« mars 2005 | Aðalsíða | maí 2005 »

30. apríl 2005

Rauða spjaldið

Á hverjum degi fara fram viðskipti með hina ólíklegustu hluti. Fólk hefur misjafnar skoðanir á ýmsum þessara viðakipta. Þorskalýsi, Gammel dansk, súrsaðir hrútspungar, marijuana, lím, hnífar, rifflar, og svo mætti lengi telja.

Hnífana og rifflana getur kaupandinn notað til að skaða en engu að síður þykir ekki ástæða til að banna viðskipti með þessa hluti.

Neysluvörurnar geta einungis skaðað þá sem ákveða að kaupa þær og nota. Samt eru viðskipti með marijuana bönnuð.

Þegar viðskipti hafa farið fram á seljandi að meginreglu til lögvarða kröfu á kaupandan um greiðslu kaupverðs. Seljandinn þarf því ekki beita ofbeldi ef skuldin er ekki greidd heldur getur getur fengið dóm fyrir kröfunni og krafist aðfarar hjá skuldaranum til tryggingar greiðslunni. Þannig kemur réttarkerfið í veg fyrir að fólk beiti hvort annað ofbeldi við innheimtu skulda.

Ég gef Alþingi rauða spjaldið fyrir að láta ekki viðskipti með tiltekin efni njóta réttarverndar og stuðla þannig að ofbeldi í samfélaginu.

Oddgeir Einarsson kl. 16:14

29. apríl 2005

Veggfóður

Veggfóður er stórlega vanmetið þegar kemur að því að segja sögur. Á þessum veggjum er hægt að lesa öldina sem leið, svartnætti kommúnismans sem reyndi að kæfa mannlega reisn með kerfum sínum, eyðublöðum, biðröðum, leiðindum.(#)
Þorsteinn Joð í áhugaverðu myndskreyttu ljóði á vef sínum.

Gylfi Ólafsson kl. 15:26

1. maí

1. maí rennur bráðum upp. Vert er að benda á ýmis grundvallaratriði því tengd sem mannvinir hafa margítrekað bent á.

Gylfi Ólafsson kl. 14:10

Gullhúðaðir bílar

Gullhúðaðir bílar eru mjög flottir og veita notendum þeirra sem og gangandi vegfarendum ómælda ánægju. Slíkir bílar kosta hins vegar allt of mikið og eru af þeim sökum ekki framleiddir.

Ýmis svokölluð hámenning er líka haldin þessum eiginleika, þ.e. að það virðist ekki svara kostnaði að framleiða hana fyrir íslenskan markað.

Ríkið á ekki að taka að sér að gullhúða bíla fyrri skattfé. Á sama hátt á það að hætta að reka og styrkja menningu sem ekki svarar kostnaði að skapa.

Það eru nefnilega engin takmörk fyrir þeim yndislegu hlutum sem ekki standa undir sér á markaði. Slíka hluti á ekki að búa til nema einhver sé til í að borga fyrir þá ótilneyddur.

Oddgeir Einarsson kl. 08:47

28. apríl 2005

Nýfrjálshyggjumenn

Sumum vinstrimönnum finnst gaman að kalla frjálshyggjumenn nýfrjálshyggjumenn. Þetta á að vera skammaryrði, tákna öfgamennsku.

Ég hef loks komist að því hvað það þýðir að vera nýfrjálshyggjumaður.

Hópur nýfrjálshyggjumanna í Bandaríkjunum heldur úti bloggsíðu og gefur út blaðið The New Libertarian (Nýji frjálshyggjumaðurinn). Þeir kalla sjálfa sig neolibertarians.

Að eigin sögn er það sem greinir þá frá öðrum frjálshyggjumönnum það að þeir eru menn málamiðlana, á meðan hefðbundnir frjálshyggjumenn halda fast í hugmyndafræði sína og eru tregir til samstarfs. Þeir segja markaði siðlaus fyrirbæri sem ríkið þurfi að setja mörk. Þeir segja eignarrétt og frelsi ekki algild fyrirbæri.

Nýfrjálshyggjumenn eru því einskonar sjálfstæðismenn. Menn sem tala um frelsi og frjálsa markaði, en vilja samt setja frelsi og mörkuðum frekari skorður. Þeir byggja ekki skoðanir sínar á siðferðislegum grundvelli um hvað er rétt og rangt, heldur hvað hentar hverju sinni. Stefna þeirra er hentistefnufrjálshyggja.

Það er því ljóst að þegar vinstrimaðurinn kallar frjálshyggjumann nýfrjálshyggjumann, er það móðgandi. Þó það sé ef til vill ekki á þann hátt sem vinstrimaðurinn heldur.

Sævar Guðmundsson kl. 00:20

27. apríl 2005

Á kostnaðarverði

Sá ágæti varaþingmaður Jakob Frímann Magnússon ræddi skoðanir sínar í þættinum Ísland í bítið. Þar kom hann með ágætar hugmyndir um 10% flatan skatt og fækkun gæluverkefna stjórnmálamanna. En hann kom líka með slæmar hugmyndir.

Ein þeirra var að Síminn og orkufyrirtæki ættu áfram að vera „þjóðnýtt“ eins og hann orðaði það. Jakob vill að fyrirtækin hætti að græða á neytendum, það sé í raun dulin skattheimta þegar ríkisfyrirtæki græði á viðskiptavinum sínum. Þess í stað vill Jakob að fyrirtækin selji vöru sína á kostnaðarverði til neytenda. Þannig geti allir búið við lágan sím- og orkukostnað.

Þetta hefur lengi verið ein röksemd vinstrimanna fyrir ríkisrekstri. Að ríkið sé fullfært um að sinna rekstri, með annað en gróðasjónarmið í huga, og geti veitt ódýrari, jafn góða eða jafnvel betri vöru en einkafyrirtækin.

Raunin er hinsvegar sú að þegar ríkið tekur að sér verkefni með það að markmiði að veita vöru eða þjónustu á kostnaðarverði, er kostnaðurinn yfirleitt hærri en það verð sem einkafyrirtæki bjóða upp á. Ástæðan er sú að enginn sérstakur hvati er fyrir ríkisrekin félög að halda niðri kostnaði við framleiðslu. Stjórnendur fyrirtækisins hafa engra sérstakra hagsmuna að gæta. Eigandinn gerir heldur enga kröfu um arðsemi. Ef fyrirtækinu gengur illa, borgar ríkið brúsann.

