« júlí 2006 | Aðalsíða | september 2006 »

25. ágúst 2006

Myndast fjármagn með reglugerðum?

Í gær birti Fréttablaðið litla en athyglisverða frétt um biðlista eftir heyrnartækjum á Íslandi. Nú er svo komið að „biðlistar heyra sögunni til“, eitthvað sem er varla hægt að segja um mörg önnur svið heilbrigðiskerfisins, og svo sannarlega góðar fréttir fyrir heyrnarskerta.

Hvernig stendur svo á því að biðlistar eftir heyrnartækjum eru nú horfnir? Fréttin veitir örlitla innsýn í það: Kostnaðarþáttur einstaklingsins hefur „aukist“ og fjármagn hefur „myndast“ eftir reglugerðarbreytingu fyrir tæpum þremur árum síðan.

Á mannamáli þýddi reglugerðarbreytingin einfaldlega að ríkið afnám einokun sína af viðskiptum með heyrnartæki. Einkaaðilar urðu til sem náðu til sín vel borgandi viðskiptavinum, þ.e. þeim sem gátu keypt sig út úr biðröð hins opinbera, og flöskuhálsar, biðlistar og önnur óþægindi hurfu á örfáum misserum.

Talsmenn ríkiseinokunar á heilbrigðisþjónustu segja gjarnan að aukin aðkoma einkaaðila muni leiða til þess að þeir ríku kaupi sig „fram fyrir“ í röðinni. Hvað ef þeir ríku mynda einfaldlega aðra röð og stytta þannig hina sem hinir efnaminni þurfa að standa í, eða hreinlega útrýma henni? Eru þá ekki allir betur staddir?

Geir Ágústsson kl. 15:03

22. ágúst 2006

Hver er munurinn á hægri- og vinstrimönnum?

Muninum á hægri- og vinstrimönnum í almennum skilningi (án tillits til stjórnmálaflokka) er e.t.v. hægt að lýsa sem svo að hægrimenn tortryggja ríkisvaldið á meðan vinstrimenn tortryggja hinn frjálsa markað. Þannig telur hægrimaðurinn að sókn eftir völdum yfir öðrum, mótun samfélags af opinberum starfsmönnum og íþyngjandi reglur og skattar á frjálst framtak séu samfélaginu síst til framdráttar. Vinstrimaðurinn telur að ýmsar sjálfstæðar ákvarðanir einstaklinga og óstöðvandi sókn þeirra í bætt lífskjör séu tortryggileg öfl sem þarf að setja skorður, t.d. til að tryggja einhver samfélagsleg markmið, ákveðið holda- og heilsufar almennings eða aðgengi að ákveðinni vöru eða þjónustu.

Gott dæmi um hugarfar vinstrimannsins birtist hér. Vinsældir skyndibitastaða og viljinn til að reka fyrirtæki með hagnaði eru [öflin] sem hin pólitíska elíta þarf að hemja. [Örfáum orðum er] eytt í heilsuræktar- og hollustuæðið sem stór hluti Íslendinga hefur tekið til sín, [og engum í] sívaxandi grænmetisborð stórmarkaðanna [eða önnur augljós merki þess að einstaklingum er upp til hópa annt um heilsu sína]. Einblínt er á hinar hræðilegur hliðarafleiðingar sjálfstæðra ákvarðana nokkura einstaklinga, og alræðið síðan boðað með eftirfarandi orðum (feitletrun er mín):

