« Af kuflum, nekt og ofbeldi | Aðalsíða | Afleikur ríkisstjórnarinnar »

22. júní 2006

Um áhrif mannsins á gróðurhúsaáhrifin

Svo virðist sem meint áhrif mannsins á loftslag Jarðar séu aftur komin á dagskrá (þótt ekki væri nema vegna gúrkutíðar fjölmiðla yfir sumarmánuðina). Al Gore, fyrrverandi varaforseti Bandaríkjanna og núverandi kvikmyndaframleiðandi og aktívisti, hefur nú sent frá sér litla áróðursmynd með áberandi titli: An Inconvenient Truth. Þar er hinni aldagömlu hugmynd um heimsendir og endalok lífs eins og við þekkjum það varpað fram á nútímalegan hátt með hjálp vafasamra vísinda og tölvugerðrar margmiðlunar.

Menn geta lengi deilt um túlkun á takmörkuðum og ófullnægjandi gögnum. Al Gore gengur hins vegar skrefinu lengra og hrindir úr vör röð ósanninda og vægast sagt vafasömum fullyrðingum sem fengju jafnvel harðasta græningja til að fá æluna upp í kok ef rökhugsun og yfirvegun tilheyra skapgerð hans. En kannski skiptir það ekki máli. Ósannindi og útúrsnúningar í nafni pólitískrar hagsmunabaráttu hafa alltaf tilheyrt umræðunni. Það sem skiptir mestu máli er að koma í veg fyrir að dómsdagsspádómar nái inn á skrifstofur löggjafarvaldsins, því þá fyrst er okkur vandi fyrir höndum!

Á einum stað er spurt:

Kyoto-samkomulagið var samþykkt í desember 1997 og gaf Clinton-Gore stjórninni meira en þrjú ár til að leggja það fyrir öldungardeild Bandaríkjanna til staðfestingar. Ef við höfum stöðu Gore í öldungardeildinni í huga ásamt þekkingu hans og ástríðu fyrir hitnun Jarðar þá hlýtur maður að hugleiða hvers vegna varaforsetinn Al Gore notaði ekki tækifærið fyrir eitthvað sem gæti kallast tækifæri lífsins?

Málið er nefninlega að aðgerðir hins opinbera gegn útblæstri ýmissa lofttegunda eru í besta falli hamlandi fyrir hagkerfið og þar með samfélag manna, og í versta falli stíflandi fyrir allt sem kallast hagvöxtur og lífskjarabætur. Ábyrgir stjórnmálamenn gera sér grein fyrir þessu. Útbrunnir stjórnmálamenn og vísindamenn í leit að ríkisstyrkjum hafa aðrar forsendur og aðra hvata en samfélag einstaklinga í huga.

Því ber ekki að neita að áhyggjur af hnignun loftslags Jarðar eru réttmætar eins og margar aðrar. En ef ætlunin er að fórna velferð mannkyns á bál heimsendaspádóma og í besta falli vafasamra vísinda þá er hætt við að spurningamerkin við málstaðinn verði stór og mörg. Hnignandi skriðjöklar Grænlands líta e.t.v. illa út á yfirlitskorti, en þykknandi íshellan á hásléttum Grændlandsjökuls ætti að vera nægilegt merki um að við getum sofið róleg og haldið áfram að kaupa sparneytnar og hátæknilegar bílvélar af þeirri ástæðu einni að eldsneyti er dýrt og sparneytni er jákvæð fyrir budduna, en ekki af þeirri ástæðu að annað þýði tortíming Jarðar.

Geir Ágústsson kl. 21:15