er útleiðsla á því versta sem hægt er að búa til úr núverandi gögnum, svartsýnustu spám og villtustu getgátum. Um þá skýrslu segir m.a. á einum stað að hún byggi allar sínar spár á verstu hugsanlegu framtíðarsýn Alþjóðanefndar Sameinuðu þjóðanna um loftslagsbreytingar (UN IPCC), sem þó er bara ein af fjörtíu sem velt er upp, og byggist á því að alþjóðavæðing dagsins í dag gangi aftur og heimurinn skiptist á ný upp í lokuð verslunarsvæði þar sem sum eru rík og önnur fátæk.

Hin svarta heimsmynd er því í raun byggð á því að vinstrimönnum takist ætlunarverk sitt og nái að stöðva þá innbyrðis opnun heimsins sem nú á sér stað, eða hægja á þeim gríðarlega vexti sem hagkerfi heimsins upplifir um þessar mundir. Þessi grein er skyldulesning fyrir alla sem vilja ræða Stern-skýrsluna. Sjá einnig hér, td bls 47-49.

Þriðji og seinasti punkturinn sem pistlahöfundur Múrsins snertir á, og sá sem bindur hina tvo saman, er sá að mannkynið sé að haga sér eins og bændurnir í dæmisögu Sartre, og vísvitandi eyðileggja fyrir sjálfum sér með algjörri fjarveru skynsemi, jarðfræðiþekkingar og vitneskju um það sem koma skal.

Hvort er að hlýna eða kólna?
Tali af þessu tagi má vísa á bug á einu bretti. Ekkert bendir til þess að mannkynið sé að hafa nein mælanleg áhrif á loftslag jarðar. Fjölmiðlar hafa verið að hóta ísöld og hækkun hitastigs á Jörðinni á víxl seinustu 100 ár og ekkert í dag bendir til þess að um annað en tröllasögur sé að ræða, enn eina ferðina (sjá nánar hér, td bls 7-9 og bls 25-29, og hér fyrir aragrúa alltof jákvæðra dæma um ástand jökla, fellibylja og raunar heimsins alls). Næsta víxl á milli hitnunar og kólnunar (í umræðunni) er meira að segja byrjað! Meira að segja komið á fullt skrið hjá sumum. Tal æsingarmanna er með slíkum hætti að halda mætti að mannkynið hafi áhrif á virkni sólar en vonandi nær örvæntingin aldrei því stigi.

Ef eitthvað er þá eru efasemdarmenn um sjálfstortímingu mannsins og loftslagsins að sækja mikið á og í auknum mæli að gera fleirum kleift að sjá í gegnum linnulausa framleiðslu vísindamanna í styrkjaleit á áróðri gegn orkunotkun mannkyns (þá helst þeirra fátæku sem eru að reyna rísa úr örbirgðinni á eigin verðleikum). Núna segja sumir vísindamenn: „Ef við hefðum vitað um miðjan 20. áratug 20. aldar það sem við vitum í dag um loftslagsbreytingar er næsta víst að Kyoto-samkomulagið væri ekki til því við hefðum komist að þeirri niðurstöðu að það væri óþarft.“ (#)

Það sem er þó mikilvægast í þessari umræðu, að margra mati, er að sjá hvað er í húfi ef vaxandi orkunotkun mannskyns er sett á svarta listann og allskyns haftir og skammtanir taka við frjálsu skipulagi á orkumarkaði. Þegar vísir menn hafa sest niður og rætt um forgangsröðun á vandamálum heims þá hafa þeir iðulega sett aðgerðir gegn meintum loftslagsbreytingum af mannavöldum í neðsta sæti, og aðgerðir gegn vatnsskorti, malaríu og eyðni í efstu sætin. Þegar allt kemur til alls er ríkari heimur betur í stakk búinn til að tækla svoleiðis vandamál en fátækur, og aðgerðir gegn vaxandi orkunotkun mannkyns eru sannarlega (og líklega) aðgerðir gegn hagvexti og bættum lífskjörum jarðarbúa allra.

Sú kenning að maðurinn sé að hafa markverð áhrif á loftslag jarðar hefur ekki verið sönnuð (og meira að segja ekki afsönnuð), ekki frekar en tilvist Guðs. Trúað fólk á ekki að biðja um að trú sín sé afsönnuð heldur eiga vantrúaðir að krefjast sönnunar af hendi þeirra trúuðu. Mannkynið er saklaust af meintum hermdarverkum sínum uns sekt þess er sönnuð, og það hefur hún ekki verið, og getgátur einar duga ekki til að réttlæta stórkostlegar refsiaðgerðir og frelsisskerðingu.

Allur er varinn góður sem í tilviki gróðurhúsaáhrifa og loftslagsbreytinga þýðir að við eigum ekki að ráðast gegn frelsi manns og samfélags nema hafa fyrir því óyggjandi grundvöll og sótsvarta réttlætiskennd.