« ágúst 2005 | Aðalsíða | október 2005 »

29. september 2005

Af frásögnum manna

Á hverjum degi ber fólk frásagnir á milli hvers annars um atburði líðandi stundar. Fólk segir mismunandi frá og er mishlutdrægt. Sama gildir um frásagnir sem koma frá samtökum fólks, eða fyrirtækjum sem fólk stofnar. Fjölmiðlum.

En skyldi nú vera rétt að banna einhverjum að segja öðrum fréttir? Auðvitað ekki. Ef maður treystir ekki viðkomandi þarf maður ekki að hlusta á hann. Maður talar bara við einhvern annan.

Ég veit ekki hvort að Davíð Oddsson skilji þetta. Þegar hann var spurður hvað í fréttaflutningi ákveðins aðila væri hlutdrægt svaraði hann því til að hann þyrfti ekki að tilgreina neitt af því að „öll þjóðin sæi það.“

Nú þarf enginn að hlusta á fréttaflutning 365. Samt gerir fólk það þrátt fyrir að „öll þjóðin“ viti af því að eignarhaldið hafi áhrif á fréttaflutninginn ef mark er takandi á Davíð Oddssyni.

Af hverju vill Davíð Oddsson fjölmiðlalög? Af hverju treystir hann ekki fólki sem hann fullyrðir sjálfur að það viti af áhrifum eigenda 365 til að meta hvort það sé ástæða til einbeita sér alfarið að öðrum fjölmiðlum til að fá almennilegar fréttir?

Hvað veit Davíð Oddsson sem „öll þjóðin“ veit ekki um hvað sé hverjum og einum fyrir bestu að hlusta á?

Oddgeir Einarsson kl. 16:41

Að gera Jesús úr manni

Katrín Jakobsdóttir skrifaði nýlega á vefritið Múrinn.is um manninn sem við þekkjum sem Jóhannes í Bónus: „Ekki skal gert lítið úr því þjóðþrifaverki að selja mat á lágu verði en kannski óþarfi að búa til Jesús úr manni sem fyrst og fremst fann snjalla leið til að græða peninga.“ Nú er kannski óþarfi að blanda Jesús í málið, en hvers vegna ekki að líta upp til þeirra sem eru snjallir að „græða peninga“? Undirritaður dáist mjög að þeim sem tekst að skapa verðmæti þar sem engin voru áður, þeim sem finna nýjar leiðir til að lækka vöruverð og bola keppinautum af markaðnum með hjálp neytenda og notenda, þeim sem tekst að vera snjallari en við hin, þeim sem sjá tækifæri þar sem aðrir sjá einokun eða erfiðleika. Þetta er hugarfarið sem skilur Íslendinga frá öpunum, og hugarfarið sem færði okkur farsíma, tölvur, GoreTex-fatnað, örbylgjuofna, spinnerfelgur, stafrænar myndavélar og glampafrí gleraugu á verði sem hinn almenni borgari ræður við að greiða. Á meðan við höfum græðgi þá höfum við hvata sem mun lyfta okkur enn hærra en okkur getur dreymt um. Látum ekki öfund og sjálfsupphafningu eyðileggja þá vitneskju fyrir okkur.

Birtist í DV 28. september 2005. Tenglum bætt við hér.

Geir Ágústsson kl. 08:18

28. september 2005

Hvað ef?

Hvað ef allir væru jafnir? Nei, ekki jafnir gagnvart lögunum eins og við erum flest sem búum í frjálsum kapítalískum ríkjum, heldur jafnir í fjárhagslegu og stöðulegu tilliti. Allir hefðu jafnmikið fé á milli handanna, allir gætu unnið öll störf án þess að líða betur eða verr en í öðrum störfum og allir nytu sömu stöðu í augum allra. Er þetta falleg draumsýn sem er vert að hugleiða? Er þetta falleg draumsýn sem fellur um græðgi og eigingirni einstaklingseðlis okkar? Er þetta draumsýn sem gengi upp ef einstaklingar væru betur innrættir, gjafmildari og óeigingjarnari?

