« nóvember 2005 | Aðalsíða | janúar 2006 »

28. desember 2005

Samanburður við útlönd

Samkvæmt skýrslu Ríkisendurskoðunar „Landspítali-háskólasjúkrahús. Árangur 1999–2004“ kemur LSH ágætlega út úr samanburði við átta bresk sjúkrahús þegar litið er til afkasta og gæða. Gott og vel. Það mætti reyndar fylgja sögunni að breska heilbrigðiskerfið er eitt það versta sem Vesturlönd hafa upp á að bjóða (sjá t.d. nýlega grein úr The Spectator). Maður veltir fyrir sér hvers vegna við veljum að bera okkur saman við land þar sem líkur á að lifa af alvarlegan sjúkdóm eru með lægsta móti?

Valur Einarsson kl. 12:27

24. desember 2005

Gleðilega hátíð!

Aðstandendur Ósýnilegu handarinnar vilja óska lesendum vefritsins, sem og öðrum, gleðilegrar jólahátíðar.

Geir Ágústsson kl. 16:42

20. desember 2005

Munurinn á hægri og vinstri

Múrinn segir í dag:

Bólivía bætist nú í hóp Brasilíu, Argentínu, Uruguay og Venezúela þar sem vinstrimenn hafa náð kjöri til forseta á síðustu árum. Einhverjir myndu einnig telja Chile eiga þar heima þrátt fyrir að litlar breytingar hafi orðið á hagkerfi þess í forsetatíð Ricardo Lagos og lítil von á slíku frá hendi næsta forseta landsins.

Já, Bólívíumönnum varð það á að láta æsa sig upp í að kjósa sósíalista, og megi þeir komast undan þeirri hörmung sem fyrst. Flest lönd Suður-Ameríku eru í efnahagslega vondum málum. Þjóðnýting og harðræði eru ekki leifar fortíðar þar eins og í hinum kapítalísku ríkjum.

Chile sker sig örlítið úr í þessu sambandi. Þótt nefndur Ricardo Lagos sé sósíalismi að nafninu til þá ræður hann ríkjum í landi þar sem t.d. er hægt að mæla efnahagslegt frelsi (þ.e. afskiptaleysi stjórnmálamanna af frjálsu markaðssamfélagi) í námunda við það sem við Íslendingar eigum að venjast, og það hefur valdið því að Chile-búar hafa fundið lyktina af kapítalisma, velmegun, stöðugleika og frelsi. Þeir munu því seint hafa áhuga á sósíalisma Bólivíu, Venesúela og Kúbu. Vinstrimennskan er nefninlega þannig úr garði gerð að eftir því sem kapítalismi er betur þekktur meðal íbúa þess, þeim mun lengra til hægri er vinstrið (hefur t.d. einhver heyrt að vinstristjórn Nýja Sjálands hafi í hyggju að taka upp styrkjakerfi og innflutngshaftir í landbúnaði aftur?).

Þeir sem telja Chile-búa eiga hörmungar sósíalismans skilið hafa ekki velferð og mannúð að leiðarljósi. Ef sagan hefur ekki kennt okkur það fyrir löngu þá ætti nútíminn að vera næg sýnikennsla.

Geir Ágústsson kl. 16:00

19. desember 2005

Jólagjöfin í ár er kapítalismi

Vesturlandabúar eru ríkir á heimsmælikvarða. Þeir geta þakkað velgengni sinni þeirri staðreynd að þeir treysta frekar á einstaklingsframtakið á hinum frjálsa markaði en miðstýrðum aðgerðaáætlunum úr skúffum stjórnmálamanna. Kapítalískt markaðssamfélag hvetur fólk til að gera það sem það gerir best. Frjáls markaður skiptir vinnuaflinu óþvingað upp í sérhæfða hópa sem framleiða síbatnandi varning á sífellt hagstæðara verði. Sérhæfing, tækniþróun og samkeppni leiða svo samanlagt til þess að lífskjör alls almennings batna, líf lengjast og auður verður til í miklum mæli.