Við getum tekið dæmi af slíku ríkisfyrirtæki sem í dag leitast við að veita þjónustu á kostnaðarverði, en gerir gott betur. Það skuldsetur sig til að veita þjónustuna, þannig að í raun selur það þjónustu sína undir kostnaðarverði. Kostnaður við rekstur fyrirtækisins er meira að segja mun hærri en kostnaður við rekstur einkarekinna fyrirtækja í sama rekstri.

Ég er vitanlega að ræða um Ríkisútvarpið. Það „selur“ þjónustu sína undir kostnaðarverði, sem er miklu mun hærra en almennt á markaði.

Sævar Guðmundsson kl. 17:37

Lesist

Ég er áhugamaður um pólitík. Ég fæ því tölvubréf frá félagi vinstrimanna á Akureyri, Stefnu. 1.maí kl 10:30 heldur félagið fund á Mongo sportbar. Ég hef í hyggju að mæta. Vinstrimenn eru nefnilega alltaf með ljóðalestur og skemmtiatriði á sínum fundum á meðan hægrimenn borða pítsur og neimdroppa úr partíinu sem þeir voru í í síðustu viku.

Í tölvubréfinu koma fram kjörorð Stefnu. Þau eru hér útskýrð svo þröngsýnir hægrimenn skilji fyrir hverju vinstrimenn á Akureyri berjast.

Gylfi Ólafsson kl. 16:53

Af árásum á mannréttindi

Brynhildur Flóvens, stjórnarformaður Mannréttindaskrifstofunnar, segir það vera „árás á mannréttindi á Íslandi“ að ríkisvaldið styrki ekki starfsemi skrifstofunnar.

Ég tel Brynhildi hafa hitt naglann víðsfjarri höfðinu.

Mannréttindi eru fyrst og fremst réttindi fólks gagnvart ríkisvaldinu. Ef fólk hefur áhyggjur af því að ríkið brjóti mannréttindi er ágætis hugmynd að það komi á fót stofnun til að vaka yfir hugsanlegum brotum ríkisins, t.d. mannréttindaskrifstofu.

Öllu fólki er frjálst að opna slíka skrifstofu og styrkja starfsemi hennar með fjárframlögum. Þess vegna er óskiljanlegt hvers vegna sumir vilja frekar að ríkið taki þessa peninga fyrst af fólkinu og síðan sé skrifstofan háð því að ríkið útdeili peningunum til hennar.

Ef þessi mannréttindaskrifstofa er ekki bara áhugamál þröngs hóps fræðimanna ætti að vera óþarfi að ríkið sé milliliður í að koma peningum frá fólkinu til hennar.

Það væri líka kostur, ef slík skrifstofa er í raun grundvöllur mannréttinda á Íslandi, að hún sé ekki háð ríkisvaldinu hvað fjármagn varðar, heldur fólkinu í landinu.

Það er því fremur árás á mannréttindi í landinu að ríkið taki peninga fólks og útdeili þeim til skrifstofunnar og komi í veg fyrir að þessum sömu peningum sé komið til hennar af fúsum og frjálsum vilja af skjólstæðingum mannréttindaskrifstofunnar, fólkinu í landinu.

Oddgeir Einarsson kl. 09:07

25. apríl 2005

Af alræði markaðarins

Stundum skil ég ekki andúð sumra á hinum frjálsa markaði. Þetta las ég í grein á www.murinn.is í dag:

Þriðja form einstaklingshyggju þekkist einnig í kapítalískum samfélögum. Í því felst að einstaklingurinn verður neytandi og óháður öllu öðru en alræði hins frjálsa markaðar. Þeir sem boða átrúnað á markaðsöflin aðhyllast slíka einstaklingshyggju sem lýsir sér í andúð á „inngripum“ í hinn frjálsa markað. Samtakamáttur fólks er t.d. ógnun við alveldi markaðarins þar sem hann rýfur einangrun neytandans.

Ég leyfi mér að gera tvær athugasemdir við þetta.

1. „Alræði hins frjálsa markaðar“ hljómar ekki vel. Þessi dómsdagsupphrópun á þó litla innistæðu þegar nánar er að gáð.

Markaður er ekkert annað en frjáls samskipti fólks. Fólk er að bjóða hverju öðru það sem það vill fá. Frjáls markaður snýst um valfrelsi fólksins án afskipta milliliða eins og ríkisins. Ef fólk vill almennt ferskari ávexti fjölgar ferskum ávaxtabásum á útimörkuðum. Ef fólk vill kjöt fjölgar kjötbásum. Þetta þekkja t.d. þeir sem hafa ferðast um eða búið í Evrópu. Þar eru markaðir á torgum, eins og fyrstu markaðirnir voru. En markaðurinn nær líka til samfélagsins alls. Sömu lögmál og á útimarkaðnum eiga við t.d. þegar bíómyndir eru gerðar, föt, eða hvað sem er.

Hinn frjálsi markaður er alls ekki nein stofnun eða valdhafi sem hefur alræði yfir neinum. Frjáls markaður er hugtak um samspil samkipta fólks sem leiðir til að fólk fær vöru og þjónustu í samræmi við óskir sínar á sem lægsta verði. Það er enginn alráður á frjálsum markaði heldur eru seljendur háðir því að uppfylla þarfir fólks.

2. Samtakamáttur fólks er er engin ógnum við frjálsan markað. Ef fólk tekur sig saman um að velja ekki ákveðna vöru eða selja ekki vinnu sína undir ákveðnu verði þurfa framleiðendur að taka tillit til þessa. T.d. hætta að framleiða vöruna ef fáir vilja kaupa hana eða hækka launin ef enginn hæfur starfsmaður vill vinna hjá viðkomandi.

Það telst hins vegar ekki samtakamáttur að banna öðrum að kaupa vöru eða vinna á lágum launum. Að gera slíkt er ekki ógnun við meint alræði hins frjálsa markaðar heldur ógnun við alræði einstaklingsins yfir sjálfum sér.

Oddgeir Einarsson kl. 22:06

22. apríl 2005

Sósíalistum fagnað

Mig langar að hrósa sósíalistastjórninni á Spáni. Hún hefur nú samþykkt lög sem veita samkynhneigðum pörum sömu réttindi og gagnkynhneigðum. Nú munu spænskir hommar og lesbíur geta gift sig og ættleidd börn. Hefur þetta mætt mikilli andstöðu Rómversk-kaþólsku kirkjunnar.

