« Jólagjöfin í ár er kapítalismi | Aðalsíða | Gleðilega hátíð! »
20. desember 2005
Munurinn á hægri og vinstri
Bólivía bætist nú í hóp Brasilíu, Argentínu, Uruguay og Venezúela þar sem vinstrimenn hafa náð kjöri til forseta á síðustu árum. Einhverjir myndu einnig telja Chile eiga þar heima þrátt fyrir að litlar breytingar hafi orðið á hagkerfi þess í forsetatíð Ricardo Lagos og lítil von á slíku frá hendi næsta forseta landsins.Já, Bólívíumönnum varð það á að láta æsa sig upp í að kjósa sósíalista, og megi þeir komast undan þeirri hörmung sem fyrst. Flest lönd Suður-Ameríku eru í efnahagslega vondum málum. Þjóðnýting og harðræði eru ekki leifar fortíðar þar eins og í hinum kapítalísku ríkjum.
Chile sker sig örlítið úr í þessu sambandi. Þótt nefndur Ricardo Lagos sé sósíalismi að nafninu til þá ræður hann ríkjum í landi þar sem t.d. er hægt að mæla efnahagslegt frelsi (þ.e. afskiptaleysi stjórnmálamanna af frjálsu markaðssamfélagi) í námunda við það sem við Íslendingar eigum að venjast, og það hefur valdið því að Chile-búar hafa fundið lyktina af kapítalisma, velmegun, stöðugleika og frelsi. Þeir munu því seint hafa áhuga á sósíalisma Bólivíu, Venesúela og Kúbu. Vinstrimennskan er nefninlega þannig úr garði gerð að eftir því sem kapítalismi er betur þekktur meðal íbúa þess, þeim mun lengra til hægri er vinstrið (hefur t.d. einhver heyrt að vinstristjórn Nýja Sjálands hafi í hyggju að taka upp styrkjakerfi og innflutngshaftir í landbúnaði aftur?).
Þeir sem telja Chile-búa eiga hörmungar sósíalismans skilið hafa ekki velferð og mannúð að leiðarljósi. Ef sagan hefur ekki kennt okkur það fyrir löngu þá ætti nútíminn að vera næg sýnikennsla.
Geir Ágústsson kl. 16:00