Samviskubitið
Vesturlandabúar eru hins vegar oft á tíðum ekkert rosalega stoltir af árangri sínum. Oftar en ekki þjást þeir af samviskubiti yfir því hvað líf þeirra eru löng og veski þeirra þykk. Um allan heim er nefnilega hægt að finna ríkisstjórnir sem hafa engan áhuga á að leyfa þegnum sínum að starfa á hinum frjálsa markaði. Afríkuríki eru mörg hver í þessari deild. Þar er sósíalismi víða iðkaður sem aldrei fyrr með tilheyrandi fylgikvillum; verslunarhöftum, fátækt, hungursneyðum, óstöðugleika, og skorti á réttaröryggi í duttlungafullum heimi skriffinna. Til að gera illt verra vernda ríkir Vesturlandabúar ýmsar atvinnugreinar sínar með tollum, niðurgreiðslum og miklu magni reglugerða. Samviskubitinu reyna þeir svo að eyða með ölmusagreiðslum, átaksverkefnum og niðurfellingu skulda.

Vandamálið er stórt en ólíkt mörgum öðrum vandamálum er lausnin tiltölulega einföld, og þar að auki rökrétt og vel sannreynd. Hana þarf bara að framkvæma víðar og af meiri krafti. Í fyrsta lagi geta Vesturlandabúar einhliða fellt niður tollamúra sína og afnumið styrkjagreiðslur til ræktenda húsdýra. Útreikningar Alþjóðabankans benda til þess að sú aðgerð á sviði landbúnaðar gæti skapað þróunarlöndunum tekjuaukningu upp á um 31 milljarð Bandaríkjadollara. Í öðru lagi geta þróunarlöndin einhliða fellt sína eigin tolla niður, sem að jafnaði eru miklu hærri en þeir sem Vesturlandabúar leggja á sinn innflutning. Alþjóðabankanum reiknast til að ef þetta yrði gert fyrir landbúnaðarafurðir gæti það þýtt um 111 milljarða Bandaríkjadollara tekjuaukningu fyrir vanþróuðustu löndin, og munar um minna. Í þriðja lagi þurfa hinir ríku að halda aftur af sér í setningu nýrra regla og skilyrða fyrir alls kyns framleiðslu. Ofstæki í nafni neytenda- og umhverfisverndar á Vesturlöndum hefur valdið gríðarlegum skaða í fátækum löndum þar sem skriffinnskan er enn bundin við heilbrigða skynsemi.

Ölmusa er neikvæð lausn
Hvað sem lausnum líður er oft ótrúlegt að fylgjast með umræðunni um útrýmingu fátæktar á okkar ágætu plánetu. Evrópubúar virðast halda að þeir séu einhverjum guðdómlegum eiginleikum gæddir sem valda því að þeir eru ríkir en margir aðrir fátækir. Hong Kong, Singapore og önnur náttúruauðlindalaus lönd eru ekki ofarlega í huga þeirra sem hugleiða vandamál Afríku. Hong Kong felldi einhliða niður sína tollamúra, opnaði heimamarkaðinn fyrir framleiðslu og erlendum fjárfestingum og uppskar ríkulega. Nokkur lönd Austur-Evrópu hafa fetað svipaðan farveg og íbúar þeirra sjá ekki eftir því. Kapítalismi er að fleygja milljónum manna hratt upp lífskjarastigann án ölmusa og átaksverkefna. Kapítalismi læknar. Ölmusa sýkir.

Vesturlandabúar mega að sjálfsögðu hafa samviskubit yfir því hvernig sósíalísk meðöl þeirra hafa eitrað fyrir fátækustu íbúum Jarðar. Þeir mega líka hafa í huga að mörg vandamál þróunarlandanna eru heimatilbúin og sósíalísk og slæm eftir því. Vesturlandabúar geta gefið til þróunaraðstoðar og átaksverkefna og vilja e.t.v. friða samvisku sína nú þegar uppskeruhátíð kapítalismans gengur í hönd. Til lengri tíma litið er samt frekar þörf á þrýstingi á leiðtoga þróunarlandanna sem hvetur þá til að auka efnahagslegt frelsi þegna sinna.

