« Hið yndislega frelsi - frá sköttum! | Aðalsíða | Gay pride »

9. ágúst 2006

Ingibjörg og syndirnar sjö

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir formaður Samfylkingarinnar telur að há laun tiltekinna manna séu til marks um höfuðsyndina græðgi. En hver er svona gráðugur? Eru það þiggjendur launanna eða veitendur þeirra?

Ef ISG átti við eigendur fyrirtækjanna hlýtur hún að halda að þeir séu svo sólgnir í aukinn hagnað að þeir séu tilbúnir að veita stjórnendum sínum brot af aukningunni, nái stjórnendurnir að reka fyrirtækið á þann hátt að hagnaður aukist. Ég held að hér sé um afar langsótta skilgreiningu á græðgi að ræða enda myndu þá allar fjárfestingar sem ætlað væri að auka hagnað synd í augum ISG. Verður því að ganga út frá því að þiggjendum launanna sé ætluð græðgin.

Af þessu leiðir að ISG ætlast til þess að starfsmenn bjóðist til að vinna á lægra kaupi ef vinnuveitandi býður laun sem fara yfir ákveðið „siðferðislegt“ mark. Fróðlegt væri að vita umfram hvaða upphæð starfsmenn ættu að segja við eigendur fyrirtækja að halda bara peningunum sjálfir til þess að gerast ekki uppvísir að hinni miklu synd, græðgi.

Ég get ekki séð hvar höfuðsyndin græðgi kemur til sögunnar í þessum frjálsu samningum sem nokkrir stjórnendur hafa gert við vinnuveitendur sína í fullri sátt og án nokkurrar þvingunar eða ofbeldis. Stjórnmálamenn og aðrir sem kalla saklausa samborgara sína sótsvarta syndara vegna hárra tekna ættu að líta sér nær.

Ég tók fyrir stuttu á vídeó hina mögnuðu kvikmynd Seven með Brad Pitt og Morgan Freeman. Í þeirri mynd gekk brjálæðingur laus sem ofsótti fólk og drap sem að hans mati hafði drýgt einhverja af höfuðsyndunum sjö. Að lokum varð það brjálæðingnum að írónísku falli að hann drýgði sjálfur eina af höfuðsyndunum og þurfti því að eigin áliti að deyja.

Höfuðsynd brjálæðingsins var ekki græðgi heldur öfund.

Oddgeir Einarsson kl. 17:14