« Launahnýsnistefnan þarf að víkja | Aðalsíða | Jafnrétti »

4. ágúst 2005

Lærdómur frá Litháen

Ég var að koma úr fríinu í Litháen. Sem betur fer var margt ólíkt því sem ég er vanur á Íslandi. Meðal annars rak ég eyrun í það að lettneska júróvisjonlagið var mjög vinsælt. Fyrir þá sem ekki muna þá voru þetta þrír ungir drengir sem sátu á stól og sungu um að eitthvað stríð væri ekki búið (The war is not over).

Þetta minnti mig á þegar stórstjarnan okkar hún Selma Björnsdóttir lýsti „skrípaleiknum“ í kring um það þegar Ísland komst ekki áfram í undankeppninni. Íslenski hópurinn fór víst bara að hlæja þegar hann áttaði sig á því að lettnesku strákarnir hefðu komist áfram en ekki hann. Svo fjarstæðukennt var þetta allt saman.

Það er e.t.v. skiljanlegt að Íslendingar verði furðu lostnir þegar þeir reka sig á þann raunveruleika að smekkur allra manna er ekki eins heldur breytilegur. Það sem einum þykir gott þykir öðrum vont. Það sem mörgum í einu landi líkar vel ofbýður flestum í öðru landi.

Ekki gera allir sér grein fyrir þessu. Það er sorgleg staðreynd að sumir vilja þröngva sínum smekk upp á annað fólk. Þessum einstaklingum hefur tekist að fá ríkisvaldið í lið með sér til að upphefðja eigin smekk á kostnað smekks annarra. Aðeins tvö af óteljandi dæmum um þetta er sinfónían og Þjóðleikhúsið.

Já, þetta er einmitt á kostnað annarra og ekki bara í peningum talið. Í hvert skipti sem listamaður (eða listastofnun) fær fé til sinnar starfsemi er svigrúm annarra þrengt til að bjóða upp á sína list (t.d. af því að hægt er að niðurgreiða efnið með peningunum frá ríkinu).

Ég bið fólk að hafa þetta í huga næst þegar það heimtar peninga í eitthvað sem því líkar. Það þarf ekki að vera að smekkur þinn sé algildur. Þetta veit Selma, a.m.k. núna.

Oddgeir Einarsson kl. 08:44