« júní 2005 | Aðalsíða | ágúst 2005 »

27. júlí 2005

Bollafylli af seðlum

Bolli Thoroddsen, formaður Heimdallar, ritaði grein í Morgunblaðið fyrir skömmu. Þar fjallar hann um menntamál og þann skort á plássum fyrir áhugasama nemendur sem virðist hrjá hið ríkisrekja menntakerfi í dag.

Hann kallar á samflokksmenn sína í ríkisstjórn og hvetur þá til að setja meiri peninga í menntakerfið. Auka útgjöld svo allir geti sótt það nám sem þeir kjósa. En Bolli ætti að vita að slíkar lausnir vinna einungis á einkennum þess sjúkdóms sem hrjáir ríkisrekstur óhjákvæmilega.

Kerfi ríkisins býður ekki nógu mörg pláss vegna þess að það er ekki í eðli þess að bregðast við eftirspurn. Það þarf stjórnvaldsaðgerðir til að fjölga plássum. Það þarf stjórnvaldsákvarðanir til að samþykkja nýtt námsefni á námsskrá. Það þarf stjórnvaldsákvarðanir til að bæta aðstöðu nemenda. Það þarf stjórnvaldsákvarðanir í öllu sem viðkemur skólamálum.

Í stað þess að taka þátt í skrípaleiknum sem fer alltaf af stað þegar ríkið fullnægir ekki þeim skyldum sem það hefur tekið að sér ætti Bolli að einbeita sér að því að losa ríkið undan þeim skyldum. Hann ætti að skora á samflokksmenn sína að koma rekstri menntakerfisins í hendur einkaaðila, einu aðilana sem hæfir eru að sjá um þjónustu við nemendur sem neytendur.

Frjálshyggjumenn skora á sjálfstæðismenn að beita sér fyrir raunverulegri lækningu á þeim meinum sem hrjá menntamál í landinu.

Sævar Guðmundsson kl. 21:36

Lífið snýst um meira en peninga

Ákveðinn vængur stjórnmálanna virðist ekki sjá neinn annan mælikvarða á lífsgæði en peninga. Ef einhver á meiri pening en einhver annar er það talin ástæða til stjórnvalds- og jöfnunaraðgerða. Ef einhver þénar meira en einhver annar er það talin ástæða til stjórnvalds- og jöfnunaraðgerða. Ef einhver tekur ákvörðun sem leiðir af einhverjum ástæðum til lítilla ráðstöfunartekna til lengri eða skemmri tíma er það talin ástæða til stjórnvalds- og jöfnunaraðgerða. Fyrir vikið er ekki mikið aflögu fyrir þá sem virkilega þurfa á aðstoð að halda.

Þessi vængur stjórnmálanna sem mælir allt í peningum virðist ekki sjá kostina við annars konar viðmið og markmið, svo sem að stefna að auknu réttlæti og meira einstaklingsfrelsi. Þegar þessi hugtök eru nefnd er þeim ævinlega blandað saman við peningamælistikuna - eitthvað er sagt óréttlátt í ljósi ákveðinnar peningaupphæðar eða tekjudreifingar. Eitthvað er sagt takmarka frelsið því ekki eru nægir peningar með í spilinu. Ekkert virðist mega mæla án þess að peningum sé blandað í málið.

Nú er auðvitað verið að ræða um vinstrihneigða einstaklinga sem allt bendir til að hugsi í peningum og engu öðru. Kæru vinstrimenn, hvernig væri að reyna sjá lífið í öðru ljósi en því fjárhagslega?

Geir Ágústsson kl. 12:28

26. júlí 2005

Dapurleg framganga spellvirkja

Dapurlegt er að fylgjast með fréttum af Kárahnjúkasvæðinu um þessar mundir. Hópur sjálfskipaðra umhverfisverndarsinna gengur nú um og fremur skemmdarverk, stöðvar vinnu og málar yfir veglýsingar sem allt í senn er óábyrg, óyfirveguð og óverjandi hegðun. Eins og undirritaður hefur áður bent á virðist hegðun af þessu tagi vera að miklu leyti bundin við ýmis samtök vinstrisinnaðra einstaklinga sem telja sig geta tekið lögin í eigin hendur og oftar en ekki óbeint studd af öðrum vinstrisinnuðum einstaklingum. Ekkert bendir til að staðan sé önnur núna. Þó er engan veginn sagt að allir vinstrisinnaðir einstaklingar styðji hegðun af þessu tagi. Hins vegar gera sumir það.