Það ætti ekki að skipta máli varðandi réttarstöðu manna hvaða kyn þeir girnast.

Reyndar ætti ekki að heldur skipta neinu máli almennt hvaða fjölskylduform menn kjósa. Þannig ætti einnig að afnema lög sem mismuna einhleypum gagnvart fólki sem býr saman. Vígsla í einhvern trúarsöfnuð eða önnur opinber skráning á fjölskylduformi ætti ekki að skipta neinu máli fyrir réttarstöðu manna.

Trúarsöfnuðum ætti að vera frjálst að hafa eins asnalegar reglur og þeir vilja og mismuna fólki hægri vinstri ef þeir vilja það. Þeir ættu að vera algerlega utan afskipta ríkisvaldsins og giftingar eða hvað sem þeir kjósa að kalla athafnir sínar ættu ekki að hafa nein áhrif að landslögum.

Oddgeir Einarsson kl. 08:45

20. apríl 2005

Frelsi eflir byggð

Því er oft haldið fram í ræðu og riti að byggðir landsins væru ekki í byggð nú ef ekki væri fyrir aðstoð ríkisins. Þannig séu sértæk ráð eins og byggðakvótar, niðurgreiðsla á heitu vatni og hvaðþettanúheitiralltasaman nauðsynleg til að fólk haldist við utan stórhöfuðborgarsvæðisins.

Frjálshyggjumenn eru á móti öllum slíkum jöfnunaraðgerðum á vegum ríkisins.

Í skýrslu sem Vífill Karlsson dósent við Viðskiptaháskólann á Bifröst skrifaði nýlega koma fram áhugaverðar tölur sem eru gott innlegg í umræðuna um frelsi og byggðastefnu. Fram kemur að einungis helmingi þess fjár sem ríkið aflar með skattheimtu utan höfuðborgarsvæðisins sé varið þar.

oflunogradstofun.jpg
Smelltu á myndina fyrir stærri útgáfu.
Ýmsa fyrirvara þarf að gera við þessar tölur sökum þess hve þröngt þær meta umsvif ríkisins. Látum það liggja milli hluta í bili því augljóst er hver hlutföllin eru.

Nauðsynlegt er að benda á þær ályktanir sem draga má af þessari ekki síður en þær sem ekki má draga af þessari mynd. Ekki má draga þá ályktun að rétta leiðin til að leiðrétta þennan mun sé að færa ríkisstofnanir út á land. Ekki má draga þá ályktun að til þess að rétta þessa stöðu af skuli efla opinbera þjónustu á landsbyggðinni eða bæta landsbyggðarfólki upp missinn með beinum eða óbeinum stuðningi af ríkisins hálfu.

Réttast og einfaldast er að minnka umsvif ríkisins, lækka skatta og leyfa fólki að ráðstafa sínu fé sjálft.

Skýrsluna má finna í heild sinni hér (http://calculus.is/Vifill%20RSP%201%202005.pdf).

Gylfi Ólafsson kl. 19:43

Kirkjan og pólitíkin

Í gær var nýr páfi kjörinn í Róm, en hann er sagður staðgengill Guðs á jörðu. Hinn nýji páfi er talinn mjög íhaldssamur að mörgu leyti. T.a.m. er hann sagður andsnúinn réttindum samkynhneigðra og kvenna, auk þess sem hann er sagður vilja banna getnaðarvarnir og rokktónlist. Þá hefur hann fordæmt kommúnisma.

Prestar og aðrir talsmenn kirkjunnar hafa, líkt og aðrir, skoðanir á pólitík. Þeir nýta sér jafnvel aðstöðu sína til að ræða þessar skoðanir sínar þar sem þeir koma opinberlega fram á vegum kirkjunnar. Ísland er engin undantekning þar á. Ekki verður þetta fyrirkomulag gagnrýnt hér, enda hverjum sem er frjálst að boða skoðanir sínar. Öðru máli gegnir hins vegar um þau tengsl sem eru á milli ríkis og kirkju og þeirra þvingana sem hið opinbera beitir til að reka kirkjurnar og þeirra boðskap. Það er ekki hægt að réttlæta það að landsmenn séu þvingaðir til að reka sérstakan trúsöfnuð umfram annan í gegnum skatta, í krafti þess að meirihluti landsmanna séu í þessum tiltekna trúsöfnuði. Meirihlutinn má ekki kúga minnihlutann. Það er jafn alvarlegt og að meirihluti kjósenda í ýmsum ríkjum Bandaríkjanna hafi bannað sjálfsögð réttindi samkynhneigðra eins og gerðist samhliða síðustu forsetakosningum þar.

Rétt er að minna á að frjálshyggjumenn eru fylgjandi frelsi fólks óháð kyni, kynþætti, kynhneigð eða öðrum einkennum og athöfnum, sem ekki fela í sér ofbeldi. Þá höfum við ekkert á móti einni tegund tónlistar umfram aðra. Þó svo að páfinn og kardínálar hans hafi kannski lítil not fyrir getnaðarvarnir hafa frjálshyggjumenn ekkert á móti getnaðarvörnum. Þrátt fyrir allt þetta eru frjálshyggjumenn bæði hlynntir trúfrelsi og frelsi til skoðana.

Já, frelsið er yndislegt.

Arnar Arinbjarnarson kl. 14:13

19. apríl 2005

Fjórða valdið?

Þegar rætt er um fjölmiðla sem „fjórða valdið“ held ég að gott sé að staldra við og velta fyrir sér hvers eðlis þetta vald er. Augljóslega er verið að skírskota til ríkisvaldsins og hinna þriggja þátta þess, löggjafar-, framkvæmda- og dómsvalds. Vaknar þá spurningin hvort hægt sé að leggja að jöfnu vald ríkisins og vald það sem fjölmiðlum er ætlað?

Ég efast ekki um að fjölmiðlar geta haft mikil áhrif á skoðanir fólks, umræður og jafnvel atburðarás. En áhrif þeirra ná einungis eins langt og við leyfum þeim. Hvert og eitt getum við ákveðið hvort við tökum mark á því sem þeir boða. Fjölmiðlar hafa ekkert eiginlegt vald yfir frjálsum vilja okkar.