Jólin eru hátíð þar sem við gleðjumst í nærveru fjölskyldu og vina, skiptumst á gjöfum og borðum góðan mat. Besta jólagjöfin til þeirra fátæku er kapítalismi og frelsi. Látum þá hugsun fylgja árlegri samviskufriðun okkar til Rauða krossins í ár.

Birtist einnig í Fréttablaðinu í dag, 19. desember 2006

Geir Ágústsson kl. 13:26

16. desember 2005

Afrískir sósíalistar

Um þessar mundir sitja fulltrúar frá flestum löndum heims í Hong Kong, á ráðstefnu Alþjóðaviðskiptamálastofnunarinnar, og reyna að ná samkomulagi um áframhaldandi frelsun og haftalosun í alþjóðahagkerfinu. Flestir leika þann leik að vera allir af vilja gerðir og boða afnám viðskiptahindrana og niðurgreiðslna, en kenna síðan öðrum um að vilja ekki taka fyrsta skrefið. Kapítalisma er haldið föngnum í pólitískum taflleik og líklega er best að stilla bjartsýni í hóf ef maður kallar sig mannvin og frjálshyggjumann.

En hverjum er í raun um að kenna? Eru það franskir bændur eða bandarískir iðnrekendur sem stöðva frelsisferlið? Svarið er hvorugt. Svarið er sósíalískir ráðamenn í sjálfum fátækustu löndunum. Ráðamenn þróunarlandanna eru þegnum sínum verstir. Þeir krefjast aðgangs að vestrænum mörkuðum en neita að fella niður eigin tolla og viðskiptahindranir. Alþjóðabankanum hefur reiknast til að ef Vesturlönd afnema alla sína tolla muni hagkerfi þróunarlandanna vaxa um u.þ.b. 31 milljarð dollara. Ef þróunarlöndin fella niður eigin hindranir við frjálsan markað geta þau átt von á fjórum sinnum stærri ávinningi.

Ekki er ætlunin að verja þvermóðsku evrópskra vinstrimanna. Hins vegar er e.t.v. rétt að byrja að þrýsta á afríska sósíalista að taka til í eigin garði í stað þess þeir eyði öllu púðri sínu í að gagnrýna umgengni annarra í sínum.

Birtist í DV í dag, föstudaginn 16. desember

Geir Ágústsson kl. 07:05

12. desember 2005

Ábyrgð í efnahagsmálum

Jón Baldvin Hannibalsson mætti í Silfur Egils á sunnudaginn, róttækari en nokkru sinni að eigin sögn. Í samtali sínu við Egil Helgason varpaði Jón Baldvin þeirri spurningu fram hvort Samfylkingunni væri treystandi í efnahagsmálum. Hann taldi svo vera, en hélt þó að hún þyrfti ef til vill að sanna sig betur hvað það varðar.

Á dögunum sýndi Steinunn Valdís Óskarsdóttir, borgarstjóri og fulltrúi Samfylkingarinnar í R-listanum, áreiðanleika Samfylkingarinnar í verki. Hún hækkaði samdi um 25% hækkun taxtalauna við Eflingu og Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar.

Eins og gefur að skilja vilja að aðrar stéttir ná fram sömu hækkun launa. Og er beinlínis kveðið á um að slíkt skuli gerast í mörgum samningum. Steinunn hefur vakið upp vandamál sem menn töldu sig vera búna að grafa. Launahækkanir á línuna sem eru ekki í neinum tengslum við raunverulegt svigrúm til launahækkana. Það er einfaldlega ekki hægt að hækka laun umfram það sem samfélagið framleiðir. Auðvita getur Steinunn hækkað krónutöluna endalaust, en það skilar sér bara í verðbólgu sem étur allt upp og kemur verst niður á þeim lægst launuðu.