Þótt undirritaður hafi sjálfur miklar efasemdir gagnvart ríkisframkvæmdum eins og þeim sem nú eru í gangi norðan Vatnajökuls er samt lítil hætta á að spellvirki og þvinganir verði meðölin sem gripið verður til til að segja sína skoðun. Vonandi verða skemmdarverk ekki á dagskrá mótmælenda í framtíðinni.

Geir Ágústsson kl. 14:14

25. júlí 2005

Hið alræmda bandaríska heilbrigðiskerfi

Margir andstæðingar einkaframtaks, þar á meðal í heilbrigðismálum, benda gjarnan á mikinn fjölda ósjúkratryggðra Bandaríkjamanna til að berja á bandaríska heilbrigðiskerfinu. Á meðan það er rétt að bandaríska heilbrigðiskerfið hefur sína galla þá er ekki þar með sagt að alla tölfræði megi misnota til að draga það niður.

Dr. Bob Newbell ræðir þetta mál í nýrri grein á vefritinu TechCentralStation.com, og tilvitnun í lauslegri þýðingu og örlítilli orðalagsbreytingu ætti að varpa ljósi á ýmsan misskilning:

Eitt vandamálanna við hina 43-45 milljónir ótryggðu Bandaríkjamenn er að fjöldi þeirra er dýnamískur en ekki statískur. Hin ótryggði hluti íbúanna er síbreytilegur með mörgum einstaklingum sem hljóta eða missa tryggð réttindi. Milli helmingur og þriðjungur fólks sem upplifði tímabundið tap tryggingaréttinda árið 1998, til dæmis, hafði réttindi á öðrum tímum ársins. Þetta þýðir að hinir rúmu 40 milljóna einstaklinga sem voru ótryggðir í desember á gefnu ári voru að mestu leyti aðrir einstaklingar en þeir sem voru ótryggðir í janúar þar á undan.

Annað vandamál við tölfræðinga er að hún segir okkur eingöngu hve margir Bandaríkjamenn eru án sjúkratrygginga, en ekki hverjir þeir eru. Á þessu er reginmunur. 70 ára gamall einstaklingur með margar mismunandi gerðir heilsubresta og er án sjúkratryggingar er óneitanlega í mun lakari stöðu en heilbrigður 20 ára einstaklingur sem er án sjúkratryggingar. Komið hefur í ljós að þeir sem að jafnaði eru án sjúkratryggingar eru ungt fólk (39% yngri en 25 ára og önnur 22% undir 35 ára aldri) eða eru heilbrigðir (86% töldu heilsu sína vera góða, mjög góða eða í frábæru ástandi).

Já auðvitað hefur bandaríska heilbrigðiskerfið sína galla. Gallarnir eru samt ekki stærri eða meiri en hið evrópska módel glímir við, og þaðan af síður er tölfræðin eins slæm og margir vilja halda fram.

Geir Ágústsson kl. 13:41

24. júlí 2005

Sérleyfi á hjálp

Hægri menn vilja jafn mikið og vinstrimenn hjálpa fólki sem getur ekki aflað sér lífsviðurværis. Eftir því sem efnahagslegt frelsi eykst batnar hjálpin og færri líða skort (heimild). Samt halda vinstrimenn áfram að hamra á því að maður verði að hjálpa öðrum og að samkenndin sé mikilvæg og svo framvegis, og þessvegna eigi kjósendur að velja þá.

Og það tekst. Kjósendur kjósa vinstriflokka því þeir vilja hjálpa ósjálfstæðu fólki. Og vinstriflokkarnir komast til valda og gera meiri skaða en gagn.

Svo virðist sem margir tengi frjálshyggjuna beint eða óbeint við félagslegan Darwinisma. Það er rangt og ósanngjarnt.

Við hægrimenn verðum að benda á að vinstrimenn hafa ekki einkaleyfi á hjálpsemi og góðvild. Við erum líka gott fólk.