Í þjóðfélaginu verða að vera til staðar einhverjar stofnanir sem hafa það beinlínis að markmiði sínu að skapa betra þjóðfélag [hver ætlar að titla sig Skaparann?]. Þessar stofnanir eru auðvitað margs konar. Sumar eru frjáls félagasamtök einstaklinga sem vilja láta gott af sér leiða. Aðrar eru formlegar valdastofnanir og má þar til dæmis nefna Alþingi og sveitarstjórnirnar. Markmið þessara félaga og stofnana er og á að vera að móta samfélagið með félagslegar og pólitískar hugsjónir að leiðarljósi [hugsjónir hverra?]. Meðal slíkra hugsjóna má til dæmis nefna þá að hvetja til heilbrigðs lífsstíls. Hvernig það er gert fer auðvitað mjög eftir eðli viðkomandi aðila. Félagasamtökin fara auðvitað ekki með neitt formlegt vald og þess vegna einbeita þau sér auðvitað fyrst og fremst að fræðslu og félagslegu starfi. Hinar pólitísku stofnanir – sem skipaðar eru lýðræðislega kjörnum fulltrúum – gera hins vegar fleira; þær taka með öðrum orðum bindandi ákvarðanir sem öðrum er skylt að fara eftir. Meðal slíkra ákvarðana geta til dæmis verið takmarkanir við auglýsingum á óhollri matvöru sem beinast að börnum [síðan hvenær kaupa börn í matinn?]; fyrirmæli um skyldu veitingastaða til að bjóða upp á ákveðið hlutfall rétta á matseðli sem talist geta hollir [hærra hlutfall en það sem viðskiptavinirnir hafa beðið um?]; fyrirmæli um að í skólum skuli öllum börnum boðið upp á hollar máltíðir sér og foreldrum sínum að kostnaðarlausu [síðan hvenær eru matvæli og eldamennska kostnaðarlaus?]; og styrkir til barna og unglinga til að taka þátt í íþróttum og stunda útivist.

Með öðrum orðum; ríkið þarf að móta samfélagið, setja fyrirmæli, neyða barnlaust fólk til að standa undir styrkjum við uppeldi á börnum annarra og skylda til réttrar breytni (að mati valdhafa eða meirihluta kjósenda hverju sinni), jafnvel þótt enginn sé að beita neinn ofbeldi eða þvinga nokkurn mann til neins.

Svona hugsa hægrimenn ekki. Þar liggur munurinn á hægri og vinstri.

Uppfært 24/8 til að taka tillit til athugasemda hér.

Geir Ágústsson kl. 23:49

21. ágúst 2006

Innheimtan við Kárahnjúka

Í fréttum RÚV kom fram að ástæða árásarinnar á manninn sem misþyrmt var á hrottalegan hátt í vinnubúðunum við Kárahnjúka hafi verið sú að hann skuldaði peninga vegna fjárhættuspils. Flestir kannast við fregnir af áþekku ofbeldi í tengslum við skuldir vegna ólögmætra vímuefna. Þegar um kröfur af löglegum viðskiptum er að ræða grípa menn sjaldan til ofbeldis vegna þess að unnt er að beita réttarkerfinu til að knýja fram greiðslu á sannanlegri kröfu.

Samningar eru ekki ofbeldisfull athöfn. Í samningum ákveða báðir aðilar hvort þeir ganga til samninga eða ekki, allt eftir eigin mati á því hvort þeir eru betur settir með eða án samningsins. Af þessum sökum getur samningafrelsið aðeins stuðlað að fleiri tækifærum fyrir fólk til að bæta líf sitt, jafnvel þótt sumir taki ekki alltaf hárréttar ákvarðanir, ýmist með því að gera slæma samninga eða gera ekki góða samninga. En þar sem fólk er ólíkt að gerð er engin betur til þess fallin að meta fyrirfram kosti tiltekins samnings fyrir tiltekinn aðila en einmitt hann sjálfur. Þess vegna á fólki að vera frjálst að kaupa sér eiturlyf, selja blíðu sína, og spila fjárhættuspil ef það metur það sér til góðs.

Fyrir utan að vera sjálfsagt réttlætismál er samningafrelsið til þess fallið að færri atvik komi upp eins og hrottaverkið við Kárahnjúka.

Oddgeir Einarsson kl. 09:23

17. ágúst 2006

Enn um neyslustýringu skattkerfisins

Þórður Sveinsson, MÍR-verji, var svo vænn að svara skrifum sem birtust á þessum vettvangi sem svar við þessari viðleitni til að þræta fyrir það augljósa:

Að neyða einhvern til að greiða fyrir eitthvað (eða neita viðkomandi að velja tiltekinn varning, rekstraraðila eða veitanda frá) er neyslustýring (þjófnaður), sama hvað fénu er eytt í.

Menn mega svo eiga það við sjálfa sig hvaða stóryrði eru notuð um þessa augljósu staðreynd (eða skoðanir þeirra sem þylja hana upp). Hægri- og vinstrimenn rífast ekki um það hvort skattar séu neyslustýring eða ekki, heldur hvort hægt sé að réttlæta neyslustýringuna (t.d. út frá hugmyndum um framlag til samfélags eða réttlætið í því að sumir hafi betur borguð störf en aðrir). Skattar eru neyslustýring. Ábyrgð vinstrimanna liggur í því að réttlæta hana, ekki þræta fyrir hið augljósa. Í leiðinni mega þeir svo auðvitað útskýra hvers vegna einokunarstarfsemi sem bannar samkeppni við sig með lögum og velur bæði hverjir borga og hversu mikið er frjálsu framtaki fremri.