Öðru máli gegnir um ríkisvaldið. Þegar því er beitt eigum við þess engan annan kost en að beygja okkur undir það.

Valur Einarsson kl. 20:37

18. apríl 2005

Forræði yfir fullorðnum

Sjálfræði er merkilegur áfangi í lífi hvers einstaklings. Ríkisvaldið veitir einstaklingnum fullan eignarrétt yfir eigin líkama. Foreldrar og forráðamenn breytast úr ákvarðanatökum í samstarfsaðila og félaga, ef þeir voru það ekki fyrir. Fjárræði verður að veruleika. Áfengi verður lögleg neysluvara (þó meira í raunveruleikanum en með vilja stjórnvalda). Í það heila þýðir sjálfræði að einstaklingnum er veitt það frelsi og sú ábyrgð sem fylgir því að verða fullorðinn - eða hvað?

Á gjöf Njarðar er galli: Þegar einstaklingur fær í hendur frelsi og ábyrgð sjálfræðisins fær hann einnig að vita að sjálfræðinu fylgja margar takmarkanir. Eignarréttur einstaklingsins yfir eigin líkama er til lítils ef efnaneysla- og notkun er ekki eftir smekk stjórnvalda. Tjáningarfrelsið er til lítils ef tjáningin er ekki sett fram eftir smekk stjórnvalda. Hið sama má segja um trúfrelsið, athafnafrelsið og skoðanafrelsið. Þegar smekk stjórnvalda er misboðið er því svarað með boðum og bönnum í formi fyrirskipana, fangelsisvistar, skatta og gjalda, eða hótana um eitthvað slíkt. Í stuttu máli sagt hagar ríkið sér á margan hátt eins og strangir foreldrar með útvíkkaða möguleika til að refsa og hegna fyrir óæskilega hegðun, og sívaxandi möguleika til að hafa eftirlit með börnum sínum.

Nú vill undirritaður ekki meina að ríkið hafi ekkert hlutverk þegar kemur að fullorðnum, sjálfráða einstaklingum. Þeir sem beita ofbeldi, stunda svik eða á annan hátt ráðast óvelkomnir inn í líf fólks eiga að sjálfsögðu að mæta afskiptum ríkisins. Hvað flest allt annað varðar þá vill undirritaður meina að stjórnvöld eigi að hafa hófsemi að leiðarljósi og að stjórnmálamenn leitist við að treysta frjálsum einstaklingum fyrir eigin lífum. Snýst sjálfræði ekki einmitt um það, eða hvað snýst það þá um?

Geir Ágústsson kl. 16:16

Endurspeglast kynþáttahyggja í afskiptum ríkisins af sjónvarpsefni?

Í 2. mgr. 7. gr. útvarpslaga nr. 53/2000 segir:

Sjónvarpsstöðvar skulu kosta kapps um að meiri hluta útsendingartíma sé varið í íslenskt dagskrárefni og annað dagskrárefni frá Evrópu.

Í 1. mgr. 10. gr. sömu laga segir:

Sjónvarpsstöðvar skulu, eftir því sem unnt er, sjá til þess að minnst 10% af útsendingartíma, sbr. 2. mgr. 7. gr., á ári hverju eða minnst 10% af árlegu dagskrárfé sé varið til evrópskra verka sem framleidd eru af sjálfstæðum framleiðendum.

Mér þætti gaman að heyra alþingismenn útskýra af hverju einkaaðili má ekki sjónvarpa afrísku efni allan daginn ef hann vill. Af hverju neyðir íslenska ríkið hann til að kaupa frekar efni af einhverjum sem eru ljósari á hörund og búa eilítið norðar í heiminum?

Franski stjórnmálamaðurinn Le Pen hefur gjarnan verið nefndur rasisti þar sem hann vill takmarka innflutning annarra en Evrópumanna til Frakklands. Hann telur að grundvallarmunur sé á menningu Evrópumanna og annarra. Hann er talinn rasisti af þeirri ástæðu að hann vill gera upp á milli meintrar evrópskrar menningar og annarrar menningar.

Oddgeir Einarsson kl. 09:06

17. apríl 2005

Án íhlutunarsemi

1. Þjóðinni má stjórna með réttlæti, herliði með slægvizku og dugnaði. En unnt er að hljóta ríkið með því að vera ekki íhlutunarsamur um hagi fólksins.

2. Hvernig veit ég þetta? Svo, sem sagt verður:
Því fleira sem lögin banna, því fátækara verður fólkið. Því fleira sem til er af vopnum, því meira verður um óeirðir í landi. Því kænni og duglegri sem menn verða, því óeðlilegra verður allt. Því meira verður um þjófa og ræningja, sem lög og fyrirskipanir eru fleiri.

3. Þess vegna hefur vitur maður sagt:
Ég vil forðast íhlutunarsemi, þá mun fólkið breytast af sjálfu sér. Ég vil hafa hljótt um mig, þá mun fólkið komast sjálfkrafa á rétta leið. Ég vil sleppa öllu umstangi, þá mun fólkið auðgast af sjálfu sér. Ég vil hafna öllum metorðum, og fólkið mun venjast á einfeldni.

Bókin um veginn, eftir Lao-tze, kafli LVII

Gunnlaugur Jónsson kl. 13:32

13. apríl 2005

Þegar verkin tala

Á mbl.is segir í frétt:

Agnes Bragadóttir hefur sótt um launalaust leyfi frá Morgunblaðinu til þess að koma á laggirnar félagi sem mun hafa það að markmiði að bjóða í stóran hlut Símans fyrir hönd almennings. Mikill fjöldi Íslendinga hefur heitið því að leggja fé í verkefnið og eru komin loforð upp á um einn milljarð króna frá almenningi.
Undirritaður fagnar framtaki Agnesar af heilum hug. Hún er kona sem lætur verkin tala og kona sem virðist hafa meiri trú á hinu frjálsa einkaframtaki en hinu þvingaða ríkisframtaki.