Gylfi Ólafsson kl. 14:42

23. júlí 2005

Sprungið dekk

Þegar dekk springur á bílnum hjá mér, skipti ég um dekkið sem er sprungið. Hin dekkin eru enn í lagi og því alger óþarfi að skipta um þau.

Ég hygg að þetta lag hafi flestir á þegar þeyst er um vegi landsins.

En þessi almennu sannindi, að laga bara það sem er bilað, eiga greinilega bara við stundum. Þannig er öllum börnum veitt ókeypis skólavist frá fæðingu til loka háskólanáms, þó einungis lítill hluti foreldra ætti í erfiðleikum með að greiða fyrir þá þjónustu gegn lægri sköttum. Eðlilegt er að hjálpa þeim sem eru hjálpar þurfi, og ekki skal hér rætt um fyrirkomulag þeirrar hjálpar, en jafn eðlilegt er að leyfa þeim sem geta og vilja hjálpa sér sjálfir að gera það.

Því ef dekkið er ekki sprungið er óþarfi að skipta um það. Það er bara vesen.

Gylfi Ólafsson kl. 11:07

18. júlí 2005

Að hafa vondan málstað

Í ríkum, vestrænum samfélögum, þar sem frjálslynd og umburðarlynd lög varðveita frelsi einstaklingsins og takmarka umsvif ríkisins, starfa oftar en ekki mörg frjáls og óháð samtök fólks sem vilja berja á ójafnrétti og mismunun. Sum berjast drengilega gegn allskyns löggjöf hins opinbera sem mismunar einstaklingum á grundvelli einhvers konar einstaklingsbundinna séreinkenna. Víða mismunar t.d. ríkisvaldið einstaklingum á grundvelli kynhneigðar og leyfir gagnkynhneigðu fólki að njóta skattaafsláttar í sambúð en ekki því samkynhneigða (best væri ef hvorugt fengi enn mismununin er óverjandi). Ýmis lög um ættleiðingar og annað eins fylgja gjarnan sama fari mismununar og óréttlætis. Einnig hafa hópar litaðra minnihluta í mörgum löndum átt undir högg að sækja í umsjá hins opinbera. Allir mega borga skatta en ekki allir hafa rétt til að sækja í sameiginlega sjóði þótt sömu kröfur séu uppfylltar og hjá annars konar lituðum meðlimum samfélagsins sem fá að sækja í vasa skattgreiðenda (best væri ef hvorugt fengi enn mismununin er óverjandi). Slíkt óréttlæti er ólíðandi og á að berjast gegn.

Hins vegar er ekki öll jafnréttisbarátta sprottin upp af sömu ástæðum réttlætisþorsta og öflugrar röksemdarfærslu. Ýmis ofbeldishvetjandi og eignaeyðileggjandi samtök þrífast víða þar sem pólitískt frelsi er mikið og staða mannréttindamála með besta móti. Sumir ofbeldismenn skvetta sulli á erlenda ráðstefnugesti og sumir eignaspillandi einstaklingar hengja furðuleg klæði á opinberar eignir víða um bæ. Ástæða slíkrar hegðunar er oftast gremja yfir því að fá ekki að ráða. Hópar eyðileggjandi og ofbeldisþenkjandi einstaklinga þola ekki að fá ekki fulla áheyrn almennings og þaðan af síður stuðning ráðamanna og því er gripið til örþrifaráða.

Skemmdarvargar og ofbeldismenn eiga venjulega eitt sameiginlegt þrátt fyrir ólíkan bakgrunn og málstað. Hið sameiginlega er að þessir hópar hafa venjulega rangt fyrir sér þegar öll rök eru skoðuð og vegin upp á móti heilbrigðri skynsemi. Þegar æsingarfólk fremur skemmdarverk þarf því ekki að hugleiða hugsun málstaðarins mikið - hún er einfaldlega vond.

