« Frakkland: Nei takk | Aðalsíða | Iðnaðarsósíalistar »

3. júní 2005

Hinn óhagganlegi

Evrópa er í klípu. Stærstu hagkerfi álfunnar eru stöðnuð. Atvinnuleysi er mikið og landlægt. Hlutfall fólks sem vinnur fer minnkandi. Skuldir hins opinbera eru háar. Samkeppnisgetan fer versnandi. Velferðarkerfin þenjast út í kostnaði og almennt í öllu umfangi og að því er virðist óstöðvandi.

Til að komast út úr þessari klípu er þörf á aðgerðum. Ríkisstjórnir þurfa að skera niður, auka sveigjanleika á atvinnumarkaði og skapa hvata til að fá fólk á vinnumarkaðinn. Hins vegar ætlar að reynast erfitt að koma endurbótum á. Fólk mótmælir og hendir sér óhikað í verkföll ef minnstu teikn eru á lofti um að störf eigi að flytjast til með tilheyrandi uppsögnum og ráðningum. Í Frakklandi mótmæla lestarstarfsmenn í þessum skrifuðu orðum og lama samgöngur landsins. Ríkið getur lítið gert enda er ósveigjanleiki hins franska hagkerfis með eindæmum mikill. Í Frakklandi mega ósáttir starfsmenn hreinlega leggja niður vinnu og banna öðrum að ganga í óunnin störf án þess að nokkur geti rönd við reist. Vandamál Evrópu birtast okkur skýrt í aðstæðum af þessu tagi.

Ljóst er að hag Íslands er ekki borgið með inngöngu inn í hið ósveigjanlega evrópska kerfi ósveigjanleika, hárra skatta og þungs reglugerðabákns. Ólíklegt er að íslenskir stjórnmálamenn hafi þor þeirra austur-evrópsku í hinum nýju meðlimslöndum Evrópusambandsins þegar kemur að því að fylgja heilbrigðri skynsemi í efnahagsstjórn með tilheyrandi skattalækkunum og fjarlægingu viðskiptahindrana.

Sú tíð mun brátt koma þegar evrópskir kjósendur þurfa sætta sig við að gamlir tímar viðskiptaverndar, hárra skatta, ósveigjanlegs hagkerfis og minnkandi samkeppnisgetu knýja á endurbætur og aukið svigrúm á markaðnum. Vonandi kemur sú tíð sem allrafyrst.

Geir Ágústsson kl. 15:41