Það að almenningur "eignist hlut" í Símanum við sölu hans eða einkavæðingu er nefninlega ekki ný hugmynd. Vinstrimenn hafa krafist þess í langan tíma að ef og þegar Síminn verður einkavæddur þá verði hann brotinn upp í verðlausar einingar jafnmargar Íslendingum og dreift í hendur allra landsmanna endurgjaldslaust. Á þann hátt voru t.d. olíulindir Rússlands einkavæddar með þeirri afleiðingu að flestir sem fengu örhluti í auðlindinni mátu þá ekki að verðleikum. Hlutirnir voru í stuttu máli sagt verðlausir. Nokkrir framtakssamir menn sáu tækifæri í þessari stöðu og keyptu upp örhlutina í miklu magni fyrir nánast ekkert verð og urðu fyrir vikið að einhverjum ríkustu og valdamestu mönnum Rússlands og þótt víðar væri leitað. Íslenskir vinstrimenn eru e.t.v. ekki hrifnir af olíugörkum Rússlands, en þeir vilja skapa jarðveginn sem þeir spruttu upp úr. Svo mikið er víst.

Framtak Agnesar er af öðrum toga. Hún býður einstaklingum að leggja fé af mörkum svo þeir geti átt von um að eignast hlut í verðmætu fyrirtæki. Undirritaður óskar henni alls hins besta og vonar að hún og félagar hennar fái heiðarlega meðferð í höndum þeirra sem sjá um sölu Símans.

Geir Ágústsson kl. 12:26

12. apríl 2005

Málþing, fimmtudag kl. 12 í Iðnó - Ingibjörg Sólrún verður gestur okkar

Frjálshyggjufélagið mun standa fyrir málþingi um lokaskýrslu fjölmiðlanefndar, næstkomandi fimmtudag kl 12.00, í Iðnó við Vonarstræti 3.

Á fundinum mun Ingibjörg Sólrún Gísladóttir halda tölu um það starf sem fjölmiðlanefnd hefur unnið, skýra út helstu álitamál og þau rök sem liggja að baki einstökum atriðum í lokaskýrslunni. Friðbjörn Orri Ketilsson mun svo fjalla um málið út frá sjónarmiði Frjálshyggjufélagsins. Á fundinum verða meðlimir og gestir félagsins auk þess sem flestum sem málið varðar hefur verið sent fundarboð.

Dagskráin verður með eftirfarandi hætti:
12:00 Fundur settur
12.05 Ingibjörg Sólrún Gísladóttir skýrir frá þeim viðfangsefnum og niðurstöðum sem fjölmiðlanefnd hefur kynnt með lokaskýrslu sinni.
12:15 Friðbjörn Orri Ketilsson ræðir málið út frá sjónarmiði Frjálshyggjufélagsins.
12:25 Við opnum fyrir spurningar úr sal þar sem gestum gefst kostur á að spyrja nánar út í efni ræðumanna.
12.45-12.50 Fundi slitið

Gestum gefst færi á að kaupa súpu og brauð á meðan fundi stendur.

Það eru allir velkomnir og við vonum að þið sjáið ykkur fært að mæta,

Frjálshyggjufélagið.

Nánari upplýsingar gefur:
Ágúst Bjarnason í síma 8206044
agust@icetronica.is

Ágúst Bjarnason kl. 10:45

Meira um gagnagrunna

Nú halda margir að gögn sem safnað er um einstaklinga séu alltaf örugg. Svo er ekki, jafnvel þótt miklar öryggisráðstafanir séu gerðar. Þessi frétt var að birtast:

LexisNexis Data on 310,000 People Feared Stolen

Fólk verður að fá að ráða sjálft hvort það setur viðkvæmar upplýsingar um sig í gagnagrunn.

Gunnlaugur Jónsson kl. 10:30

10. apríl 2005

Ríkisafþreying er siðferðislega röng

Þremur mönnum skolaði upp á eyðieyju. Þeir voru svo heppnir að þar var hægt að nærast á ávöxtum og fiski ef þeir nenntu að hafa fyrir því. Einn þremenninganna var hæfileikaríkur maður og góður leikari. Hann bauðst til að skemmta hinum tveimur með leikþáttum á kvöldin gegn því að þeir gæfu honum mat því annars hefði hann ekki tíma til að undirbúa skemmtiatriðin fyrir þá.

Annar hinna minna hæfileikaríku var meira en til í þetta því hann var mikill aðdáandi hinna æðri lista. Sá galli var þó á gjöf Njarðar að hann gat ekki einn safnað nægilega miklum mat handa tveimur karlmönnum. Hins vegar gengi dæmið upp ef sá þriðji væri með í að safna umfram mat handa hinum hæfileikaríka.

En sá þriðji þoldi því miður ekki leiklist. Hann kvaðst frekar vilja vinna minna á hverjum degi og leggja sig aðeins eða tefla skák í huganum eða eitthvað en að „halda þessum leikara á fæði fyrir að leika sér“ eins og hann orðaði það. Varð því ekkert af leikhúslífi eyjaskeggja nema endrum eins þegar leiklistarunnandanum gekk óvenju vel að afla matar og gat gefið leikaranum með sér gegn því að hann útbyggi leikþátt.

Ef þeir sem telja siðferðislega verjandi að Þjóðleikhúsinu, Íslenska dansflokknum, rithöfundum, myndlistarmönnum o.s.frv., sé haldið uppi af skattfé, eru samkvæmir sjálfum sér, þá telja þeir einnig réttmætt að síðastnefndi eyjarskegginn sé neyddur til þess af hinum tveimur að halda leikaranum uppi með mat.

Leikarinn og áhorfandinn myndu þá njóta lífsins á kostnað hins í krafti ofbeldis.

Ríkislist er alltaf siðferðislega röng.

Oddgeir Einarsson kl. 21:46

8. apríl 2005

Hinir alvitru?

Karl Axelsson - hæstaréttarlögmaður,
Kristinn Hallgrímsson - hæstaréttarlögmaður,
Hanna Birna Kristjánsdóttir - Sjálfstæðisflokki,
Pétur Gunnarsson, Framsóknarflokki,
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir - Samfylkingu,
Kolbrún Halldórsdóttir -Vinstri hreyfingunni – grænu framboði,
Magnús Þór Hafsteinsson - Frjálslynda flokknum
Elfa Ýr Gylfadóttir - fjölmiðla- og fjarskiptafræðingur,

Já kæru lesendur. Ofangreindur einstaklingar eru þeir sem sátu í fjölmiðlanefndinni sem nú leggur til alræðisvald ríkisins varðandi fjölmiðla. Kjölfestufjárfestum er bannað að eiga í fjölmiðlum og margt annað lagt til svo að ekki verði til sterkir einkafjölmiðlar með skýra stefnu og aðahald eigenda sinna. Ríkið sem er markaðsráðandi á ótal sviðum er undanþegið lögunum.