Nei, þetta er martröð. Þetta er sú hugsun að einstaklingurinn sé ekkert en samfélagið sé allt. Þetta er sú ósk að allir einstaklingar hafi samskonar greind, hæfileika, áhugamál, metnað, langanir, hugsanir, fordóma, nautnir, nennu, getu og hvatir. Þetta er sú hugsun að einstaklingurinn hverfi, að fjölbreytt samfélag einstaklinga víki fyrir samfélaginu sem slíku og að í staðinn komi her fjöldaframleiddra vefjasekkja. Þetta er martröð.

Geir Ágústsson kl. 09:18

26. september 2005

Utanríkisþjónusta sósíalistanna

Umræðan um framboð Íslands til Öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna er brandari. Hefur einhver spurt sig að því hvaða hlutverki utanríkisþjónusta á að gegna? Fáir mótmæltu þegar embætti umboðsmanns íslenska hestsins var stofnað. Einhverjar en fáar mótbárur hreyfast þegar enn eitt sendiráðið er opnað í einhverju útnáranu fyrir tugmilljónir króna auk ævarandi rekstrarútgjalda. Ferðalög forseta Íslands um víðan völl og stanslaus matarboð hans á Bessastöðum til heiðurs erlendum viðskiptamönnum trufla fáa. Þátttaka íslenska ríkisins á heimssýningum, viðskiptaráðstefnum og listaviðburðum um allan heim birtist Íslendingum ekki sem bullandi sóun á peningum. Íslendingar vilja bruðla á alþjóðavettvangi. Þeim þykir það fínt. Það er að segja, á meðan þeir fá ekki gíróseðil í póstinum vegna útgjaldanna.

Íslendingar eiga ekkert erindi í Öryggisráð Íslands, óháð því hvað framboð til þess kostar. Íslendingar ættu frekar að nota andvirði kosningabaráttunnar í fríverslunarumræður við einhverja af óteljandi viljugum samstarfsaðilum í alþjóðahagkerfinu. Utanríkisþjónusta Íslendinga þarf á niðurskurði að halda. Íslenskir embættismenn á ferðalögum um heiminn eiga að einbeita sér að því að opna landamæri, tryggja að vörur Íslendinga geti selst á sem flestum mörkuðum, tryggja að Íslendinga geti keypt sínar vörur frá sem flestum löndum, og þar við situr. Fríverslun tryggir frið og stöðugleika betur en tuttugu ályktanir frá Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Frjáls, kapítalísk ríki sem stunda mikil viðskipti sín á milli fara ekki í stríð. Það staðfestir sagan. Við getum haldið út okkar eigin öryggisráði sem kostar brotabrot af því sem skriffinnarnir berjast fyrir og er margfalt áhrifaríkara – öryggisráði fríverslunar.

Birtist örlítið stytt og lítillega breytt í DV 23. september 2005

Undirritaður talar ekki fyrir hönd Frjálshyggjufélagsins nú frekar en áður

Geir Ágústsson kl. 14:46

23. september 2005

Hinn ringlaði vinstrimaður

Margir núlifandi vinstrimenn, eða hinir svokölluðu nývinstrimenn, telja sig ekki vera sósíalista. Þeir telja sig ekki vera í flokki með Stalín, Mao, Che, Castro, Pol Pot, Hugo Chavez og öðrum ágætum herramönnum sem stjórna í nafni sameignarhugsjóna og í þeirri trú að fjöldinn sé meira virði en einstaklingurinn. Þetta er hins vegar rangur skilningur nývinstrimannanna. Þeir eru meðlimir hóps sem talar í nafni sameiginlegra hagsmuna og gegn hagsmunum einstaklingsins, og í þeim hóp eru einnig fyrrnefndir herramenn, og þannig er það.

Þessu mótmælir hinn núlifandi vinstrimaður. Nývinstrimaðurinn segist trúa á einstaklingsframtakið og mátt hins frjálsa markaðar til að skapa auð, bæta lífskjör og tryggja grundvöllinn fyrir áframhaldandi tækniframfarir. Hins vegar hljómar næsta setning upp á þörfina fyrir hærri skatta, meiri ríkisafskipti, fleiri peninga til menntunar og heilbrigðiskerfis og aukinna hafta á innflutning hins og þessa í nafni verndar og hagsmunabaráttu. Ekki má selja RÚV, bjóða út ÁTVR með tilheyrandi rýmkun laga, einkavæða Landsvirkjun, veita almennar skattalækkanir, fækka opinberum stöðum, draga úr umsvifum eftirlitsstofnana, gefa ríkisfyrirtækjum lausan tauminn með sölu til einkaaðila og svona mætti lengi telja.