Geir Ágústsson kl. 14:01

15. júlí 2005

Tvö dæmi um áhrif ríkisrekinnar verndar

Eitt helsta áhugamál stjórnmálamanna er að setja reglur og samþykkja boð og bönn í því augnamiði að vernda fólk, helst frá sjálfu sér. Afleiðingar þessa stjórnlyndis geta verið bæði jákvæðar og neikvæðar. Oftast eru þær neikvæðar. Tökum tvö dæmi:

Ostum fækkar: Í gær sagði Vefþjóðviljinn frá því hvernig sælkeraostar eiga undir högg að sækja í sístækkandi reglugerðaumhverfi Evrópu. Allskyns hreinslætis- og framleiðslufyrirmæli eru vel á veg með að útrýma öllu sem heitir sælkeraostar og sérframleiðsla. Hvaða lífum er verið að bjarga með því að einfalda ostaúrval neytenda?

Börn fá í auknum mæli átröskun: Hér er fjallað örlítið um fárið í kringum offitu í Bandaríkjunum og baráttu ýmissa sjálfskipaðra heilsupostula gegn sætindum og sykri af öllu tagi, að sjálfsögðu í nafni barnaverndar og almenningsheilla. Örlítil tilvitnun:

Nýleg skýrsla [..] segir að stúlkur niður í fimm ára aldur eru byrjaðar að eiga í vandræðum með líkamsímynd. Höfundar skýrslunnar draga þá ályktun að það væri vegna þess að stúlkur væru byrjaðar að örvænta um þyngd sína -- að hluta til vegna baráttu stjórnvalda gegn offitu ...

Er ekki hægt að læra einhverja lexíu hérna? Lexían gæti til dæmis verið sú að stjórnvöld eigi að einbeita sér að stöðva ofbeldi og þjófnaði en láta einstaklinga sjálfa um að taka ákvörðun um hvað þeir kaupa og setja ofan í sig. Fyrir börnin!

Geir Ágústsson kl. 07:42

14. júlí 2005

Hass finnst í bíl í Kópavogi - og hvað með það?

Fyrirsögn á frétt mbl.is:

Hass fannst í bíl í Kópavogi

Þetta er algeng fyrirsögn ef nafni sveitafélagsins og staðsetningu hassins er skipt út fyrir eitthvað annað. Hass finnst í bílskúrum, kjöllurum og klæðnaði í Kópavogi, Keflavík og Sandgerði og um leið birtist frétt um málið. Sjaldan eða aldrei er minnst á ofbeldisglæpi í tengslum við hassfundina. Sjaldan eða aldrei er talað um að viðkomandi hasseigendur hafi setið á milljónum í lausafé í tengslum við fíkniefnasölu. Sjaldan eða aldrei er sagt að börn hafi átt hlut í máli.

Nú er það auðvitað svo að ríkið á ekkert með að segja fullorðnum, sjálfráða einstaklingum hvað þeir mega setja ofan í líkama sinn. Steingrímur J. Sigfússon kýs danskan öl á meðan aðrir kjósa fínkorna neftóbak eða kannabisefni. Þegar löggjafinn treður sér þarna inn í líf fullorðins fólks býr hann ekki aðeins til svartan markað glæpamanna heldur brýtur einnig á eignarrétti einstaklingsins á eigin líkama, og er smekksatriði hvort mönnum finnst verra.

Ákveðin efni leiða ekki til ofbeldis, misnotkunar á börnum, óstjórnlegrar fíknar og gengdarlausra þjófnaða. Vinstrimennirnir héldu því fram þegar bjórinn var leyfður. Vinstrimenn í öllum flokkum halda þessu fram þegar um önnur efni en tóbak og áfengi er að ræða, og jafnvel sá neysluvarningur sleppur ekki við skítkastið. Vinstrimenn á Íslandi ættu að hugleiða að taka upp stefnu ýmissa vinstrimanna á meginlandi Evrópu og byrja sýna frjálsum einstaklingum örlítið umburðarlyndi í skiptum fyrir alla þessa forræðishyggju. Lögreglan hefur nóg að gera þótt hún sé ekki að eltast við unga menn í Kópavogi sem ekkert illt hafa í hyggju.

Geir Ágústsson kl. 14:25

Ritskoðunarstofnun Íslands

Í þættinum Ísland í dag í gærkvöldi ræddu femínistinn Kristín Tómasdóttir og rapparinn Dóri DNA um réttmæti komu Snoop Dogg hingað til lands. Þar sagði Kristín meðal annars:

Í Bandaríkjunum er málfrelsi þannig að þú mátt segja það sem þú vilt. Og við ættum kannski að hugsa okkur aðeins um: Viljum við hafa það þannig eða viljum við ritskoða hluti sem gætu haft slæm áhrif?

