« Dagur í lífi Nonna | Aðalsíða | Kyrgizstan bætist í hópinn »

4. apríl 2005

Fækkum blaðurstundunum á Alþingi

Umræður á Alþingi eru oft með heimskulegasta móti. Kolbrún Halldórsdóttir sagði þetta orðrétt á Alþingi þann 1. apríl sl.:

Hornsteinn lýðræðislegrar umræðu hér á landi, fréttastofa Ríkisútvarpsins, hefur orðið fyrir árás. Þessari árás er stýrt af öflum sem ættu frekar að gera sér grein fyrir þýðingu öflugra og sjálfstæðra fjölmiðla, þ.e. henni er stýrt af stjórnmálamönnum sem með gjörðum sínum hafa komið óorði á stjórnmál. [...] Fréttastofa Ríkisútvarpsins verður ekki hornsteinn lýðræðislegrar umræðu í landinu meðan fyrir stofnuninni fer útvarpsstjóri sem gerist handbendi valdasjúkra stjórnvalda. Það er alveg á hreinu. Útvarpsstjóri verður að víkja. Menntamálaráðherra verður að ógilda ráðningu hins nýja fréttastjóra. Það er þetta tvennt sem verður að gerast. Þjóðin á heimtingu á því og lýðræðið krefst þess.

Ég leyfi mér að leiðrétta Kolbrúnu örlítið:

1. Fréttastofa ríkisins er ekki hornsteinn lýðræðislegrar umræðu. Hornsteinninn er að algert tjáningarfrelsi ríki, sérstaklega að öllum sé heimilt að gagnrýna ríkisvaldið. Markaðsráðandi staða ríkisfjölmiðils er því í beinni andstöðu við markmiðið um lýðræðislega umræðu.

2. Það er ekki árás á ríkisstofnun að ráðinn hafi verið maður í tiltekið starf sem hefur aðra eiginleika en þeir sem hafa starfað á stofnuninni í marga áratugi. Jafnvel þótt fréttamennirnir hafi talið sína eiginleika ómetanlega í starfið og verið ósáttir við að enginn þeirra fékk það.

3. Útvarpsstjóri var ekki handbendi valdasjúkra stjórnmálamanna þegar hann skipaði mann í stöðu eftir að álitsgjafinn, útvarpsráð, greiddi viðkomandi 3 atkvæði en 0 atkvæði til annarra umsækjenda. Spyrja hefði mátt hvers handbendi hann hefði verið ef hann hefði hunsað álitið.

4. Að útvarpsstjóri verði að víkja af því að hann valdi ekki þann sem einhverjir aðrir en hann og lögbundni álitsgjafinn töldu hæfari er rangt. Venjan er að menn bera ráðningar undir dómstóla ef þeir telja ekki að hæfasti maðurinn hafi verið ráðinn, eins og skylt er að gera.

5. Þjóðin og lýðræðið eiga enga kröfu um að útvarpsstjóri fjúki. Í fyrsta lagi getur þjóð ekki átt neina kröfu. Markús Örn er hluti af þjóðinni. Á hann þá kröfu á að hann sjálfur verði látinn fara? Þjóðinn er hvorki lögpersóna né eru allir einstaklingar hennar sömu skoðunar. Því síður er lýðræðið handhafi einhverrar kröfu um að menn missi störf sín hingað og þangað.

Til hvers erum við að greiða fólki fyrir hittast og blaðra svona út í loftið? Styttum það tímabil sem Alþingi starfar. Einnig mætti fækka umræðuefnum stjórnmálamanna með því að leggja niður ríkisstofnanir eða selja. Enfremur mætti minnka það svigrúm stjórnmálamanna af lífi fólks sem stjórnarskráin gefur nú.

Oddgeir Einarsson kl. 09:43