Nývinstrimaðurinn er alveg eins og sá gamli. Óskilgreindir almannahagsmunir eru ofar á forgangslista vinstrimannsins en hreinir og klárir einstaklingshagsmunir. Við lifum í frjálsu markaðssamfélagi og fólk er ekki fífl. Hvenær lærir vinstrimaðurinn það?

Geir Ágústsson kl. 07:00

22. september 2005

Vinnutími og laun

Það er kaldhæðnislegt að verið sé að hvetja konur til að vinna minna en karlar þann 24. október nk. Lengri vinnudagur karla er nefnilega einn stærsti þátturinn sem skýrir þá staðreynd að heildarlaun kvenna eru einungis 64,15% af heildarlaunum karla. Eðlilegra hefði verið að hvetja konur til að vinna lengur þennan dag.

Oddgeir Einarsson kl. 11:32

Háskólinn á Akureyri

Þegar ég skrifaði nýlega færslu um Háskólann á Akureyri var HA bara dæmi tekið af handahófi úr þeim fjölda ríkisstofnanna sem haga sér svona.

Nú berast fréttir af 100 milljón króna framlagi frá ríkinu til handa háskólanum til að takast á við þann brýna fjárhagsvanda sem að skólanum hefur steðjað.

Kunnuglegt stef?

Gylfi Ólafsson kl. 11:14

20. september 2005

Öfgastefnan frjálshyggja

Það er ósjaldan að talað er um frjálshyggjumenn sem öfgamenn. Slíkar skírskotanir eru reyndar sjaldnast studdar rökum svo telja megi, en það er kannski áhugavert engu að síður að velta fyrir sér hvað það er við frjálshyggju sem er svona öfgafullt?

Frjálshyggjumenn halda því fram að hvert og eitt okkar hafi rétt til frelsis. Að vera frjáls þýðir að vera laus við að vera beittur ofbeldi. Sá sem vill eiga heimtingu á frelsi verður því að virða rétt annarra til að vera lausir við ofbeldi. Frjálshyggja er því friðarstefna – engar öfgar þar.

Öll erum við misjöfn og höfum ólíkar skoðanir. Það munu alltaf koma upp ágreiningsefni milli manna. Lausn frjálshyggjunnar er að leita samninga. Þegar tveir aðilar semja um ágreiningsefni sín hljóta báðir að una niðurstöðunni, enda hafa þeir samþykkt hana af fúsum vilja. Frjálshyggja er því stefna sátta – engar öfgar þar.

Nú má vera að okkur mislíki einhverjar athafnir annarra, jafnvel þó þær séu friðsamlegar. Það gefur okkur þó engan rétt að hlutast til um þær. Ef við viljum að aðrir virði ofbeldislausar athafnir okkar, hvernig svo sem þeim þóknast þær, þá verðum við að una þeim hið sama. Umburðarlyndi er lykillinn – engar öfgar þar.

Maður veltir fyrir sér hvað gerir hugmyndafræði sem byggir á friðsamlegum samskiptum og umburðarlyndi að öfgastefnu í hugum fólks.

Ekki er um það að ræða að vikið sé frá þessum gildum þegar afstaða er tekin til einstakra mála. Þvert á móti er það frjálshyggjumönnum afar mikilvægt að afstaða þeirra sé rökrétt afleiðing þessara grunngilda.

Það er hins vegar ljóst að frjálshyggja verður seint talin til pólitískrar rétthugsunar. Undantekningalítið er afstaða frjálshyggjumanna í einstökum málum á skjön við almennt viðtekin viðhorf. Trúlega liggur þarna hundurinn grafinn. Hugmyndir sem eru nær hornréttar á pólitíska rétthugsun líta auðveldlega út fyrir að vera öfgastefna.

