« Listilegar röksemdir Illluga | Aðalsíða | Af uppeldi barna »

12. júní 2006

Hvað borgar Alcoa fyrir rafmagnið?

Múrinn hefur áhyggjur af því að íslensk stjórnvöld séu, í krafti eignarhlutar síns í Landsvirkjun, að selja Alcoa niðurgreidda raforku til stóriðju. Undir slíkar áhyggjur má svo sannarlega taka. Opinber fyrirtæki eru sérlega veik fyrir þegar kemur að pólitískum þrýstingi á eiganda sinn (hið opinbera), og því hætt við að þeim sé ýtt út í glæfralegar fjárfestingar á forsendum sem ekkert einkafyrirtæki myndi gangast að.

Besta leiðin til að koma í veg fyrir misnotkun stjórnmálamanna á fyrirtækjum í eigu hins opinbera er auðvitað sú að einkavæða fyrirtækin. Þeir sem hafa áhyggjur af niðurgreiðslum á raforku til orkuframleiðslu hljóta að sjá skynsemina í því. Um leið er alveg sjálfsagt að ríkið selji allar landareignir sínar á hálendi landsins og komi þannig viðskiptum um orkuframleiðslu algjörlega á hinn frjálsa markað. Þeir sem hafa áhyggjur af því að ríkið sé að gefa land undir uppistöðulón til óarðbærra virkjanaframkvæmda geta þá sofið rólegir á kvöldin, vitandi vits að unnendur ósnortinnar náttúru geta auðveldlega yfirboðið virkjanaframkvæmdina og haldið landinu ósnertu.

Samningur Alcoa og Landsvirkjunar er vitaskuld trúnaðarmál þessara tveggja fyrirtækja og lítil skynsemi fólgin í því að knýja samningssvik á með lögum. Leyndin vekur hins vegar tortryggni um að Landsvirkjun hafi ekki samið um markaðsverð fyrir framleiðslu sína, og hafi verið þvingað til þess í pólitískri refskák. Slík tortryggni ein og sér undirstrikar tvímælalaust nauðsyn einkavæðingar fyrirtækisins. Hættan á því að íslenskt hálendi seljist á útsöluverði er of mikil til að ríkið eigi að fá að standa í orkuframleiðslu og hafa landareignir í sinni umsjá.

Geir Ágústsson kl. 15:56