Á Alþingi er deilt um nokkur mál og verða nú nokkur talin upp og viðbrögð íslenskra stjórnmálahreyfinga í hverju þeirra reifuð:

Skattalækkanir eða -hækkanir:
Nokkrir þingmenn úr Sjálfstæðisflokknum nefna stöku sinnum í ræðum sínum á Alþingi að skatta eigi að lækka, og að þeir skattar sem séu að lækka eigi að lækka hraðar. Mótstaða við slíkar hugmyndir kemur úr röðum allra stjórnmálaflokka og undantekningalaust frá vinstriflokkunum.

Þegar nýir skattar verða til, eða skattar sem nú þegar eru lagðir á eiga að hækka, þá streyma atkvæði vinstrimannanna á borð, þó stundum með þeim fyrirvara að um vitlausar skattahækkanir hafi verið að ræða. Atkvæðin koma samt. Er þetta til merkis um framarasýn vinstrisins?

Stuðningur við landbúnað:
Stöku sinnum eru hugmyndir um frelsun landbúnaðarins nefndar (afnám styrkja, tolla og viðskiptahafta, auk minnkandi ríkisafskipta af framleiðslu, sölu og vinnslu landbúnaðarafurða). Slíkar hugmyndir þykja greinilega ekki nógu framfarasinnaðar fyrir íslenska vinstrimenn því þeir leggjast allir sem einn gegn hugmyndum af þessu tagi. Þó reyna stuðningsmenn Vinstri-grænna og Samfylkingar að leggjast gegn slíkum hugmyndum af öðrum ástæðum en Framsóknarmenn, þótt niðurstaðan sé sú sama: Atkvæðin á Alþingi renna alltaf til aukins fjárstuðnings við bændur og áframhaldandi haftastefnu, en ekki til minnkandi ríkisafskipta.

Sala ríkiseigna:
Vinstrimönnum þykir greinilega mjög afturhaldssinnað að vilja fækka verkefnum stjórnmálamanna og minnka völd þeirra í daglegu lífi fólks og fyrirtækja. Framfarirnar felast greinilega í því að ríkið eigi áfram það sem það á í dag, og sinni því áfram sem það sinnir í dag. Enn meiri framfarir virðast svo felast í því að auka enn ríkisafskiptin, því allar nýjar stofnanir og allir nýir útgjaldaliðir hins opinbera mæta lítilli mótstöðu vinstri- og miðjumanna á hinni íslensku löggjafarsamkomu. Ekki veit ég sjálfur hvernig stendur á því að þessi raunveruleiki telst til framfara, en að hitt sem snýr að breytingum og endurnýjun í hugsun teljist til afturfara, en þannig líta vinstrimenn á það.

Rekstur heilbrigðis- og menntastofnana:
Andstaðan við einkavæðingu heilbrigðis- og menntastofnana er mikil á Íslandi sem og á flestum öðrum Vesturlöndum. Hún byggir ekki á neinu sem heldur vatni, en það er efni í annan pistil. Hún er til staðar og er mikil.

Engar breytingar á fyrirkomulagi heilbrigðis- og menntamála eru ræddar á hinu íslenska Alþingi nema í þá veruna að opinber framlög þurfi að auka vegna viðvarandi neyðarástands og versnandi frammistöðu íslenskra sjúkrahúsa og skóla. Hlutlausar breytingatillögur eins og ávísanakerfi virðast ekki einu sinni komast á dagskrá stjórnmálamannanna, þótt í þeim felist ekkert annað en að reksturinn verði gefinn frjáls en að ríkið sjái áfram um að greiða reikninginn. Hið eina sem fær brautargengi og atkvæði vinstrimannanna eru hin auknu fjárframlög úr skattheimtum sjóðum ríkisins.

Hvers konar framfarahugsun er þetta? Eru framfarirnar fólgnar í því að ríghalda í núverandi fyrirkomulag sama hvað það er óhentugt og óskilvirkt?

Í sjálfu sér gildir einu hverjir gætu kallast framfarasinnar, íhaldsmenn eða afturhaldssinnar. Orðaflækjur í þá veruna skila í rauninni ósköp litlu. Það sem skiptir máli er að vera opinn fyrir nýjum hugmyndum sem geta orðið til þess að eitthvað slæmt verði gott, eitthvað ófrjálst verði frjálst og eitthvað svifaseint fái sveigjanleika og aðlögunarhæfni. Fyrir mér liggur lausnin í einu litlu lausnarorði sem skiptir heiminum í tvö svæði, rík og fátæk. Lausnarorðið er: Frelsi.