Greinarhöfundur segir:

Samkvæmt hugmyndafræði [frjálshyggjumanna] felst ákveðin skerðing á frelsi einstaklings í því að ríkið veiti öllum jafnan aðgang að grundvallarréttindum óháð efnahag. Frelsi frjálshyggjunnar aftur á móti felst í því að einstaklingur ráði því sjálfur hvernig hann ver þeim peningum sem hefur til umráða, en að ekkert sameiginlegt afl neyði hann til að veita öðrum rétt til samskonar þjónustu og hann getur sjálfur notið.

Þarna virðist ekki vera vikið að því að frjálshyggjumenn skilgreina ekki frelsi sem rétt til einhvers eins og peninga, húsnæðis eða matar (jákvætt skilgreint frelsi) heldur réttinn til vera laus við ofbeldi og kúgun (neikvætt skilgreint frelsi). Þar með hefur frjálshyggjumaðurinn rétt á að vera laus við að utanaðkomandi aðili ráðstafi líkama hans og þar með eigum sem hann hefur tilkall til. Jákvætt skilgreint frelsi gerir ekki ráð fyrir að maðurinn eigi sjálfan sig og þar með ekki heldur að hann megi eiga neitt, heldur að hann hafi rétt á ákveðnum efnislegum gæðum hvort sem einhver annar gerði tilkall til þeirra eða ekki fyrir heimsókn ríkisvaldsins.

Ekkert mælir hins vegar á móti því að einstaklingurinn láti af hendi rakna til hverns sem er, þar með talið þeirra verr settu í efnahagslegu tilliti. Galdurinn er einfaldlega sá að enginn getur hótað honum fangelsisvist eða öðrum refsingum ef hann er fastheldinn á líkama sinn og eigur.

Einnig er ótalið að þegar ríkið er duglegt við að fjarlægja eigur af einstaklingum (gjarnan í nafni aðstoðar við þá fátækustu) þá virðist hvati einstaklinga til að afla sér eigna minnka sem með tíð og tíma veldur því að minna verður af eigum fyrir ríkið að dreifa og því finna þeir sem minnst eiga af eigum vitaskuld fyrst fyrir.

Rökstuðningur frjálshyggjumannsins hlýtur að vera sá að þar sem að ríkur einstaklingur hefur unnið meira eða erfiðari vinnu en sá fátæki eigi hann þar með rétt á að lifa í meiri vellystingum.

Ekkert slíkt er hluti af hugmyndafræði frjálshyggjumannsins. Þvert á móti eru það hugmyndafræðilegir andstæðingar frjálshyggjunnar sem vilja beita mælikvörðum magns og uppruna eigna til að skera úr um hver megi eiga hvað og hverjir ekki (t.d. rökstyðja vinstrimenn réttmæti hátekjuskatts þannig að einhverjir hafi hærri tekjur en aðrir). Frjálshyggjumanninum er yfirleitt slétt sama um hvaða tekjur hverjir hafa á meðan þær eru ekki þýfi eða uppskera svika og svindls. Þar við situr.

[Það er] grundvallarforsenda frjálshyggjunnar að peningar séu eftirsóknarverðara en allt annað – hvernig væri annars hægt að réttlæta það að þeir sem eiga meira af þeim njóti meiri réttinda?

Ekki á þessi fullyrðing við rök að styðjast. Peningar eru enginn hluti af hugmyndafræði frjálshyggjunnar. Hins vegar er sjálfseignarréttur mannsins grundvallaratriði, og þar sem maðurinn á líkama sinn á hann líka tilkall til þeirra tekna sem hann hefur samið um í skiptum fyrir ákveðna vinnu, þ.e. þær eignir sem einstaklingurinn getur gert tilkall til eru hans því hann á sinn eigin líkama. Það að einhver sækist eftir miklu magni eigna eða litlu er algjörlega undir viðkomandi komið og magnið sem slíkt hefur ekki áhrif á hugmyndafræði frjálshyggjumannsins á einn veg eða annan. Raunar er það sósíalistinn sem setur magn eigna í hásæti hugmyndafræði sinnar með því að krefjast jafnrar skiptingar allra eigna.

Stjórnmál snúast nefnilega ekki bara um það hvernig fólk vinnur sér inn peninga og eyðir þeim. Stjórnmál snúast líka um samúð og gjafmildi, um bræðralag og réttlæti. Og margt fleira.

Þarna getur undirritaður tekið undir með greinarhöfundi. Frjálshyggjumenn eru almennt hrifnir af frjálsu samstarfi einstaklinga sem getur falið í sér allt frá viðskiptasamtarfi og til samstarfs um að hjálpa einhverjum úr örbirgð. Samúð og gjafmildi eru eiginleikar sem eingöngu einstaklingar geta búið yfir. Þegar ríkið byrjar að taka ákvarðanir fyrir alla í nafni samúðar og gjafmildi er ljóst að eitthvað fer úrskeiðis, og fyrsta fórnarlambið eru þeir sem átti að hjálpa í upphafi - þeir sem minnst mega sín gegn ofríki og kúgun.