« UVG rambar óvænt á lausn deiluefnis | Aðalsíða | Jafnrétti og jöfn staða »

8. mars 2006

Enn um óvæntan skilning frá vinstri

Í fyrradag var tæpt á óvæntum skilning frá vinstri á því hvað telst til lausna og hvað ekki. Í gær endurtekur Múrinn leikinn með langri sögulýsingu á örlögum tveggja fyrirtækja í Þingeyjasýslu sem endar á eftirfarandi orðum:

Óskandi væri að Þingeyingar afþökkuðu frekari „aðstoð“ og fleiri „lausnir“ úr hendi þeirra stjórnmálaafla sem á undraskömmum tíma tókst að koma svo stórum máttarstólpum atvinnulífs í sýslunum á vonarvöl eða í hendur annarra. Sporin ættu allavega að hræða. (#)

Ef orðinu „þeirra“ er sleppt er um alveg ágæta og almenna lýsingu á áhrifum ríkisafskipta á markaðinn að ræða. Stjórnmálamenn einkavæða fyrirtæki en í stað þess að taka hæsta boði og koma sér úr veginum er selt á forsendum flokkspólitíkur og sérhagsmuna. Þótt vissulega sé betra að einkavæða illa en einkavæða ekki er nánast án undantekninga slæmt að viðhalda pólitískum afskiptum af einkavæddum fyrirtækjum. Byggðakvótar, styrkir til atvinnuvega, landbúnaðarstyrkir, ýmsir (nýsköpunar)styrkir ætlaðir landsbyggðinni, sérstök niðurgreidd lán til fyrirtækja á landsbyggðinni, ríkisreistir snjóflóðavarnargarðar og jarðgöng og ógnarstórar brýr í boði en þó ekki í þökk skattgreiðenda eru varla nema dæmi um ríkisafskipti eyrnamerkt landsbyggðinni.

Dauðadæmd byggðalög fá veika súrefnisæð til að þrauka á og undirliggjandi og oft djúpstæðar breytingar í atvinnu- og búskaparháttum fá ekki að leiðbeina fólki um hvar bestu búsetuskilyrðin eru á landinu. Rómantískar landslagsmyndir og draumórar um byggð í hverjum firði valda því að fátæk byggðafélög eru látin þrauka á kostnað blómlegri byggða, og blórabögglar fyrir slæmu ástandi dregnir upp á yfirborðið í hverju Kastljósi. Fyrir vikið þarf varla meira en sölu á einum togara til að kollvarpa heilu samfélögunum og í stað þess að fólk einfaldlega flytji þar sem atvinnu er að finna er því rétt ölmusa til að þrauka á á meðan stjórnmálamenn deila.

Á meðan Íslendingar voru fátækir dugði e.t.v. að halda úti einu frystihúsi, nokkrum trillum, krambúð og félagsheimili til að friða íbúa byggðar. Í dag eru kröfurnar aðrar og meiri, og það er vel og til merkis um vaxandi velmegun á landinu. Vinstrimenn spangóla orð eins og „efnishyggja“ og „landsbyggðarflótti“ en hinn venjulegi maður þakkar fyrir aukið vöruúrval og lægra verð í stórmörkuðum og vill frekar heimsækja eyðifirðina með tjald í skottinu og prímus í bakpokanum í stað þess að dvelja í þeim á bótum frá íbúum annarra byggðafélaga og eyða öllum stundum í að nauða í stjórnmálamönnum fyrir sunnan.

Geir Ágústsson kl. 08:48