En ef grunnhugmynd frjálshyggju er að vera laus við ofbeldi, hvað er það þá sem einkennir pólitíska rétthugsun og gerir að verkum að þetta tvennt fer svo sjaldan saman?

Valur Einarsson kl. 20:35

18. september 2005

Blár ópal

Nýverið tilkynnti Nói-Síríus að fyrirtækið hefði hætt framleiðslu blás Ópals. Í tilkynningunni segir að ekki sé grundvöllur fyrir framleiðslunni eftir að hætt var að framleiða mikilvægasta bragðefnið.

Þetta þykir mér jafn vont eins og blár ópal er góður. Mér finnst blár ópal vera eitt merkilegasta og besta sælgæti sem framleitt hefur verið hér á landi. Ég tel menningarsögulegt gildi framleiðslunnar ótvírætt. Gott ef ekki listrænt líka.

Ríkisvaldið verður auðvitað að koma til hjálpar og styrkja þessa framleiðslu. Myndarlega.

Við getum nefnilega ekki látið óbeislaðan markaðinn ráða för í þróun samfélagsins. Reynum að hægja á eða jafnvel stöðva alla þróun og nýbreytni.

Og svo vil ég fá prinspólóið mitt aftur með fúkka bragði í álpappír. Þar sofnaði ríkið svo sannarlega á verðinum.

Og svo vil ég auðvitað áfram Þjóðleikhúsið, Dansflokkinn, Sinfóníuhljómsveitina og Tilfinningatorgið. Ríkið verður að halda vöku þar.

Oddgeir Einarsson kl. 17:20

16. september 2005

Þvæla

Stundum segja vinstrimenn að þeir viti alveg að opinberar stofnanir fari ekkert sérstaklega vel með fjármuni almennings. Það sé þó ásættanlegur fórnarkostnaður fyrir það mikilvæga samfélagslega hlutverk sem hið opinbera hefur með höndum.

Svo keyrir þvælan yfir þverbak. Nú á að eyða um milljarði króna í aðstöðu við Laugardalsvöllinn.

Hversu mikinn fórnarkostnað á að sætta sig við fyrir mikilvæga samfélagslega hlutverkið sem hið opinbera á að sjá um?

Gylfi Ólafsson kl. 09:46

14. september 2005

Efnahagslegt frelsi

Frjálshyggjumenn berjast fyrir því að ríkið sinni fyrst og fremst einu hlutverki: Að halda uppi lögum og reglu. Frjálshyggjumenn vilja að ríkið dragi sig úr rekstri fyrirtækja, lækki skatta, fækki reglum, sinni eftirliti og löggæslu, veiti einstaklingum og fyrirtækjum mikið svigrúm, og svona mætti lengi telja. Þessari sýn á efnahagsstjórnun hefur verið breytt í mælanlegan kvarða - mælikvarða efnahagslegs frelsis - sem í raun mætti kalla mælikvarða frjálshyggjumiðaðrar efnahagsstjórnunar, nú eða mælikvarða á það hve óhlekkjaður kapítalismi mældra ríkja er.

Undanfarna tvo áratugi hefur mælikvarði frjálshyggjumiðaðrar efnahagsstjórnunar verið árlega mældur fyrir flest ríki veraldar og gefinn út. Niðurstöður síðustu mælingar sjást á myndunum sem nú fylgja, þar sem ríkjum er flokkað í fimm flokka eftir því hve óhlekkjaður kapítalisminn er í þeim:

Vitaskuld leiðir kapítalismi til gríðarlegrar auðsköpunar. Þetta vita allir.

Engum þarf heldur að láta sér koma á óvart að í frjálsum, kapítalískum markaðssamfélögum þar sem efnahagsleg viðhorf frjálshyggjumanna eru hvað virtust er einnig mesta vinnu að fá.

Þrátt fyrir öll störfin sem kapítalisminn skapar er samt minnst um að börn vinni í frjálsum, kapítalískum ríkjum. Kannski að Ísland sé ein af fárra undantekninga?

