Ég les a.m.k. tvenns konar skilaboð út úr þessum tveimur tilvitnunum og greininni þaðan sem þær eru teknar:

Mannshugurinn og þar með maðurinn er ekkert sérstakt fyrirbæri í náttúrunni, þótt maðurinn einn dýra geti hugsað rökrétt og tekið ákvarðanir sem breyta umhverfi hans þannig að hann nái fyrirfram ákveðnum markmiðum sínum.
Þetta viðhorf er að vísu ekki bundið við vinstrimenn. Menn af öllu tagi hafa lengi deilt um sérstöðu mannsins í dýraríkinu. Hin nútímalega græna vinstrihreyfing, sem fæddist þegar ljóst varð að bein kúgun og einræði kommúnista dugði ekki til lengdar til að halda hinum frjálsa markaði í skefjum, tekur efann um sérstöðu mannsins alla leið. Í augum græningja er maðurinn jafnvel lítið annað en plága á heiminum, sem flækist fyrir náttúrunni. Hæfileiki mannsins til að hugsa rökrétt og skipulega er greinilega lítils virði.

Simpansar, górillur og aðrir bandamann spænskra vinstrimanna hafa sín eigin samfélög þar sem sá sterkasti, frekasti, grimmasti og ákveðnasti ræður yfir öllum konum ættbálks síns og hrekur alla keppninauta á brott með barsmíðum og jafnvel drápum. Hvaða pólitísku réttindi eiga þessar skepnur að hafa? Er ekki þegar til lagasafn sem fjallar um verndun dýra og mannúðlega meðferð þeirra?

Opinber löggjöf er nauðsynleg til að kenna fólki hin nútímalegu og framsæknu viðhorf og skilning.
Hvað sem deilum um sérstöðu mannsins líður er ljóst að nú (eða á næstu áratugum) á að herja á löggjafann til að koma einu tilteknu viðhorfi í umferð, hvort sem mönnum líkar betur eða verr. Ekki er lengur nóg að boða góða meðferð á dýrum í ræðu, höfða til hins mannúðlega í hverjum manni, haga innkaupum sínum þannig að misnoturum sé refsað og öðrum umbunað, skrifa greinar, ræða málin, sannfæra með rökum og sýna vilja í verki. Núna á að gefa lögreglu og dómstólum verkfæri sem gera þá sem eru ósammála tilteknu viðhorfi að glæpamönnum.

Lokatakmarkað er auðvitað það að þeir sem virða ekki „pólitísk réttindi“ simpansa fá að sitja fangaklefa. Hið sama gildir um þá sem virða ekki bann við jákvæðu tali um tóbak á opinberum vettvangi, haga ekki launasamningum þannig að opinberum stofnunum líki, huga ekki að eigin öryggi á meðan bifreið er ekið, eða afhenta ekki ákveðinn hluta af launum sínum til stjórnmálamanna. Hví ekki að taka skerfið alla leið og yfirfæra pólitíska réttindabaráttu kvenna og samkynhneigðra við ríkisvaldið yfir á simpansa? Verkefnalisti stjórnmálamannsins tæmist seint.

Hæfileiki minn til að skilja á milli kaldhæðni og þvælu þarf greinilega á nútímavæðingu að halda.