Hvað gerir þetta fólk betra en þig lesandi góður?
Hvers vegna er þetta fólk að leggja fram þvingandi hugmyndir sem þingmönnum er ætlað að fara eftir? Eru menn allt í einu orðnir foreldrar þjóðfélagsins ef þeir lærðu lög við Háskóla Íslands? Eru starfsmenn stjórnmálaflokka orðnir leiðbeinendur einstaklinganna í landinu? Er konan sem þið sátuð með á skólabekk í Háskólanum allt í einu orðin í þeirri stöðu að segja öllum hvaða hlutabréf þeir mega kaupa og hversu mikið?

Því fer augljóslega fjarri að niðurstöður þessarar nefndar séu eitthvað sem mark er á takandi. Nefndarmenn eru ekki vitringar heldur einstaklingar með skoðanir. Markmið hópsins um að takmarka eignarhald á sér pólitískar forsendur. Ekkert af þessu fólki er skoðunarlaust. Ekki frekar en þú lesandi góður. Það á enginn að hafa heimildir til að beita þvingunaraðgerðum eða ofbeldi á aðra. Hvorki ríkisnefndir, félagasamtök eða aðrir.

Einstaklingurinn er sín eigin nefnd. Hann tekur sjálfur ákvarðanir um líf sitt, hvað hann metur réttar fréttir, hvað hann telur trausta miðla og hvað hann leggur sér til muns. Frelsi takk. Ekki nefndir.

Munurinn á þessum hóp, stjórnmálaflokkum, og svo á Frjálshyggjufélaginu er að hið síðastnefnda vill ekki beita þvingunum. Félagið vill ekki takmarka rétt annarra eða beita þá þvingunum. Félagið styður frelsi. Frelsi allra. Sama hvort þeir eru með óvinsælar skoðanir, eiga óvinsæl fyrirtæki eða eru almennt óvinsælir og sitja í nefndum á vegum ríkisins sem fjallar um fjölmiðlamál.

Þannig er nú það.

Friðbjörn Orri Ketilsson kl. 20:18

Bara kannski

Þetta var á visir.is í dag:

Guðni sagði ljóst að hver og einn gæti stundað þá atvinnu sem hann vildi en hann teldi þó ekki hagkvæmt að standa utan stuðningskerfisins. Þá óskaði hann forsvarsmönnum Mjólku velfarnaðar.
Gaman að ráðherra segi að ekki sé hagkvæmt að framleiða landbúnaðarvörur nema vera inn í flóknu styrkjakerfi ríkisins. Hann er þar með að segja að ekki sé grundvöllur fyrir íslenskum landbúnaði. En sem betur fer er dökkur dómur ráðherrans ekki algengur skilningur manna og eru forsvarsmenn Mjólku gott dæmi þess. Þeir hafa einnig gerst djarfir og ætla að standa utan styrkjakerfis ríkisins enda sannir frumkvöðlar þar á ferð.

Ráðherra hélt svo áfram:

Landbúnaðarráðherra talaði einnig um Lánasjóð landbúnaðarins og sagði rekstur hans hafa verið erfiðari að undanförnu, meðal annars vegna lækkandi vaxta í almenna bankakerfinu.
En leiðinlegt að ríkisreksturinn gangi nú ekki sem skyldi, gæti verið að þannig sé með allan rekstur ríkisins? Getur hugsast að ráðherra væri nær að íhuga hvernig leggja mætti niður þennan lánasjóð heldur en að íhuga hvernig megi bæta rekstrarstöðu sjóðs sem er í öskrandi samkeppni við einkafyrirtæki á frjálsum markaði?

Kannski. Bara kannski.

Friðbjörn Orri Ketilsson kl. 17:29

Lions

Það sem félagshyggjumönnum finnst yfirleitt erfiðast að samþykkja við frjálshyggjuna er afnám opinbers velferðarkerfis. Hvað verður um þá sem minna mega sín í útópíu frjálshyggjumanna?

Fæstir vilja sjá fólk svelta eða missa af tækifærum til að bæta líf sitt vegna stöðu sinnar. Þar eru frjálshyggjumenn engin undantekning og við trúum á góðvilja þeirra sem standa betur. Þeir efnameiri munu leggja sitt af mörkum til fátækra, jafnvel án hótana um ofbeldi.

Fyrir þá sem efast um þessa fullyrðingu er skemmtilegt að benda á dæmi úr íslenskum raunveruleika í dag: Lions hreyfinguna þar sem um 2500 manns starfa.

Það sem félagshyggjumönnum finnst yfirleitt erfiðast að samþykkja við frjálshyggjuna er afnám opinbers velferðarkerfis. Hvað verður um þá sem minna mega sín í útópíu frjálshyggjumanna?

Fæstir vilja sjá fólk svelta eða missa af tækifærum til að bæta líf sitt vegna stöðu sinnar. Þar eru frjálshyggjumenn engin undantekning og við trúum á góðvilja þeirra sem standa betur. Þeir efnameiri munu leggja sitt af mörkum til fátækra, jafnvel án hótana um ofbeldi.

Fyrir þá sem efast um þessa fullyrðingu er skemmtilegt að benda á dæmi úr íslenskum raunveruleika í dag: Lions hreyfinguna þar sem um 2500 manns starfa.

Af vef Lions á Íslandi www.lions.is:

Lionsklúbbarnir eru samtök, sem eru óháð stjórnmálaflokkum og trúmálafélögum, en inna af hendi ýmiss konar þjónustu á sviði líknar- og mannúðarmála. Þeir eru skipaðir athafnasömu og félagssinnuðu fólki.

Meðal sameiginlegra verkefna Lionshreyfingarinnar á Íslandi má m. a. nefna: Medic Alert, unglingaskipti, vímuvarnir-Lions Quest, sjónvernd, Orkester Norden o. fl.

Íslenskir Lionsfélagar sinna ungum sem öldnum, sjúkum, sjóndöprum og fötluðum. Einnig ýmsum verkefnum tengdum umhverfismálum, skólamálum og menningu.

Lionsmenn gefa tíma sinn og umhyggju eða afla fjár m.a. til tækjakaupa eða fjárstuðnings til þeirra sem minna mega sín.

Markmið Lionsklúbba
1 Að virkja og efla anda skilnings meðal þjóða heims.