Og hver ætli Kristín vilji að stýri Ritskoðunarstofnun Íslands? Femínistar? Kirkjan? Stalín?

Hulda Sigrún Haraldsdóttir kl. 14:21

11. júlí 2005

Að einkavæða fyrirtæki

Þegar ríkið keppir við skattgreiðenda borgara sína í rekstri fyrirtækja og stofnana er hætt við að margt fari á verri veg. Fyrir utan óréttmætið hefur ríkið margoft sýnt og sannað að það virðir í engu sjálfskipuð takmörk á starfsemi sinni. Ríkisrekstur er í raun óréttlætanlegur á frjálsum markaði og ætti að takmarkast algjörlega og ófrjávíkjanlega við þau verkefni sem rök geta sýnt fram á að verði að leysa en leysist ekki svo glatt á hinum frjálsa markaði. Lög- og dómgæsla eru dæmi um slík verkefni.

En þá tekur næsta vandamál við og það er hvernig ríkið á að koma sér úr rekstri fyrirtækja og stofnana sem ekki er talið réttmætt að það eigi og reki. Vinstrimenn skiptast í tvo hópa hvað þetta varðar: Annar vill einfaldlega ekki að ríkið fari að réttlátum rökum um að takmarka starfsemi sína við afmörku svið í samfélaginu. Hinn hópurinn segist í grundvallaratriðum ekki hafa neitt á móti auknu frjálsræði á markaðnum með fækkun stofnana og fyrirtækja í eigu ríkisins, en hefur allt á hornum sér þegar kemur að sjálfri útfærslunni við að koma ríkinu úr fyrirtækjarekstri.

Orð eins og einkavinavæðing er vel þekkt og felst í því að ríkið skipi sérstaka nefnd sem velur hæfa kaupendur að fyrirtækjum hins opinbera. Uppnefnið er skiljanlegt enda hníga fá rök að því að eitthvað annað en verðmiðinn segi til um hver fái að kaupa. Lausnin á einkavæðingarvanda hins opinbera er uppboð á frjálsum markaði með eins fáum skilyrðum og hægt er að hugsa sér, og helst litlu færri skilyrðum en það.

Ætli verði þá ekki hægt að herða aðeins á einkavæðingarferlinu með þessar leiðbeiningar að vopni?

Geir Ágústsson kl. 06:37

7. júlí 2005

Umboðsmaður skattgreiðenda

Talsmönn og umboðsmönnum ákveðinna þrýstihópa tekst stundum að fá ríkið til að eyða fé í þeirra hugðarefni. Stundum tekst jafnvel að fá ríkið til reka baráttuna sjálft.

Hver hefur ekki t.d. heyrt um embætti Umboðsmanns Alþingis sem gefur fólki ókeypis lögfræðiálit á því hvort að réttur þeirra hafi verið brotinn af stjórnvöldum. Þessi álit hafa engin réttaráhrif og gætu alveg eins verið unnin af einkaaðilum með sérþekkingu á stjórnsýslurétti. Þessi álit eru auðvitað borguð af hinum almenna skattgreiðanda en ekki þeim sem þau biður um.

Nýjasta embættið um ríkisrekstur hagsmunagæslu er Talsmaður neytenda. Í nýlegu viðtali við Gísla Tryggvason, Talsmanninn sjálfan, kom fram að hann væri eini starfsmaðurinn til að byrja með en síðan yrði að koma í ljós „hvernig embættið myndi þróast.“ Hvort ætli sé líklegra að embættið dragi saman seglin eða dragi til sín meira af skattfé?

Hér er greinilega verið að taka hagsmunagæslu frá frjálsum samtökum neytenda, sem þeir greiða fyrir sjálfir, og færa hana yfir á forræði ríkisins. Það sem lýsir þessu e.t.v. best er að Jóhannes Gunnarsson formaður Neytendasamtakanna sótti um starf Talsmanns neytenda. Hver skyldi sækja um embætti Talsmanns stórkaupmanna?