Geir Ágústsson kl. 17:36

16. ágúst 2006

Af hverju eru fangelsin full?

Í fréttum er nú sagt frá því að fangelsi á Íslandi séu yfirfull og að jafnvel þurfi að fresta afplánun fanga vegna þess. Þingmenn eru risnir á afturfæturnar og boða til aðgerða til að laga ástandið. En hvernig stendur á því að íslensk fangelsi séu nú að fyllast? Núna er góðæri, næga vinnu að fá og Íslendingum hefur varla fjölgað það hratt að það dugi til að útskýra hlutfallslega fjölgun fanga á seinni árum.

Á Íslandi eru margar ofbeldislausar athafnir bannaðar með lögum. Sem dæmi má nefna smygl og sölu á fíkniefnum. Íslensk yfirvöld hafa verið dugleg að hafa hendur í hári einstaklinga sem kaupa eða selja fíkniefni eða hafa þau undir höndum. Þessum einstaklingum er vísað í tukthúsið til margra ára, jafnvel fleiri en ofbeldismenn, barnaníðingar og nauðgarar. Þetta er öfugsnúið ástand og veldur tvenns konar vandræðum: Fangelsi fyllast og kraftar lögreglunnar eru dregnir frá ofbeldisglæpum og þjófnuðum og að kaupendum og seljendum óvinsæls varnings.

Yfirfull fangelsi eru heimatilbúið vandamál sem má leysa með því einfaldlega að hætta að gera ofbeldislaus athæfi að glæp. Annars er hætt við að tröllasögurnar úr bandarísku fangelsisumhverfi flytjist inn til Íslands, þar sem meinlausir einstaklingar (sem náðust með fíkniefni eða smyglvarning) eru látnir dúsa með harðsvíruðum glæpamönnum í yfirfullum fangelsum þar sem þeir læra í eitt skipti fyrir öll hvernig á að lifa af í löglausum undirheimum samfélagsis. Stækkun fangelsa og heimatilbúin fjölgun glæpamanna leysir engin vandamál.

Geir Ágústsson kl. 18:56

15. ágúst 2006

Um kapítalistann

Guðmundur Steingrímsson skrifar eftirfarandi álit sitt í Bakþanka Fréttablaðsins þann 12. ágúst sl.

Kapítalisti er samkvæmt minni skilgreiningu manneskja sem á nóga peninga, en vill samt alltaf meira.

Ef Guðmundur skilur orðið „kapítal“ þannig að það þýði „fullt af peningum“ þá er e.t.v. hægt að sjá skynsemina í skilningi hans. Annars ekki.

Kapítalisti er fjárfestir, fjármagnseigandi og hluthafi. Hann er sá sem vill ávaxta sitt pund sem mest hann má (eða þorir). Á þann hátt sjá kapítalistar um að beina fjármagni í atvinnuvegi sem gengur vel og draga þá úr atvinnugreinum sem engum arði skila.

Sumir kapítalistar laðast að áhættu sem getur falið í sér mikla ávöxtun. Aðrir eru íhaldssamir og halda sig við rótgróna og stöðuga atvinnuvegi. Þannig ávaxtar lífeyrissjóður lífeyriseigandans Guðmundar Steingrímssonar líklega ekki mikið í hugbúnaðarfyrirtækjum og sprotafyrirtækjum en heldur sig frekar við ákveðnar fyrirframskilgreindar hlutabréfakörfur sem frekar eiga það til að hækka jafnt og þétt frekar en mikið og ört; lítil áhætta í skiptum fyrir örugga en litla ávöxtun.

Kapítalistar hafa ekki alltaf rétt fyrir sér og eru missæknir í áhættu. Fyrirtækið deCode á Íslandi er fjármagnað af fjárfestum sem sjá fram á mikinn vöxt líftæknigeirans og vonast eftir mikilli ávöxtun en taka í staðinn áhættuna sem fylgir því að troða nýja slóða. Þessir fjárfestar telja sig ekki eiga næga peninga þótt bakþankapennum gæti þótt það. Þeir gætu jafnvel verið menn sem hafa sparað saman í mörg ár til þess eins að leggja spariféð undir í von um mikla ávöxtun þess. Aðalatriðið er samt að þeir eru tilbúnir að leggja til fé til fyrirtækja sem þannig geta ýtt úr vör hugmynd sem kannski gengur upp og kannnski ekki. Aðalatriðið er að kapítalistarnir, hvort sem þeir sitja á miklu kapítali eða litlu, fái frelsi frá stjórnvöldum til að fylgja eftir eigin nefi í viðskiptum á frjálsum markaði.

