« Af glingri og gosflöskum | Aðalsíða | Af vestrænum áhrifum »

25. nóvember 2005

Fjöldamorðingjadýrkunin

Margir ríkir Vesturlandabúar í frjálsum, kapítalískum samfélögum elska fjöldamorðingja og kúgara. Che Guevara er auðvitað besta dæmið um það. Andlit hans prýðir stuttermaboli margra ungmenna sem þannig láta sig líf fórnarlamba hans engu varða. Hinn rauði fáni Sovétríkjanna og Kína hangir víða á veggjum Vesturlandabúa og lífum tugmilljóna fórnarlamba sósíalismans er þannig sópað undir teppið sem einfaldri reikningsskekkju. Morðingjar og harðstjórar nútímans, eins og Castró, Osama bin Laden og Hugo Chavez, eru víða mærðir í skrifum ríkra Vesturlandabúa hinna frjálsu samfélaga. Stundum er það gert á óbeinan hátt með því að níða svarna andstæðinga þessara kúgara og ofbeldismanna, en stundum á beinan hátt með samúðaryfirlýsingum og jafnvel fjárstuðningi.

Þessi aðdáun á mönnum með blóðugar hendur er með ólíkindum og lýsir hugarástandi sem eingöngu er hægt að líkja við pervertisma. Ekki er nokkur leið að réttlæta samúð með mönnum eins og Saddam Hussein og Mao út frá mótsagnarkenndri andúð á bandarískum gildum eða fyrirlitningu á auðsköpun og velmegun eigin samfélags. Fólk sem skreytir sig með andliti Che Guevara ætti að íhuga að kasta stjórnmálaskoðunum sínum á bál misheppnaðra hugmynda stjórnlyndis og hjarðhyggju. Því fyrr því betra.

Birtist í DV í dag

Geir Ágústsson kl. 13:18