Ef þetta er dæmi um það sem búast má við af Samfylkingunni í efnahagsstjórn er voðinn vís komist flokkurinn til valda. Tilraun Steinunnar Valdísar til að kaupa sér atkvæði gæti endað í stóru slysi fyrir þá sem lægst hafa launin.

Sævar Guðmundsson kl. 00:34

9. desember 2005

Þjóðverjar búa sig undir heimsmeistarakeppni

Á næsta ári halda Þjóðverjar heimsmeistarakeppnina í knattspyrnu. Í ljósi þess að áætlað er að þrjár milljónir fótboltaáhugamanna muni leita þjónustu vændiskvenna á meðan keppninni stendur, og tugir þúsunda vændiskvenna muni streyma inn í landið til að svara eftirspurninni hafa yfirvöld gripið til þess ráðs að fjölga vændishúsum.

Sjónarmið yfirvalda er að draga úr neikvæðum afleiðingum vændis, enda sé vonlaust að koma í veg fyrir það. Með því að leyfa vændi og rekstur sérstakra vændishúsa, telja yfirvöld sig geta dregið úr mansali, nauðungarvændi, milligöngu glæpasamtaka og undirheimastarfsemi.

Vændishúsin virka þannig að kaupendur vændis greiða inngangseyti inn í húsið. Þegar þar er komið geta þeir gert samomulag við vændiskonu, sem hefur einnig greitt aðgangseyri inn í vændishúsið. Vændiskonan hirðir svo allan ágóða af viðskiptum sínum. Til að hafa aðgang að vændishúsinu þarf vændiskonan að sýna fram á að hún hafi rétt á að starfa í Evrópusambandinu og jafnframt þarf hún að telja til skatts. Þannig er nánast útilokað að vændiskonurnar séu gerðar út af glæpamönnum sem jafnvel neyða þær til starfa og selja þær eins og hverja aðra vöru.

Með þessari aðferð er hægt að minnka, og vonandi koma alfarið í veg fyrir mansal og hverskonar nauðung og ofbeldi sem vill oft fylgja vændisiðnaðnum. Það hljóta allir að sjá að hefðbundnar aðferðir sem fela í sér bann og refsingar, hvort sem það er á kaupanda eða seljanda, hafa ekki virkað og munu ekki virka. Sé þessari aðferð beitt má einblína á glæpamenn sem standa í nútíma þrælahaldi.

En auðvitað dettur femínistum ekki í hug að fara þessa leið, þrátt fyrir að hún skili betri niðurstöðu fyrir alla. Femínistar líta svo á að fólk megi alls ekki semja um kynlíf gegn greiðslu, og þá gildir einu hvort það er gert með vilja tveggja fullorðinna einstaklinga eða á milli þrælahaldara og kaupanda. Þetta er lagt að jöfnu og vitleysan heldur áfram.

Sævar Guðmundsson kl. 07:04

7. desember 2005

Árétting

Tvö orðatiltæki eru gjarnan á vörum þeirra sem hafa ekkert á móti velferð mannkyns, frið á jörð, hreinu umhverfi og nóg af menntun, læknisþjónustu og stuðningi til þeirra sem lenda í óyfirstíganlegum hremmingum í lífinu:

Wealthier is healthier.
Richer is cleaner.

Þetta segir sig sjálft: Íbúar ríkra landa hafa meiri áhuga á umhverfisvernd en sveltandi íbúar þróunarríkjanna sem hafa næstu máltíð og þak yfir höfuðið efst í huga. Íbúar ríkra landa hafa aðgang að fullkomnustu lyfjum og bestu læknisþjónustunni og fjármunina til að tryggja að framþróun og tækninýjungar haldi áfram að bæta hið góða. Íbúar fátækra landa geta að sjálfsögðu vonað að brauðmolar hrökkvi af nægtarborði kapítalismans í formi neyðarsendinga og átaksverkefna en á heildina litið þurfa þeir frekar að hafa áhyggjur af byssukúlu í kviðinn en krabbameini, Alzheimer og öðrum sjúkdómum sem íbúar velmegandi samfélagi hafa helstar áhyggjur af. Capitalism heals, socialism kills er ágæt samantekt á þeim raunveruleika.