Eitt af því sem efnahagslegt frelsi virðist ekki leiða til er að auka hlutdeild þeirra 10% fátækustu af heildarkökunni. Sú skipting virðist býsna þrá, og e.t.v. mætti hugsa með sér að það sé ósköp lítið hægt að gera til að auka hlutdeild þeirra fátækustu af heildarkökunni. Kannski að sóknin eftir efnahagslegri jafnstöðu sé hlaup inn í blindgötu.

Hér sést svart á hvítu hvað gagnast þeim fátækustu best: Óhlekkjaður kapítalismi. Þrátt fyrir að þeir fátækustu skipti allajafna svipað stórri sneið á milli sín hvar svo sem þeir búa þá eru þeir fátækustu í ríkustu löndunum - þeim kapítalískustu - þeir sem búa við mestan auð.

Að lokum má benda á fylgni milli efnahagslegs frelsis og þess einstaklingsbundna og pólitíska. Mælikvarði efnahagslegs frelsis, eða kapítalisma, virðist benda til að stjórnvöld sem veita mikið efnahagslegt frelsi eru jafnframt að grafa undan stjórn sinni á einstaklingnum. Þetta hefur sýnt sig að geta velta einræðisherrum úr sessi. Þeir einræðisherrar sem hafa gefið kapítalismanum lausan tauminn hafa ekki reynst langlífir í embætti miðað við þá sósíalísku. Einnig sýna rannsóknir að þessi fylgni gildir síður í hina áttina - að þegar stjórnvöld veita einstaklingum mikið frelsi þýði það ekki endilega að efnahagslegt frelsi (og þar með bætt lífskjör) fylgi í kjölfarið. Þetta er vert að hafa í huga þegar vinstrimenn opna á sér munninn og heimta giftingar samkynhneigðra en hækkun á fyrirtækjaskattinum.

Geir Ágústsson kl. 16:50

13. september 2005

Hægrimenn tapa völdum í Noregi

Norðmenn felldu hægri-miðjumeirihlutann á norska þinginu í kosningum í gær. Í staðinn fékk víðfeðm flóra vinstriflokka samanlagt meirihluta þingsætanna og nú á að reyna mynda kosningabandalag. Ólíkt hægrimönnum þá leggja vinstrimenn allajafna mesta áherslu á að flytja sem stærstar fjárhæðir frá einum vasa í annan og hugsa lítið um hræðilegar samfélags- og efnahagslegar afleiðingar þess. Vinstrimenn hafa ekki hugmynd um af hverju hægrimönnum gengur svona vel að reka hagkerfi, en hafa þeim mun fleiri hugmyndir um hvernig á að dreifa auðinum sem skapast undir stjórn hægrimanna. Gildir þá einu hvort auðurinn hverfi fyrir vikið eða ekki. Honum skal dreifa meðan hann endist.

Vinstriflokkar Noregs standa samt frammi fyrir vandamáli: Þegar hið eina sem er hægt að sameinast um er að ná völdum og eyða peningum þá verða til ágreiningsefni. R-listi Reykjavíkur sundraðist því ekki var hægt að ná samkomulagi um skiptingu valdastóla. Norsku vinstriflokkarnir standa sundraðir þegar kemur að eyðslu peninganna.

Dagblaðið Aftenposten í Noregi gerir málinu ágætlega skil: Sumir flokkanna leggja áherslu á að eyða olíuauðnum í neyslu, aðrir vilja skattleggja þá sem mestan auðinn skapa, enn aðrir vilja að Noregur gangi í Evrópusambandið, gömlu kommarnir berjast fyrir minnkandi einkaframtaki, t.d. í skólakerfinu, og svona má lengi telja. Fróðlegt verður að sjá hvernig fer þegar vinstrimenn setjast niður og ræða hinar ýmsu þjóðnýtingarhugmyndir sínar.

Ráð undirritaðs til norskra vinstrimanna er samt einfalt: Sameinist bara um að eyða peningum, eyðileggja hagkerfið og rýma brautina fyrir hægrimenn svo þeir geti enn og aftur bjargað því sem bjarga má eftir næstu kosningar.

