« Fjölmiðlafrumvarpið | Aðalsíða | Í nafni fjórða valdsins »

30. apríl 2006

Varúð! Kosningar nálgast!

Senn verður kosið til íslenskra sveitarstjórna. Loforðastraumurinn er hafinn. Gylliboðin yfirbjóða hvert annað. Vegi í göng, flugvelli á haf, leikskólarekstur í sjálfboðavinnu (oft kallað „ókeypis“ leikskólar), fleiri tóma strætisvagna, hærra útsvar, meiri óráðsíu. Sannarlega varhugaverður tími fyrir íslenskan almenning.

Mikill skortur er á frambjóðendum sem lofa sem allraminnstri framkvæmdagleði. Íslensk sveitarfélög eru yfirleitt illa rekin sem sést á því að útsvar þeirra er oftar en ekki í löglegu hámarki eða allt að því. Sveitarstjórnir kenna ríkisvaldinu um fjárhagsvandræði sín. Þetta fyrirgefa kjósendur. Hvað ætli yrði um verslanir eins og Bónus og Krónuna ef þau byrjuðu að kenna 10-11 og Nettó um hækkandi verðlag hjá sér? Líklega væru neytendur seinni til að umbera óráðsíuna en kjósendur eru í tilfelli sveitarstjórna. Lélegir stjórnendur finna gott athvarf í hinum opinbera rekstri.

Almennur misskilningur virðist ríkja í kringum rekstur íslenskra sveitarstjórna. Hann er sá að líta á sveitarfélög sem þjónustuaðila sem á einhvern hátt mega þjónusta illa án þess að eiga á hættu að vera refsað af skjólstæðingum sínum. Rekstur í opinberum höndum er verndaður fyrir samkeppni og eins og með annað sem nýtur slíkrar verndar leiðir það til kæruleysis, vanrækslu og sóunar. Ef sveitarfélög vilja þjónusta íbúa sína væri þeim nær að losa sig við meira og minna allan rekstur sinn og koma á hinn frjálsa markað.

Kjósendur til íslenskra sveitarstjórna ættu að hafa varann á í ár og reyna finna þá frambjóðendur sem vilja hvað minnst ráðskast með líf almennings. Raunveruleg þjónusta sveitarfélaga er að halda að sér höndum.

Geir Ágústsson kl. 15:51