Geir Ágústsson kl. 13:10

6. desember 2005

Saklausum fórnað fyrir saklausa

Oft og iðulega kemur fyrir að fólks sé haft að rangri sök um að brjóta lög vegna þess að ýmis atvik benda til þess að viðkomandi hafi framið ólögmætan verknað. Þess vegna hafa vesturlönd borið gæfu til þess að veita öllum sakborningum rétt til að láta verjanda tala þeirra máli og færa rök fyrir sýknu og láta óhlutdræga dómstóla skera úr um hvort sekt sé sönnuð. Þetta fyrirkomulag hefur komið í veg fyrir að fjölmörgum saklausum einstaklingum sé refsað af ríkisvaldinu. Þetta er hið hefðbundna dómskerfi.

Condoleezza Rice, utanríkisráðherra Bandaríkjanna, tjáði sig í gær um meint leynifangelsi bandarískra stjórnvalda í fyrrum austantjaldslöndum á eftirfarandi hátt:

Hryðjuverkamenn á 21. öldinni eiga ekki heima inni í hefðbundnu dómskerfi

Nú dylst það engum að hryðjuverk eru enginn smá glæpur og þeir sem þau fremja eiga flest vont skilið. Vandamálið er bara að það er a.m.k. meiri vissa fyrir hendi um hver sé hryðjuverkamaður ef hinir hefðbundnu dómstólar hafa fjallað um mál viðkomandi. Hvað með þann mann sem bandaríski herinn eða CIA hefur lokað inni í dyflissu og æpir „ég er saklaus?“. Hver ætlar að svara því hvort hann eigi heima inni í hefðbundnu dómskerfi?

Sú spurning sem almenningur og stjórnmálamenn þurfa að takast á við í fullri hreinskilni er ekki auðveld; Er réttlætanlegt að taka meðvitaða ákvörðun um að svipta ákveðinn hóp saklauss fólks frelsinu til þess að koma í veg fyrir glæpi einhverra annarra?

Oddgeir Einarsson kl. 08:35

Áhyggjur Ástu

Hin ágæta þingkona Ásta Möller, lýsti í gær yfir áhyggjum á stærð Baugs á matvörumarkaði. Hún nefndi að fyrirtæki Baugs hefðu um 60% hlutdeild á markaðnum og væru því með einokunarstöðu. Hún spurði jafnframt hvort ekki væri ástæða fyrir íslendinga að hafa áhyggjur af stöðunni, sér í lagi vegna þess að í Bretlandi hefðu menn áhyggjur af aukinni markaðshlutdeild Tesco á markaðnum þar. En fyrirtækið er nú með yfir 30% markaðshlutdeild.

Það er ekki rétt hjá Ástu að hér ríki einokunarástand á matvörumarkaði. Markaðir eru opnir og öllum frjálst að fara í samkeppni við Baug. Baugur getur ekki hindrað neinn í því, þó að hann geti vissulega haft áhrif. Baugur hefur þessa stöðu á markaði sökum þess að neytendur kjósa að beina 60 prósentum viðskipta sinna til fyrirtækisins. En ekki má gleyma hinum 40 prósentunum. Neytendur hafa möguleika á að beina öllum sínum viðskiptum annað en til Baugs. Hér er því opinn markaður enn sem komið er, en ekki einokun.

