« Ingibjörg og syndirnar sjö | Aðalsíða | Um kapítalistann »

13. ágúst 2006

Gay pride

Í gær gerðu samkynhneigðir og velunnarar sér glaðan dag. Samkynhneigðir einstaklingar eru meðal sárafárra hér á landi sem hafa ekki haft sama rétt að lögum og aðrir. Þess vegna hef ég alltaf skilið reiði þeirra í baráttunni fyrir tafarlausu jafnrétti. Jafnréttisbarátta samkynhneigðra hefur verið byggð á þeirri réttlætishugsjón að ríkið megi ekki mismuna fólki að lögum á grundvelli kynferðis, kynhneigðar, litarháttar eða annarra einkenna.

Það er vonandi að barátta samkynhneigðra fari ekki í sama farveg og kvenréttindahreyfingin fór í þegar lagalegu jafnrétti var náð. Þá fór baráttan að snúast um að persónuleg einkenni, s.s. kynferði, ætti lögum samkvæmt að ráða því hvort viðkomandi einstaklingur fengi starf, yrði skipaður í stjórn einkafyrirtækis eða jafnvel hvort hann yrði kosinn á þing.

Þessi þróun er afar skiljanleg frá praktískum sjónarhóli þótt hún sé ranglátari en andskotinn. Það segir sig sjálft að þegar vel skipulagður og kröftugur þrýstihópur hefur náð að afnema allt ranglæti að þá hefur hann hagsmuni af því að skilgreina fleiri og fleiri hagsmunamál sem „réttlætismál“ og fólk fer jafnvel að trúa því að um sé að ræða baráttu fyrir réttlæti.

Vonandi ber samkynhneigðum gæfa til að láta staðar numið þegar þeir hafa náð öllum réttindum sem aðrir hafa. Það væri afar sorglegt ef baráttan héldi áfram í þeim farvegi að það verði að vera a.k.m. einn samkynhneigður hæstaréttardómari o.s.frv.

Oddgeir Einarsson kl. 13:42