« Happdrættið sem enginn vinnur í | Aðalsíða | UJ og verðlag »

26. mars 2006

Íslenskur tvískinnungur sem aldrei fyrr

Látlaus frétt á Vísir.is segir:

Gissur Pétursson, forstjóri Vinnumálastofnunar, segir mikilvægt að [að] tryggja að [...] erlendir starfsmenn njóti sömu kjara og réttinda og Íslendingar.

Einnig:

[Finnbjörn A. Hermannsson, formaður Samiðnar, sambands iðnaðarfélaga] segir [að] það sé óásættanlegt ef erlendir starfsmenn njóti ekki sömu kjara og réttinda og Íslendingar.

Nú er mælir enginn því í mót að fólk á Íslandi njóti verndar fyrir lögbrotum og samningssvikum, og ef ríkið vill skrá niður nöfn allra sem snerta fæti á íslenska jörð þá sé það í sjálfu sér skiljanlegt því hlutverk ríkisins er jú að miklu leyti fólgið í því að safna gagnslausum gögnum. En hvað er málið með að starfsmaður með erlent ríkisfang, sem ræður sig til vinnu í íslenskri lögsögu, geti ekki samið um sín kaup og kjör án þess að fletta upp í launakönnunum íslenskra stofnana og samtaka og blaða í skattframtölum íslenskra ríkisborgara? Eða þurfi að þiggja upplýsingar um laun á Íslandi frá íslenskum verkalýðsfélögum og atvinnusamtökum áður en hann fær leyfi til að skrifa undir annars fullkomlega löglegan ráðningarsamning?

Í þessu er ekki heil brú. Íslenskt vinnuafl er dýrt á alþjóðlegan mælikvarða. Gamall og góður draugur alþjóðlegs viðskiptalífs, haftadraugurinn, spilar stórt hlutverk þegar kemur að ástæðu verðlagsins á íslensku vinnuafli. Íslendingar berjast fyrir aukinni fríverslun með fiskafurðir (af því við erum góðir að veiða verðmætasta fiskinn á réttum tíma), en áframhaldandi höftum á landbúnaðarvörur (því við eyðilögðum landbúnaðarkerfið fyrir löngu síðan og nú er það úr öllu sambandi við markaðslögmálin). Íslendingar senda færa verkfræðinga til fjarlægra landa til að bora holur fyrir heitt vatn og jarðgufu og eru þar með opnir fyrir aukinni fríverslun með sérfræðiráðgjöf (a.m.k. ekki fjasi um jöfn laun og hin og þessi réttindi), en um leið og pólskur verkamaður segist vera tilbúinn að vinna fyrir lægra kaup en gengur og gerist meðal Íslendinga þá er hurðinni skellt á andlitið á honum.

Þetta er lítið annað en óþolandi tvískinnungur. Auðvitað kemur engum á óvart að opinber stofnun vilji minnka vinnuálagið sem hún leggur á sjálfa sig með skikkaðri skráningu allra erlendra ríkisborgara sem þiggja kaup á Íslandi, og auðvitað vinna verkalýðsfélög og atvinnusamtök að hagsmunum félagsmanna sinna sem misskilst á þann hátt að þau eigi guðs gefinn rétt á því að fá að okra á kaupendum varnings og þjónustu. Í þessu er færra óvænt en sorglegt. En tvískinnungurinn er óþolandi. Vonandi verður sjónarmiðum herramannanna hér að ofan ekki sýndur vottur af skilning.

Geir Ágústsson kl. 17:18