Áhyggjur sumra Breta af Tesco eru að sama skapi óþarfar. Tesco hefur einfaldlega staðið sig vel, og veitt neytendum þá vöru og þjónustu sem þeir vilja, á góðu verði. Hætti Tesco að standa undir kröfum neytenda, eru þeir fljótir að fara annað með viðskipti sín. Tesco og Baugur geta ekki stýrt neytendum til langs tíma, með öðru en þjónustu og góðum vörum.

Ásta velti fyrir sér til hvaða aðgerða stjórnvöld ættu að grípa. Hvort við ættum að setja reglur um markaðshlutdeild og auka samkeppniseftirlit. En Ásta ætti að vita að engin þessarra úrræða mun bæta hag neytenda. Stjórnmálamenn með sínar eftirlitsstofnanir geta ekki fjölgað aðilum á markaði, eða breytt markaðshlutdeild fyrirtækja án þess að valda þeim fyrirtækjum stórfelldum skaða. Þeir geta allaf eyðilagt það skipulag sem komist hefur á á markaði, en þeir geta ekki skapað betra ástand.

Það er vond hugmynd að "skipta upp" fyrirtækjum með valdboði ríkisins. Að brjóta niður stoð sem samfélagið hefur komið sér upp með viðskiptum á markaði. Stjórnmálamönnum mun aldrei takast að skipuleggja markað með jafn hagkvæmum hætti og samfélagið sjálft. Útkoman verður alltaf kjaraskerðing fyrir almenning, hvort sem það eru sjálfstæðismenn eða sósíalistar sem beita ríkinu gegn markaðnum.

Eina ráðið í stöðunni er að halda áfram að bjóða upp á opna markaði, með skýrum og einföldum reglum sem breytast ekki eftir því hvaða fyrirtæki á í hlut. Þá getum við verið viss um að skipulag markaðarins breytist eftir þörfum á hverjum tíma. Fyrirtæki stækka og dragast saman. Ný koma inn á markaðinn og önnur hætta. Baugur verður ekki með 60% markaðshlutdeild að eilífu. Mér segir svo hugur að ástandið á markaðnum eigi eftir að breytast áður en svifaseinir stjórnmálamenn og embættismenn ná að rissa upp lög til að breyta því.

Sævar Guðmundsson kl. 07:01

4. desember 2005

Minni á Jólahvað

Nú fer hver að verða síðastur að skrá sig í Jólahvað félagsins sem haldið verður að kvöldi þess tuttugasta í Perlunni. Jólahvaðið er jólahlaðborð Frjálshyggjufélagsins. Ef ég man rétt á Ívar Páll Jónsson heiðurinn af þessu skemmtilega nafni. Allt stefnir í frábært kvöld, enda matur og félagskapur ekki af verri endanum.

Sævar Guðmundsson kl. 17:28

Múrari mælir með frelsi

Sverrir Jakobssons skrifaði ágætis grein undir fyrirsögninni „Fjölskyldan og ríkið“ sem birt var í Fréttablaðinu og á Múrnum í gær. Í greininni er gagnrýnd mismunum einstaklinga eftir því hvernig fjölskyldum þeir tilheyra, þ.e. hvort fólk eigi einn eða fleiri maka. Sverrir tekur sér stöðu með frjálshyggjumönnum í þessu máli. Hann virðir fullkomlega frelsi einstaklingsins til að ráðstafa lífi sínu burtstéð hvort öðrum finnist slík ráðstöfun heimskuleg, ógeðsleg, hættuleg eða ósiðleg og segir m.a.:

Grundvöllur hjúskapar ætti að fyrst og fremst að vera gagnkvæmt samþykki lögráða einstaklinga, hverjir og hversu margir sem þeir annars eru. Samþykki ríkisins ætti ekki að vera nauðsynleg forsenda.

Ofangreind frjálshyggjurök eiga við um allt sem einstaklingurinn gerir en ekki bara þegar hann velur sér lífsförunauta. Samþykki er lykilatriði hér. Er þá vitanlega átt við samþykki í hefðbundnum skilningi sem ekki er fengið með ofbeldi. Ef enginn er neyddur til þess arna er rangt hjá ríkinu eða öðrum að grípa inn í. Ef vilji fólks er á annað borð virtur skiptir engu máli hvað það er sem einstaklingarnir hafa samþykkt að gera.