2 Að efla meginreglur heilbrigðs stjórnarfars og borgaralegra dyggða.

3 Að starfa af áhuga að aukinni velferð byggðarlagsins og á sviði félagsmála, menningar og almenns siðgæðis.

4 Að tengja klúbbana böndum vináttu, góðs félagsanda og gagnkvæms skilnings.

5 Að skapa vettvang fyrir frjálsar umræður um öll málefni, sem almenning varðar, að því undanskildu að ekki séu rædd meðal klúbbfélaga málefni stjórnarflokka né heldur sértrúarhópa.

6 Að hvetja félagslynda menn og konur til að þjóna byggðarlagi sínu án persónulegs ávinnings og hvetja til dugnaðar og eflingar siðgæðis í viðskiptum, iðnaði, opinberri starfssemi og einkarekstri.

Hulda Sigrún Haraldsdóttir kl. 14:09

Má ríkið eiga RÚV?

Hverjum ætli íslenska ríkið skyldi selja eignarhluti í RÚV?

Eru vinsælir fjölmiðlar bara hættulegir þegar aðrir en ríkið eiga þá ekki með öðrum?

Um hvað snerist aftur kenningin um fjórða valdið? Jú, að fjölmiðlar veittu hinum þremur stoðum ríkisvaldsins aðhald.

Oddgeir Einarsson kl. 08:42

7. apríl 2005

Þangað til ofbeldinu linnir

Í kvöld var sýndur í sjónvarpinu þáttur sem nefnist „Þangað til ofbeldinu linnir“ (e. VDay Until the Violence Stops). Áhugaverður og átakanlegur þáttur í marga staði, sem fjallar um áhugavert málefni.

Í þessu samhengi er rétt að benda á greinar hér á Ósýnilegu höndinni sem fjalla um tvær tegundir feminisma. Annars vegar einstaklingsmiðaðan feminsima sem frjálshyggjufólk aðhyllist og hins vegar þess feminisma sem við Íslendingar þekkjum best af baráttu ýmissa samtaka hér á landi.

Hér má lesa greinarnar úr Ósýnilegu höndinni.

Arnar Arinbjarnarson kl. 23:50

Sáttin sögulega

Ímyndum okkur að þú, lesandi góður, opnaðir fréttamiðil á morgun.

Útgangspunkturinn væri fagleg og sjálfstæð vinnubrögð fréttamanna og að fréttir væru sagðar á hlutlægan hátt. Þetta líkaði almenningi vel. Stöðin þín fengi sífellt meira áhorf vegna þess að fréttir þínar væru vandaðar.

Einn daginn gerist það að áhorfið er komið nálægt þeim mörkum sem hin sögulega sátt stjórnmálaflokkanna leyfir. Hvað gerir þú þá?

Jú, til þess að þú megir áfram segja fréttir þínar á lögmætan hátt, þá sérðu til þess að áhorfið aukist ekki meira. Það er einfalt í framkvæmd. Þú ferð bara að segja hlutdrægar og óvandaðar fréttir.

Þá verða allir sáttir, ekki satt?

Oddgeir Einarsson kl. 20:42

6. apríl 2005

Af íhaldsmanni og rökum hans

Vefritið www.ihald.is er vandað og óhætt að mæla með því. Það er oftast á móti frelsisskerðingu og ríkisafskiptum. Svo var hins vegar ekki fyrir að fara í grein eins ritstjórans, Þorsteins Magnússonar. í Grein sinni „Reykingar og rétturinn til að skaða aðra“ færir Þorsteinn rök fyrir því undir 5 undirfyrirsögnum að rétt sé að banna reykingar á veitingastöðum í einkaeigu. Ég ætla að fjalla örstutt um þessi rök og mun notast við undirfyrirsagnir Þorsteins en beinar tilvitnanir í greinina eru inndregnar undir hverri fyrirsögn.

1. Friðhelgi eignarréttarins

Það að frumvarpið gangi gegn eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar verði það að lögum, er að mínu áliti afskaplega langsótt. Ef svo væri mætti sannarlega segja það sama um heilu lagabálkana sem nú eru í gildi, sem margir hverjir eru mun meira íþyngjandi fyrir eigendur þeirra eigna sem lögin taka að einhverju marki til.

Þorsteinn hefur líklega rétt fyrir sér um að fyrirhugað bann brjóti ekki gegn eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar. Það eru þó ekki rök fyrir banni heldur rök fyrir því að stjórnarskráin verði leiðrétt.

2. Rétturinn til að menga

Það er að sjálfsögðu grundvallarmunur er á því hvort menn skerða eigin hagsmuni eða hagsmuni annarra með óhollri eða hættulegri háttsemi. Það ætti ekki að þurfa að rökstyðja frekar.

Það er grundvallarmunur á því hvort að maður kýli annan mann úti á götu eða inni í hnefaleikahring þar sem báðir gera sér grein fyrir hættunni en ákveða engu að síður að taka áhættuna. Þess vegna getur hvorki hnefaleikamaðurinn né sá reyklausi kvartað yfir skaða sem hann verður fyrir innan hringsins eða staðarins. Að fara inn er hagsmunamat þeirra sjálfra. Það er ekki hægt að kenna öðrum um ef maður velur ekki þann kost sem samræmist hagsmunum manns.

3. Boð og bönn

Hér er hins vegar ekki verið að leggja til bann við reykingum, heldur er verið að leggja til að þeim séu ákveðnar skorður settar. Ég gæti ekki fallist á slíkt bann því ég tel að þar væri gengið allt of langt í því að skerða athafnafrelsi einstaklinga. Afstöðu mína í þessu máli byggi ég eingöngu á því að hagsmunir annarra en reykingamannsins eru í húfi.

Þorsteinn vill s.s. ekki banna reykingar almennt heldur bara þar sem einhverjir aðrir en reykingarmenn gætu fræðilega álpast og hagsmunir þeirra skerst eins og Þorsteinn skilur hagsmunaskerðingarhugtakið. Hvar er sá staður sem reykbannsmenn komast ekki með andardrátt sinn? Ekki á einkaheimilum enda oft reyklausir gestir á slíkum stöðum líkt og á skemmtistöðum þess sem börn reykingarmanna reykja sjaldnast. Ég veit reyndar ekki til þess að til sé staður sem reyklausir geti ekki komið sér fyrir nálægt þeim sem reykir og krafist þess að hann hætti iðju sinni. Ef einhverjir slíkir staðir eru til þá þá eru það einkaheimili og einkahúsnæði, t.d. veitingastaðir, þar sem eigendum er heimilt að banna reykingafólki að koma inn.