Síðan erum við líka með Umboðsmann barna og Umboðsmann íslenska hestsins. Allt borgað af skattgreiðendum. Það má vel vera að skattgreiðendur borgi líka fyrir umboðsmann Eiðs Smára þó ég viti ekki til þess. Enda óeðlilegt að fólk borgi sjálft fyrir gæslu eigin hagsmuna.

Og af hverju þurfa skattgreiðendur eins og ég að eyða tíma og peningum í að gagnrýna þetta. Af hverju er ekki til embætti umboðsmanns skattgreiðenda. Það er alls ekki minni ástæða til þess en annarra slíkra embætta.

Hans fyrsta verk yrði þó frekar undarlegt, að fordæma eigin tilvist.

Oddgeir Einarsson kl. 10:28

Gráðugu umhverfissóðarnir í Bandaríkjunum

Í gær fjallaði Vefþjóðviljinn um ýmsar staðhæfingar um umhverfismál og útblástur sem mörgum finnst gaman að varpa ábyrgðarlaust fram um Bandaríkin án þess að geta rökstutt með neinum haldbærum rökum. Um prýðilega umfjöllun er að ræða sem undirritaður mælir sterklega með að allir lesi. Staðreyndin er sú að Bandaríkjamenn hafa gríðarlega metnaðarfullar áætlanir um að minnka útblástur í landi sínu en ólíkt því sem felst í Kyoto-samkomulaginu þá eru úrræði Bandaríkjamanna bæði raunhæf og mannvænleg.

Auðvitað er alltaf spurning um getu mannsins til að hafa áhrif á loftslag jarðar á einn veg eða annan en kannski er allur varinn góður í þessum efnum eins og öðrum þótt hlutverk stjórnvalda sé bæði ofmetið og vafasamt.

Annað efni sem snýr að Bandaríkjamönnum er meint níska þeirra þegar kemur að aðstoð við fátækustu ríki jarðar (og þá gjarnan við íbúa þeirra í leiðinni en ekki bara spilltra stjórnenda þeirra). Nú er það svo að fátækt fólk í þróunarlöndum hefur ekkert við hlutföll að gera. Bandaríkjamenn gefa töluvert meira til Afríku en Evrópubúar og vega þar frjáls framlög einstaklinga og fyrirtækja þyngst. Ófrjáls framlög í gegnum skattkerfi Evrópu státa eingöngu af háum hlutföllum af þjóðarframleiðslu sem þegar allt kemur til alls hjálpa engum. Evrópubúum væri nær að verða ríkari og gefa lægri hlutföll af þjóðarframleiðslu en fleiri krónur í aðstoð ef það er á annað borð sú nálgun sem menn vilja taka í viðleitni til að slökkva samviskubit sitt vegna eigin velgengni miðað við aðra.

Geir Ágústsson kl. 07:00

5. júlí 2005

Eru gróðurhúsaáhrifin nauðsynleg til að minnka gróðurhúsaáhrifin?

Í alveg hreint ljómandi grein á TechCentralStation.com bendir Carlo Stagnaro lesendum á nokkur athyglisverð atriði varðandi meint gróðurhúsaáhrif og meintan vilja og getu Evrópuríkja til að takast á við þau.

Fyrir utan að benda á að útblástur helstu iðnríkja Evrópu helst nokkuð vel í hendur við hitasveiflur á meginlandinu bendir hann á eftirfarandi vensl (lauslega þýdd á íslensku):

Svo virðist sem um einhvers konar innbyggt gangverk sé i gangi sem þrýstir útblæstri upp á köldum tímabilum en dregur hann niður á þeim hlýrri. Auðvitað er þetta augljóst þegar litið er á sjálfan markaðinn: Fólk sækist eftir að dveljast í þægilegu umhverfi, hreint og klárt, sem gæti þýtt að fólk þarf að hita upp húsnæði sitt. Lögþvinguð skerðing í útblæstri í Evrópu þýðir þá [..] að upp koma þrjár líklegar aðstæður:

1) Í takt við trú þeirra sem trúa á hitnun jarðar munu jarðarbúar þurfa búa við hærri meðalhita. Vísbendingar benda þá til að ef það er tilfellið þá mun mest af hitnuninni eiga sér stað á hinum tiltölulega kaldari svæðum og tímabilum. Fólk mun þá eyða minni orku í upphitun lífsrýmis síns og útblástur mun minnka af sjálfu sér. Af þessu leiðir að við þurfum enga sérstaka loftslagsstefnu.

