« Tvö dæmi um áhrif ríkisrekinnar verndar | Aðalsíða | Sprungið dekk »

18. júlí 2005

Að hafa vondan málstað

Í ríkum, vestrænum samfélögum, þar sem frjálslynd og umburðarlynd lög varðveita frelsi einstaklingsins og takmarka umsvif ríkisins, starfa oftar en ekki mörg frjáls og óháð samtök fólks sem vilja berja á ójafnrétti og mismunun. Sum berjast drengilega gegn allskyns löggjöf hins opinbera sem mismunar einstaklingum á grundvelli einhvers konar einstaklingsbundinna séreinkenna. Víða mismunar t.d. ríkisvaldið einstaklingum á grundvelli kynhneigðar og leyfir gagnkynhneigðu fólki að njóta skattaafsláttar í sambúð en ekki því samkynhneigða (best væri ef hvorugt fengi enn mismununin er óverjandi). Ýmis lög um ættleiðingar og annað eins fylgja gjarnan sama fari mismununar og óréttlætis. Einnig hafa hópar litaðra minnihluta í mörgum löndum átt undir högg að sækja í umsjá hins opinbera. Allir mega borga skatta en ekki allir hafa rétt til að sækja í sameiginlega sjóði þótt sömu kröfur séu uppfylltar og hjá annars konar lituðum meðlimum samfélagsins sem fá að sækja í vasa skattgreiðenda (best væri ef hvorugt fengi enn mismununin er óverjandi). Slíkt óréttlæti er ólíðandi og á að berjast gegn.

Hins vegar er ekki öll jafnréttisbarátta sprottin upp af sömu ástæðum réttlætisþorsta og öflugrar röksemdarfærslu. Ýmis ofbeldishvetjandi og eignaeyðileggjandi samtök þrífast víða þar sem pólitískt frelsi er mikið og staða mannréttindamála með besta móti. Sumir ofbeldismenn skvetta sulli á erlenda ráðstefnugesti og sumir eignaspillandi einstaklingar hengja furðuleg klæði á opinberar eignir víða um bæ. Ástæða slíkrar hegðunar er oftast gremja yfir því að fá ekki að ráða. Hópar eyðileggjandi og ofbeldisþenkjandi einstaklinga þola ekki að fá ekki fulla áheyrn almennings og þaðan af síður stuðning ráðamanna og því er gripið til örþrifaráða.

Skemmdarvargar og ofbeldismenn eiga venjulega eitt sameiginlegt þrátt fyrir ólíkan bakgrunn og málstað. Hið sameiginlega er að þessir hópar hafa venjulega rangt fyrir sér þegar öll rök eru skoðuð og vegin upp á móti heilbrigðri skynsemi. Þegar æsingarfólk fremur skemmdarverk þarf því ekki að hugleiða hugsun málstaðarins mikið - hún er einfaldlega vond.

Geir Ágústsson kl. 14:01