Geir Ágústsson kl. 10:32

12. september 2005

Af jafnrétti

Á vefritinu murinn.is var um helgina fjallað um svokallaða fléttulista í prófkjörum. Þeir ganga út á að fylgismenn flokks fái að kjósa þá sem þeir vilja að séu framboðslista en síðan en við uppröðun er þessi vilji ekki látinn ráða úrslitum, heldur kynferði frambjóðenda. Markmið slíkra lista er að oddatölusæti annars vegar og slétttölusæti hins vegar skipi fólk af sama kyni.

Flestir vita að jafnrétti var ekki viðhaft fyrr á öldum. Konur höfðu ekki einu sinni lagalegan rétt til að bjóða sig fram eða kjósa. Í dag er þessi sjálfsagði réttur kvenna tryggður með lögum algerlega til jafns við karla. Flestir þekkja t.d. vasklega framgöngu Kvennalistans sem átti ágætis fylgi að fagna á níunda áratugnum. Í þeim flokki var enginn fléttulisti heldur var karlmönnum bannað að bjóða sig fram undir merkjum hans. Þetta var fullkomlega í lagi enda hafa allir jafnan rétt og tækifæri til að mynda sameiginlegt framboð án afskipta annarra. Múrinn virðist þó ekki sammála þessum staðreyndum, sbr. ummæli á áðurnefndu vefriti:

...frá árdögum lýðræðisins hafa konur almennt ekki fengið sömu tækifæri til að bjóða sig fram og hljóta kosningu.

Hafa kynin kannski ekki jöfn tækifæri? Það er staðreynd að færri konur hafa komist á Alþingi en karlar. Það er líka staðreynd að færri konur en karlar hafa skipað sæti á framboðslistum stjórnmálaflokka. Það er líka staðreynd að mun færri konur taka virkan þátt í starfi stjórnmálahreyfinga en karlar. Hlutfall þeirra er t.d. vel innan við 22% ef út í það er farið.

En eru hausatalningar marktæk aðferð við mat á tækifærum? Er það sjálfkrafa til marks um tækifærisleysi karla til þess arna að þeir eru almennt ekki hjúkrunarfræðingar, grunnskólakennarar eða áhorfendur Aðþrengdra eiginkvenna? Ég myndi hugsa mig tvisvar um ef ekki þrisvar áður en ég gleypti við eftirfarandi rökstuðningi Múrsins fyrir fléttulistum:

...fléttulistar eru ekki hugsaðir sem varanleg aðferð, heldur tímabundin lausn sem er í gildi svo lengi sem augljóst er að konur hafi ekki tækifæri til jafns við karla.

Það er staðreynd að af þeim sem reyna að komast á framboðslista er hlutfall karla sem það tekst mun minna er samsvarandi hlutfall kvenna. Þannig er yfirgnæfandi meirihluti þeirra sem sitja eftir með sárt ennið karlar. Í því ljósi má álykta að fyrirfram megi búast við að erfiðara sé fyrir einstakling að komast áfram ef hann er karlkyns en ekki kvenkyns. Í þessu ljósi má draga í efa að eftirfarandi orð Múrsins séu sönn, burtséð frá þeim fordómum í garð kynjanna sem þau endurspegla:

Þörfin fyrir róttæka jafnréttisbaráttu eru ekki minni nú en áður. En þá þarf líka að grípa til róttækra aðgerða og fórna nokkrum steinrunnum karlmönnum fyrir efnilegar konar.

Oddgeir Einarsson kl. 11:50

11. september 2005

Skattaafslættir

Kvikmyndaframleiðendum sem taka upp myndir sínar eða hluta þeirra hér á landi eru veitt ýmiskonar skattafríðindi. Það er gert til þess að laða svoleiðis starfsemi að landinu.

Af hverju gildir þetta bara um kvikmyndaframleiðslu? Af hverju er t.d. ekki hægt að gefa skattaafslátt fyrir tónlistarupptökur, framleiðslu klósettbursta eða umsýslu fjármuna?

Af hverju eru ekki svipaðar líkur á að hagsæld fylgi skattaafsláttum í öllum atvinnugreinum?

