Vísindalegar sannanir eru mikilvægar þegar rætt er um rannsóknir á fylgni milli hlýnunar jarðar og losunar gróðurhúsalofttegunda

Nú er lengi hægt að deila um niðurstöður rannsókna sem þessara. Sum efni í andrúmsloftinu hafa áhrif á önnur, á meðan áhrif annarra efna á hreyfingu sameinda í lofthjúpnum eru tekin úr öllu samhengi. Það sem skiptir mestu máli er að sú umræða sem á sér stað um aðgerðir gegn losun koldíoxíðs (líklega ofmetnasti áhrifavaldur á gróðurhúsaáhrifin fyrr og síðar) er að þær kosta upphæðir sem er erfitt að setja í nokkuð samhengi, koma niður á hagvexti, hækka orkuverð, leggja niður störf og munu, þegar allt kemur til alls, ekki hafa nein áhrif sem neinu nemur (háværustu heimsendaspámenn eru að tala um stærðir í líkingu við tvær Celsíus-gráður á 100 árum). Ef vísindarannsókn studd réttustu og nákvæmustu gögnum sem fyrirfinnast (eða ekki) sýnir að fátækt milljóna manna geti stöðvað einnar Celcíus-gráðu hitnun yfir Síberíu, hvaða máli skiptir þá sú rannsókn þegar kemur að því að taka pólitískar ákvarðanir á vettvangi alþjóðastofnana? Og ég er varla að ýkja með þessu dæmi.

Opinberar aðgerðir í nafni gróðurhúsaáhrifa muna koma heimsbyggðinni til góða þegar til lengri tíma er litið.

Andstæð framsetning er vitaskuld sú að barátta gegn óstjórnlega dýrum og umfangsmiklum ríkisafskiptum af losun tiltekinna loftsameinda sé ekki unnin í nafni heimsbyggðarinnar allrar.

Þessi svokölluðu rök hafa verið á vörum vinstrimanna frá upphafi þegar kemur að nánast öllu, og alltaf hafa þau reynst mótsögn við sjálf sig. Grænar víðáttur Bandaríkjanna og Vestur-Evrópu standa eyddum skógum Rússlands og Austur-Evrópu mun framar í augum allra sem kunna grænt að meta. Stórkostleg fötlun ríkustu hagkerfanna í nafni orkueyðslu og lífsmunsturs mun engum hjálpa, og hvað þá ef þau hagkerfi sem hraðast fljúga í dag yrðu einnig sett í spennitreyjuna. Tugir og jafnvel hundruð milljóna Kínverja, Indverja, Rússa og Brasilíumanna eru nú að komast til bjargálna, m.a. af því þau hafa aðgang að olíu til að knýja orkuver sín. Richer is cleaner segir máltækið, sem sannast með því að frjálst markaðshagkerfi Bandaríkjanna skapar á hverju ári meiri verðmæti fyrir hvern brenndan olíulítra en árið á undan. Sú staðreynd að minni olía stendur undir sífellt bættum lífskjörum sífellt fleiri einstaklinga er engin tilviljun. Á frjálsum markaði snýst allt um að lækka kostnað, bæta framleiðni og kaupa nákvæmar og helst minna inn. Frjáls markaður er það afl sem kemur heildinni sér best. Ríkisafskipti eru það ekki. Og þótt tilfinningar mínar fyrir því séu sterkar, þá eru engin tilfinningarök á bak við fullyrðinguna.

Tími fyrir aðgerðir er núna, því annars er hætta á að allt fari illa.

Heimsendaspádómar úr munni vinstrimanna eru ekki nýtt fyrirbæri. Fyrst átti olían að ganga til þurrðar nema gripið væri til róttækra aðgerða. Síðan var ísöldin nánast á þröskuldinum. Núna skiptir öllu máli að hækka verð á olíu enn meira með ríkisafskiptum þótt hratt vaxandi eftirspurn samfara minni breytingum á framboði hafi þegar blásið olíuverð í hvert sögulega hámarkið á fætur öðru. Þetta er hins ekki það sem skiptir máli.

Skyndilegar breytingar á loftslagi jarðar, séu þær yfirleitt væntanlegar, hafa líklega aldrei verið jafnauðvelt viðfangsefni á frjálsasta, tæknivæddasta og sveigjanlegasta heimsmarkaði mannkynssögunnar. Ef New York fer undir vatn og ósar Nílar breytast í fjörð þá flytur fólk sig um set, kaupir hlýrri eða kaldari klæði eftir aðstæðum, hættir að yrkja korn og byrjar að kaupa það, hættir að plægja jörð og byggir hótel, og svo framvegis.

Stærstar áhyggjur þarf að hafa af þeim fátækustu sem byggja þessa plánetu, og þeim áhyggjum má eyða með aukinni fríverslun, vaxandi auðsköpun og - merkilegt nokk - meiri orkueyðslu.