„Kapítalisti“ er ekki rétt skilið hugtak ef því er einfaldlega blandað saman við peningamagnið á bankabók kapítalistans. Kapítalisti er sá sem hefur ákveðið kapítal til umráða sem hann vill með einhverju móti auka. Tilvist hans í okkar samfélagi er alveg gríðarlega mikilvæg og því fleiri sem finnast af þessum einstaklingum, því betra.

Geir Ágústsson kl. 15:01

13. ágúst 2006

Gay pride

Í gær gerðu samkynhneigðir og velunnarar sér glaðan dag. Samkynhneigðir einstaklingar eru meðal sárafárra hér á landi sem hafa ekki haft sama rétt að lögum og aðrir. Þess vegna hef ég alltaf skilið reiði þeirra í baráttunni fyrir tafarlausu jafnrétti. Jafnréttisbarátta samkynhneigðra hefur verið byggð á þeirri réttlætishugsjón að ríkið megi ekki mismuna fólki að lögum á grundvelli kynferðis, kynhneigðar, litarháttar eða annarra einkenna.

Það er vonandi að barátta samkynhneigðra fari ekki í sama farveg og kvenréttindahreyfingin fór í þegar lagalegu jafnrétti var náð. Þá fór baráttan að snúast um að persónuleg einkenni, s.s. kynferði, ætti lögum samkvæmt að ráða því hvort viðkomandi einstaklingur fengi starf, yrði skipaður í stjórn einkafyrirtækis eða jafnvel hvort hann yrði kosinn á þing.

Þessi þróun er afar skiljanleg frá praktískum sjónarhóli þótt hún sé ranglátari en andskotinn. Það segir sig sjálft að þegar vel skipulagður og kröftugur þrýstihópur hefur náð að afnema allt ranglæti að þá hefur hann hagsmuni af því að skilgreina fleiri og fleiri hagsmunamál sem „réttlætismál“ og fólk fer jafnvel að trúa því að um sé að ræða baráttu fyrir réttlæti.

Vonandi ber samkynhneigðum gæfa til að láta staðar numið þegar þeir hafa náð öllum réttindum sem aðrir hafa. Það væri afar sorglegt ef baráttan héldi áfram í þeim farvegi að það verði að vera a.k.m. einn samkynhneigður hæstaréttardómari o.s.frv.

Oddgeir Einarsson kl. 13:42

9. ágúst 2006

Ingibjörg og syndirnar sjö

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir formaður Samfylkingarinnar telur að há laun tiltekinna manna séu til marks um höfuðsyndina græðgi. En hver er svona gráðugur? Eru það þiggjendur launanna eða veitendur þeirra?

Ef ISG átti við eigendur fyrirtækjanna hlýtur hún að halda að þeir séu svo sólgnir í aukinn hagnað að þeir séu tilbúnir að veita stjórnendum sínum brot af aukningunni, nái stjórnendurnir að reka fyrirtækið á þann hátt að hagnaður aukist. Ég held að hér sé um afar langsótta skilgreiningu á græðgi að ræða enda myndu þá allar fjárfestingar sem ætlað væri að auka hagnað synd í augum ISG. Verður því að ganga út frá því að þiggjendum launanna sé ætluð græðgin.

Af þessu leiðir að ISG ætlast til þess að starfsmenn bjóðist til að vinna á lægra kaupi ef vinnuveitandi býður laun sem fara yfir ákveðið „siðferðislegt“ mark. Fróðlegt væri að vita umfram hvaða upphæð starfsmenn ættu að segja við eigendur fyrirtækja að halda bara peningunum sjálfir til þess að gerast ekki uppvísir að hinni miklu synd, græðgi.

Ég get ekki séð hvar höfuðsyndin græðgi kemur til sögunnar í þessum frjálsu samningum sem nokkrir stjórnendur hafa gert við vinnuveitendur sína í fullri sátt og án nokkurrar þvingunar eða ofbeldis. Stjórnmálamenn og aðrir sem kalla saklausa samborgara sína sótsvarta syndara vegna hárra tekna ættu að líta sér nær.