Gylfi Ólafsson kl. 19:42

8. september 2005

Hrós

Hrósið að þessu sinni fær stór hópur Íslendinga af báðum kynjum og á öllum aldri sem hefur rifið sig upp úr kyrrstöðunni og ákveðið að skella sér aftur á skólabekk eftir mislangt hlé frá námi. Háskólaumhverfi Íslands hefur á síðustu árum geta skapað bæði meiri eftirspurn og meira framboð eftir fjölbreyttara og viðameira háskólanámi en áður hefur þekkst á Íslandi. Þúsundir Íslendinga hafa nýtt sér tækifærið og skellt sér í skóla og lokið menntun og slíkt hefði aldrei verið mögulegt ef ekki væri fyrir öfluga íslenska háskóla. Einstæðar mæður, fólk sem áður hafði gefist upp á Háskóla Íslands, bankastarfsmenn og kerfisstjórar eru eingöngu nokkur dæmi um þá sem undirritaður þekkir persónulega sem hafa drifið sig í skóla eða ætla drífa sig í skóla til að klára það sem áður fékkst ekki klárað.

Ástæður þess að íslenskt háskólasamfélag er nú orðið jafnfjölbreytt, öflugt og aðlaðandi og raunin er er auðvitað augljós: Einkaframtakið hefur fengið svigrúm til að sýna mátt sinn og til að búa til góða vöru í miklu magni á verði sem margir eru tilbúnir að greiða. Vonandi gefst fleirum en háskólanemum kostur að upplifa eitthvað svipað í náinni framtíð. Sjúklingar, framhaldsskólanemar, bændur og listamenn eru þar efnilegir kandídatar.

Þessi orð má einnig finna í DV í dag, 8. september.

Geir Ágústsson kl. 13:57

7. september 2005

Sundmaður dæmdur til óheilbrigðara lífernis

Lítið fór fyrir frétt fyrir skömmu um að piltur nokkur sem æfir sund hafi verið staðinn að því að hafa einhver efni í líkama sínum sem eru íþróttayfirvöldum ekki þóknanleg. Var hann dæmdur í tveggja ára keppnisbann fyrir vikið. Gott og vel.

Það eru kannski rök fyrir því að þeir sem keppi saman í sundi megi bara borða það sem yfirvöld ákveða. En pilturinn var ekki bara dæmdur í keppnisbann heldur var honum einnig banna að æfa sig í tvö ár. Sem sagt bannað að synda.

Ég hef heyrt marga hrópa „mannréttindabrot“ af mun minna tilefni. Hvernig getur einhver íþróttadómstóll ákveðið að einhver megi ekki æfa líkamann með sundi? Kannski á viðkomandi einundis vini sem hann hittir í lauginni. Nei, það nægir ekki að útiloka hann frá keppni, látum hann sitja einan heima að fyrir framan sjónvarpið. Þetta er óskiljanlegt og ég fullyrði að dómurinn sé ólögmætur að efni til. Þessi íþróttadómstóll (eða hver sem það var) hefur engar heimildir til að svipta menn frelsi til heilsusamlegs lífernis.

Ef yfirvarpið er það að koma í veg fyrir að menn geti hagnast á neyslu bannaðra efna, með því að tryggja það að viðkomandi komi ekki sterkur inn í keppni eftir að hafa hugsað sinn gang í tvö ár og æft, hefði verið unnt að lengja keppnisbannið og sleppa æfingabanninu.

Keppnin er nefnilega mjög lítill hluti af lífi íþróttamanna en æfingin er oft mikilvægasti hluti lífsins.

Ég ætla að leyfa mér hið fágæta og hrópa: „Mannréttindabrot“

Oddgeir Einarsson kl. 23:21

5. september 2005

Frjálshyggjufélagið hefur nýtt starfsár

Aðalfundur Frjálshyggjufélagsins var haldin 3.þ.m. Ný stjórn var þar kjörin með Huldu Sigrúnu Haraldsdóttur í broddi fylkingar. Stjórnin er líkleg til mikilla og mjög góðra verka.

Af því tilefni er bent á að Frjálshyggjufélagið reiðir sig alfarið á frjáls framlög vinnu og fjár. Þeir sem vilja láta pening af hendi rakna er bent á heimasíðu félagsins.

