« Fjórða valdið? | Aðalsíða | Frelsi eflir byggð »

20. apríl 2005

Kirkjan og pólitíkin

Í gær var nýr páfi kjörinn í Róm, en hann er sagður staðgengill Guðs á jörðu. Hinn nýji páfi er talinn mjög íhaldssamur að mörgu leyti. T.a.m. er hann sagður andsnúinn réttindum samkynhneigðra og kvenna, auk þess sem hann er sagður vilja banna getnaðarvarnir og rokktónlist. Þá hefur hann fordæmt kommúnisma.

Prestar og aðrir talsmenn kirkjunnar hafa, líkt og aðrir, skoðanir á pólitík. Þeir nýta sér jafnvel aðstöðu sína til að ræða þessar skoðanir sínar þar sem þeir koma opinberlega fram á vegum kirkjunnar. Ísland er engin undantekning þar á. Ekki verður þetta fyrirkomulag gagnrýnt hér, enda hverjum sem er frjálst að boða skoðanir sínar. Öðru máli gegnir hins vegar um þau tengsl sem eru á milli ríkis og kirkju og þeirra þvingana sem hið opinbera beitir til að reka kirkjurnar og þeirra boðskap. Það er ekki hægt að réttlæta það að landsmenn séu þvingaðir til að reka sérstakan trúsöfnuð umfram annan í gegnum skatta, í krafti þess að meirihluti landsmanna séu í þessum tiltekna trúsöfnuði. Meirihlutinn má ekki kúga minnihlutann. Það er jafn alvarlegt og að meirihluti kjósenda í ýmsum ríkjum Bandaríkjanna hafi bannað sjálfsögð réttindi samkynhneigðra eins og gerðist samhliða síðustu forsetakosningum þar.

Rétt er að minna á að frjálshyggjumenn eru fylgjandi frelsi fólks óháð kyni, kynþætti, kynhneigð eða öðrum einkennum og athöfnum, sem ekki fela í sér ofbeldi. Þá höfum við ekkert á móti einni tegund tónlistar umfram aðra. Þó svo að páfinn og kardínálar hans hafi kannski lítil not fyrir getnaðarvarnir hafa frjálshyggjumenn ekkert á móti getnaðarvörnum. Þrátt fyrir allt þetta eru frjálshyggjumenn bæði hlynntir trúfrelsi og frelsi til skoðana.

Já, frelsið er yndislegt.

Arnar Arinbjarnarson kl. 14:13