Ég tók fyrir stuttu á vídeó hina mögnuðu kvikmynd Seven með Brad Pitt og Morgan Freeman. Í þeirri mynd gekk brjálæðingur laus sem ofsótti fólk og drap sem að hans mati hafði drýgt einhverja af höfuðsyndunum sjö. Að lokum varð það brjálæðingnum að írónísku falli að hann drýgði sjálfur eina af höfuðsyndunum og þurfti því að eigin áliti að deyja.

Höfuðsynd brjálæðingsins var ekki græðgi heldur öfund.

Oddgeir Einarsson kl. 17:14

8. ágúst 2006

Hið yndislega frelsi - frá sköttum!

Í stefnumálum Frjálshyggjufélagsins segir á einum stað:

Skattar eru frelsisskerðing. Því til rökstuðnings má benda á að þræll, sem þarf að vinna fyrir aðra, er ekki frjáls. Maður sem greiðir helming tekna sinna í skatta er hálfur þræll. Ekki skiptir máli hvort valdhafar telji sig nota peningana til góðra verka.

Margir hafa gagnrýnt þetta viðhorf frjálshyggjumanna til skattlagningar. Sumir halda því jafnvel fram að skattar séu ekki þvinguð innheimta fjár heldur hluti af einhvers konar samfélagssáttmála sem allir séu samþykkir, þótt ekki sé nema í hljóði (en myndu að öðrum kosti yfirgefa landið eða kjósa stjórnmálamenn sem eru andvígir skattlagningu sem hugmynd, hvar sem þeir nú finnast).

Hvað sem hugmyndafræðilegu þrasi líður er samt ljóst að fólk er fegið skattfrelsinu hvar sem það er að finna. Fríhafnir flugvalla og skipa í millilandasiglingum eru vel sóttar og ég hef aldrei heyrt um vinstrisinnaðan ferðalang sem fær slæmt samviskubit yfir að versla í slíkri verslun. Hagkaup auglýsir virðisaukaskattfrjálsa daga þar sem álagningunni er fórnað svo verðinu megi líkja við verðlag í fjarveru virðisaukaskattsins. Engum dettur í hug að rukka vini sína og vandamenn um virðisauka af launuðum viðvikum. Sjálfur hef ég kennt aukatíma, málað veggi, sópað gólf, lesið yfir, flutt húsgögn og plantað trjám án þess að senda ríkisvaldinu hluta vinnulaunanna. Smygl rýkur út á hinum íslenska svarta markaði. Einstaklingar, hjón og sambýlisfólk gerir allt sem það getur til að nýta persónuafsláttinn sem best.

Menn geta sagt hvað sem þeir vilja um hvað almenningi finnst um skattheimtu. Þegar allt kemur til alls eru það verkin sem tala og verkin segja eina sögu: Þegar fólk getur notið skattfrelsis þá er tækifærið nýtt (innan þeirra marka sem taugar og fyrirhöfn setja mismunandi einstaklingum).

Geir Ágústsson kl. 15:20

pólitískar fjárfestingar

Samfylkingarmenn fara nú mikinn í því að kalla eftir því að lífeyrissjóðir móti sér fjárfestingarstefnu sem miði ekki að því að þeir sem greiði í þá fái sem flestar krónur í ellinni heldur stuðli gegn því að tilteknir menn fái laun sem sumir greiðendur iðgjalda telja ósiðlega há.

Í 1. mgr. 20. gr. laga nr. 129/1997 um starfsemi lífeyrissjóða ofl. segir:

Starfsemi lífeyrissjóðs skal lúta að móttöku, varðveislu og ávöxtun iðgjalda og greiðslu lífeyris.

Ef við lítum framhjá því að lög gera ekki ráð fyrir því að lífeyrissjóðir vinni að framgangi siðferðishugmynda sumra greiðenda en ekki annarra fremur en að ávaxta fé þeirra allra, þá má rökræðunnar vegna skoða hvað felst í stefnu Samfylkingarinnar.