Gylfi Ólafsson kl. 12:49

2. september 2005

Sjálfstæðisflokkurinn

Hörmungar kommúnismans dyljast fáum. Sósíalisminn byggir á sama grunni að því leiti að hann er reistur á þeirri hugmyndafræði að réttlætanlegt sé að taka hluta af ævi sumra til að afla fjármuna í verkefni fyrir annað fólk. Oftast beinist gagnrýni frjálshyggjumanna að yfirlýstum vinstrimönnum. Fáir vita hins vegar að Sjálfstæðisflokkurinn tekur að hluta til undir nákvæmlega þessi sömu sjónarmið eins og fræðast má um á kosningavef Sjálfstæðisflokksins, www.xd.is, sbr. eftirfarandi:

Þannig er eðlilegt, að hið opinbera hafi með höndum rekstur, sem samkvæmt eðli sínu leiðir til einokunar. Þarna er þó margt takmarka tilvikið, sem huga þarf nákvæmlega að. Eins kemur til greina, að ríkisvaldið komi til skjalanna þar sem bolmagn einstaklinganna til framkvæmda og reksturs er ekki nægjanlegt eitt sér vegna stærðar verkefnisins.

Ekki efa ég að vinstrimenn telji þetta allt gott og blessað. Þarna gefa sjálfstæðismenn sér margar forsendur sem sumar eiga ekki við rök að styðjast. Forsendurnar eru þessar:

1) Til er rekstur sem eðli sínu samkvæmt leiðir til einokunar.
2) Eðlilegt er að hið opinbera komi á einokun sinni í slíkum tilfellum.
3) Til eru verkefni sem einungis ríkið ræður við vegna stærðar þeirra.
4) Eðlilegt getur verið að ríkið taki að sér verkefni sem ríkisstarfsmenn telja engan annan ráða við.

Oddgeir Einarsson kl. 18:05

Hörmungar kommúnismans

Í nýlegri grein á Múrnum er fjallað um ófremdarástandið sem ríkir í fyrrum Sovét-ríkinu Úsbekistan undir stjórn kommúnistans Islams Karimovs. Umfjöllun Múrsins er okkur á Vesturlöndum holl áminning um þær hörmungar sem sameignarstefna og ríkisforráð geta haft í för með sér. Á meðan sameignarríkjum tekst að framkalla hungursneyðir í einhverjum frjósömustu héröðum heims hefur slíkt ástand aldrei í sögunni átt sér stað í frjálsu, kapítalísku ríki. Aldrei! Að sama skapi eru borgarastríð, fjöldamorð, aftökur án dóms og laga og gjörspilltir stjórnmálamenn daglegt brauð þar sem ríkið afneitar einstaklingseðlinu (enda einstaklingseðli álitið slæmt og óeftirsóknarvert af sósíalískum hugsuðum).

Geir Ágústsson kl. 13:19

Vinstrimenn: Lífið snýst um meira en peninga

Vinstrimenn þurfa að átta sig á því að lífið snýst um annað og meira en peninga. Auðvitað vilja allir hafa í sig og á og geta unnið fyrir sér og skroppið í frí öðru hverju. Vinstrimenn vilja hins vegar mæla samfélagið með annarri mælistiku en þeirri sem flestir einstaklingar nota á sjálfa sig. Vinstrimenn segja að fullorðinn, sjálfstæður og vinnandi einstaklingur eigi ekki að láta sér nægja það sem hann hefur eða stefnir að. Vinstrimaðurinn vill stilla öllum upp við hlið þeirra allraríkustu og fullyrða að munurinn á milli launa þess fátækasta og þess ríkasta sé það eina sem skiptir máli. Sjálf lífsgæðin sem báðir búa við gilda einu, og þaðan af síður hafa vinstrimenn áhuga á að heyra að einhver sé nægjusamur og vilji bara fá að lifa sínu lífi án eilífra afskipta hins opinbera.

Frelsi hefur frá því löngu fyrir daga sósíalismans verið eitt eftirsóknarverðasta markmið manna um víða veröld. Til hvers í ósköpunum að skerða frelsi allra manna til að fá í staðinn einhverja peninga sem flytja mann nær þeim allraríkustu í hverju samfélagi? Er þess virði að mæla samfélagið á slíkri mælistiku og fyrir slíkan fórnarkostnað?

Geir Ágústsson kl. 10:43