2) Ef, öfugt við það sem fylgismenn kenninga um hitnun jarðar trúa, að hitastig mun að jafnaði lækka þá mun fólk eyða meiri orku í hitnun og útblástur mun aukast. Hins vegar, ef þetta yrði staðan, þá væri málflutningur þeirra sem trúa á hitnun jarðar farinn fyrir lítið því ekki yrði um neina hitnun jarðar að ræða til að takast á við.

3) Hugsanlega mun hitastig halda áfram að sveiflast en ekki breytast neitt að ráði til lengri og meðallengri tíma litið. Sem afleiðing af því mun útblástur líka halda áfram að sveiflast í magni, en þá er aftur engin ástæða til að berjast sérstaklega fyrir minnkun hans.

Stundum þarf ekki að leita langt til að finna holur í málflutningi ríkisafskiptasinna (oftast vinstrimanna í dulbúningi sem hafa hug á auknum tökum ríkisins á markaðnum). Undirrituðum finnst t.d. að hér sé búið að benda fram á djúpar holur í málflutningi þeirra sem berjast fyrir lögþvinguðum breytingum í magni útblásturs. Kannski mengunarvandamál Jarðar séu einmitt ekki fólgin í magni útblásturs? Kannski þau liggi frekar í vanvirðingu ýmissa ríkisstjórna fyrir eignarrétti og skorti á skilgreindum eignarrétti víða um heim auk stofnananna sem sjá um að vernda hann. Kannski það.

Geir Ágústsson kl. 19:57

3. júlí 2005

Live 8

Ég hafði helvíti gaman að Live 8 tónleikunum þrátt fyrir að vera minntur á hungrið í Afríku. En það er kannski bara af því að ég er svo kaldur og vondur frjálshyggjumaður.

Því miður er ég mjög langt frá því að vera sérfróður um málefni þessarar heimsálfu. Skilst þó að líffræðilegar aðstæður til ræktunar matar eru þar víða ágætar og að stjórnmálaástandið þar sé óvíða heppilegt til að fólkið fái notið gæða landsins.

Ef við ímyndum okkur vandamál fólks í Afríku séu ekki stjórnmálaástandinu um að kenna, hvað er þá til ráða? Ég sat spenntur uppí sófa og beið eftir að fá svörin. Hvernig ætla Live 8 fólkið að redda þessu?

Það eina sem ég sá var stöðugt ákall til stjórnmálamanna um að fella niður einhverjar skuldir eða gefa peninga með einhverjum öðrum hætti. Hvers vegna í ósköpunum voru eigendur peninganna, fólkið, ekki hvatt til þess að láta peninga sína af hendi með því að gefa þá til fólks í Afríku eða greiða inn á þessar skuldir. Þetta var eins og ég færi að nöldra í nágranna mínum á 3. hæð stigagangsins um að neyða einhvern á 2. hæð til að vaska upp hjá einhverjum á 1. hæð. Ég hefði nú eins getað sýnt gott fordæmi, rölt niður, og vaskað upp sjálfur.

En fyrst á annað borð þurfti að snúa þessu upp í nöldur út í stjórnmálamenn þá hefði nú mátt beina kröftunum meira að því sem þeir einir geta lagað. Ég hefði t.d. viljað sjá leiðtoga ESB útskýra af hverju verið sé að greiða niður evrópska bændur með tollum sem teknir eru af afrískum bændum sem vilja selja vörur til ESB. Við núverandi reglur eru möguleikar fólks í Afríku afar takmarkaðir til að bjóða Evrópubúum að kaupa vörur. Hér þarf ekki meira til að koma en að aflétta hömlum á frjáls samskipti fólks (í þessu tilfelli í formi viðskipta) og hagur Afríku stóreykst.

Ekki veit ég hversu mörgum börnum væri forðað frá hungurdauða árlega með þessu. Né hversu mörgum rauðvínslegnum frönskum bændum myndi blöskra þetta aukna frelsi

Oddgeir Einarsson kl. 16:48