Í stefnunni felst að fólk sé með skylduiðgjöldum sínum neytt til að taka þátt í pólitískri baráttu annars fólks. Hvað gerist þegar lífeyrissjóðir taka upp á því að móta fjárfestingarstefnu sem er Samfylkingunni ekki að skapi. Segjum t.d. að lífeyrissjóðir tækju einn daginn upp á því að fjárfesta ekki í fyrirtækjum sem rekin væru af konum af því að þeir telji karla eiga að reka fyrirtæki en konur að sinna heimilinu? Væri það bara allt í lagi að lífeyrissparnaður kvenna væri notaður á þennan óarðbæra hátt bara ef meirihluti greiðenda teldi ósiðlegt að konur væru á vinnumarkaði?

Nei, það er ekki í lagi að lífeyrissjóðir vinni að því að ná markmiðum stjórnmálamanna í stað þess að stuðla að hærri lífeyri. Annað gildir um sjóði sem fólki er frjálst að greiða í.

Oddgeir Einarsson kl. 09:10

6. ágúst 2006

Ofurlaun og peningahyggja

Í Morgunblaðinu í gær birtust ummæli forystumanna allra stjórnmálaflokka um há laun nokkurra stjórnenda fyrirtækja. Ummælin voru af ýmsum toga en allt þetta fólk virtist sammála um að það væri eitthvað ósiðlegt við að greiða tilteknum starfsmönnum of há laun.

Það er erfitt að sjá hvers vegna þessi háu laun eru skyndilega orðin að vandamáli í þjóðfélaginu. Hvers vegna er það vandamál að eigendur fyrirtækja ákveði frekar að greiða stjórnanda hærri laun en að taka allan hagnaðinn beint í eigin vasa?

Það er óumdeilanleg staðreynd að hækkandi laun stjórnenda fyrirtækja hafa ekki leitt til lækkunar launa annarra. Þvert á móti hafa laun almennt hækkað og meðalmaðurinn hefur það betra en áður en þessi þróun hófst. Þess vegna er hér spurt hvert sé hið samfélagslega vandamál sem er afleiðing háu launanna.

Ef ummæli stjórnmálamannanna eru skoðuð er engin rök að finna heldur einungis tal um „þjóðarsálina“ og svipuð ytri fyrirbæri sem fólkið ímyndar sér að séu raunveruleg.

Vandamálið er ekki að finna úti í samfélaginu eða meintri sál þess. Það er einungis til í huga hvers og eins. Vandamálið er einfaldlega öfund. Í stað þess að fagna almennt stórbættum kaupmætti launafólks og að fyllast bjartsýni yfir því að hægt sé að bera svo mikið út býtum sem dæmin um stjórnendurna sanna, þá setur fólk upp skeifu.

Ég hef verulegar áhyggjur af þessari peningahyggju. Það er gengið út frá því að fólk geti ekki lifað í sátt og samlyndi ef sumir eiga skyndilega miklu meiri peninga en áður. Ójöfnuður fólks hvað varðar aðra hluti s.s. fjölskyldustærð, ást, umhyggju og vináttutengsl, virðast ekki gefa tilefni til þess þjóðfélagið fari á hvolf og samfélagssáttin rofni.

Oddgeir Einarsson kl. 13:04

2. ágúst 2006

Enn af afþreyingu

Menning, list, afþreying, skemmtun, stundargaman, dægradvöl. Eflaust má finna fleiri orð í sama dúr. Það skiptir ekki máli hvort þetta sé allt sama hugtakið eða bútað niður í smærri hugtök. Ekkert sem fellur undir þennan þátt mannlífsins á að vera til ef hvorki veitandinn né viðtakandinn vilja standa undir fullum kostnaði af því sem fram fer af fúsum og frjálsum vilja. Það bendir nefnilega til þess að þeir báðir vilji eyða orku sinni í annað en að standa undir kostnaðnum af samskiptum sínum. Þeir meta semsagt sjálfir aðra hluti meira. Og því síður ættu einhverjir aðrir sem hvorki veita né njóta að þurfa að eyða tíma sínum í að vinna fyrir þessum samskiptum. Þess vegna á ekki að nota skattfé í neins konar afþreyingu, hvort sem hún er kölluð list eða sorp. Þess vegna er Sinfónían, Þjóðleikhúsið og hvað þetta heitir nú allt saman fjármagnað á ósiðlegan hátt. Af hverju þarf fiskverkakona á Siglufirði að láta hluta af launum sínum renna undir rassinn á pelsakellingu sem vill sjá hámenningu í Reykjavík?

Oddgeir Einarsson kl. 01:53