Þess vegna ætti Sverrir að viðurkenna rétt fólks til að búa saman, stunda kynlíf gegn greiðslu, veðja við hvert annað, dansa fyrir hvert annað á hvern þann máta sem það lystir og svo mætti endalaust telja áfram. Sömu grunnrök eiga við í öllum tilfellum.

Oddgeir Einarsson kl. 14:00

3. desember 2005

Velferðarsamfélagið

Fréttamenn eru duglegir að flytja okkur fréttir af því sem miður fer í samfélaginu, og krefja stjórnmálamenn úrræða. Eitt af því sem hefur verið nefnt upp á síðkastið er aðbúnaður aldraðra og heimilislaust fólk. Öldruðum er troðið inn á öldrunarstofnanir við óviðunandi aðstæður og heimilislausir mæna göturnar.

Maður spyr sig af hverju hlutir á borð við þetta eru ekki í lagi í samfélagi sem sósíalistar allra flokka kalla velferðarsamfélag. Getur verið að stjórnmálamenn séu of uppteknir af næstu stóriðjuframkvæmd, milljarða tónlistarhúsi og annarri taumlausri eyðslu?

Kannski ættu stjórnmálamenn að taka að sér færri verkefni og sinna þá þeim öldruðu og heimilislausu.

Sævar Guðmundsson kl. 13:57

2. desember 2005

Verðum við kröfum um samneyslu

Um 59% þjóðarinnar er andvígur einkavæðingu háskóla. Þessi stóri hópur fólks telur semsagt að betra sé að borga í sameiginlegan sjóð sem notar peningana til að standa undir menntun en að kaupa hana sjálft. Ég legg til að þessi 59% fái óáreitt að leggja í sameiginlegt púkk vegna menntunar sinnar en hin 41% fái að halda aurunum sínum til að kaupa þá menntun sem það helst vill fá. Ríkið þarf ekkert að skipta sér að þessu og allir verða sáttir.

Oddgeir Einarsson kl. 11:00

Verkefnalausi stjórnmálamaðurinn

Hefur einhver heyrt um uppsagnir hjá hinu opinbera sem komu í kjölfar verkefnaskorts hjá opinberri stofnun eða fyrirtæki? Líklega ekki. Opinberir starfsmenn, og þá sérstaklega stjórnmálamenn, þjást aldrei af verkefnaskorti. Oftar en ekki segjast þeir vera svo önnum kafnir að þeir verði hreinlega að fá liðsauka í formi fleiri starfsmanna eða aukins ránsfengs úr vösum skattgreiðenda.

Er enginn undrandi á því að aldrei þurfi að segja upp hjá hinu opinbera, hvort sem góðæri eða hallæri ríkir í hagkerfinu? Hvernig stendur á því að frjáls fyrirtæki þurfa sífellt að aðlagast breyttum aðstæðum með ráðningum eða uppsögnum frá ári til árs eða jafnvel degi til dags, en fjöldi opinberra starfsmanna heldur alltaf áfram að vaxa og verkefnum þeirra heldur alltaf áfram að fjölga? Er vinna opinberra starfsmanna undantekningalaust svo ómissandi að ekkert geti grafið undan mikilvægi hennar eða þörf? Svo mætti ætla, og á sama tíma virðast engin opinber gæluverkefni nokkurn tímann hlaupa skeið sitt á enda.

Kynin munu alltaf vera ójöfn, samkeppni verður alltaf of lítil og byggðaþróunin verður alltaf vandamál því á þessum vandamálum byggja margir opinberir starfsmenn lífsviðurværi sitt, og þar við situr.

Birsti í DV í dag, 2. desember 2005

Geir Ágústsson kl. 09:04