4. Valfrelsi

Vissulega ber mönnum engin skylda til að sækja veitinga- og skemmtistaði en rétt er að hafa hugfast að það að sækja slíka staði er snar þáttur í menningu okkar. Þangað fer fólk gjarnan í góðra vina hópi. Menn velja sér ekki vini eftir því hvort þeir reykja heldur á öðrum forsendum. Sömuleiðis velja hópar sér oftast áfangastaði á öðrum forsendum en þeim hvort þar er reykt eða ekki. Hópar tvístrast ekki og velja hver sinn veitingastaðinn eftir því hvort þar er í gildi reykingabann eða ekki.

Annars staðar í greininni vísar Þorsteinn hróðugur til þeirrar staðreyndar að yfirgnæfandi meirihluti fólks vilji reyklausa skemmtistaði. Ef þetta er í raun rétt blasir við að þegar vinahópur ætlar að velja sér stað til að fara á, þá kjósa kannski 8 reyklausan en einungis einn vildi stað þar sem reykja má. Hvers konar endemis eymingjar eru þessir 8 eiginlega? Þeir þurfa engin lög til að útiloka þann valkost sem þessi eini vill heldur sjálfsstyrkingarnámskeið til þess að geta komið því út úr sér hvert þeir vilji fara.

5. Greinargerð með lögunum og skaðsemi óbeinna reykinga

Eitt sem fram kemur í greinargerðinni er líka umhugsunarefni fyrir frjálshyggjumenn, að Bandaríkin – að margra áliti land frelsisins – hafa verið í fararbroddi í því að banna reykingar á veitingastöðum.

Lagareglur í Bandaríkjunum eru ekki sú skilgreining sem frjálshyggjumenn notast við um hvað sé rétt og rangt, þrátt fyrir að á sumum sviðum gæti þar minni ríkisafskipta en almennt gerist annars staðar. Sá sem byggir skoðun sína á rökum skiptir það engu máli þótt allir sem honum voru sammála skiptu um skoðun svo lengi sem ekki koma fram nein ný rök. Þess vegna er það mikill misskilningur hjá stjórnlyndum mönnum eins og Þorsteini að afstaða Bandaríkjamanna skipti einhverju máli um hvort banna eigi reykingar.

Að lokum
Ég vil að lokum benda á hvað Þorsteinn og félagar hafa að segja um vefrit sitt, íhald.is:

Vefritið er stuðningsaðili einstaklingsframtaksins, frelsi einstaklingsins, minni ríkisafskipta, aðhalds í opinberum rekstri og frjálsra viðskipta.

Mér finnast þau afskipti ríkisvaldsins, sem íhaldsmaðurinn Þorsteinn boðar, af háttsemi fólks á stöðum í einkaeigu sem engin kemur á nema þeir vilji það óþvingaðir, ekki vera í samræmi við þau gildi sem vefritið sem hann ritstýrir kveðst styðja.

Oddgeir Einarsson kl. 13:17

Af orðum og athöfnum

Það þarf engan snilling eða erfðafræðivísindamann til að sýna fram á hver munurinn er á Afríkunegra með prik í hendinni eða Íslendingi. Vestrænar þjóðir vorkenna Afríkubúum mjög mikið en þeir búa þarna í gróðursælustu álfu heims og gætu framleitt sex sinnum meira af mat en þeir þurfa ef þeir nenntu því. Við búum hér á grjóthnullungi, höfum ekkert nema fiskinn og klakann og höfum það bara stórfínt á meðan þeir nenna ekki að berja af sér flugurnar.

Flestum, þ. á m. mér, þykja ofangreind ummæli til marks um heimsku þess sem setur þau fram. Ég myndi gjarnan vilja fá að kalla viðkomandi hálfvita án þess að vera refsað fyrir slíkan munnsöfnuð.

Sá sem lét ummælin út úr sér þurfti ekki aðeins að þola opna lýðræðislega umræðu þar sem 90% fólks úthrópaði hann sem asna. Nei það var ekki nóg, honum var líka refsað af ríkinu.

Bobby Fischer er sá Íslendingur sem síðast sagði kjánalega hluti um útlendinga svo tekið var eftir. Erum við, 99% sem erum ósammála honum, svo rökþrota gegn því sem hann segir að okkur nægir ekki að benda á rangfærslur hans?

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur talið það standast meginregluna um tjáningarfrelsi að refsa mönnum fyrir að segja að gyðingum hafi í raun ekki verið slátrað í seinni heimstyrjöldinni. Það er illa dæmt. Eru sönnunargögnin um Helförina ekki nógu afgerandi?

Þegar kirkjan drap fólk á miðöldum fyrir að halda fram staðreyndum sem stönguðust á við kenningar hennar var það vegna þess að kirkjan hafði ekki sannleikann sín megin. Jörðin var í raun hnöttótt og snerist í kringum sólina. Það var nauðsynlegt að refsa þeim sem reyndu að rökstyðja annað til að viðhalda hinum opinbera sannleika.

Í ljósi sögunnar er það mitt álit að refsingar fyrir skoðanir vekja efasemdir um gagnstæðar skoðanir. Ég legg því til að ákvæði 233. gr. a hegningarlaga verði afnumið strax.

Fordómar gegn útlendingum skaða þá ekki nema fordómarnir skili sér í einhverri annarri háttsemi sem beinist gegn þeim. Þannig breytir það engu fyrir Kínverja sem vinnur á hálendinu fyrir hundrað sinnum hærra kaup en heima fyrir þótt ég segði hann skáeygðan viðbjóð sem væri latur og með prik í hendinni. Hann myndi bara hlæja að mér og kaupa sér nýtt hús í Kína.

Hins vegar skaðar herför ASÍ gegn útlendu vinnuafli hagsmuni Kínverjans verulega, og er honum engin sárabót í því að verkalýðsfrömuðirnir lofsami Kína í orði kveðnu.

Oddgeir Einarsson kl. 08:57

5. apríl 2005

Ókeypis ferð til Rómar

Þetta stóð á mbl.is í dag:


Tilkynnt hefur verið að Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra verði viðstaddur útför Jóhannesar Páls páfa II sem fram fer í Róm á föstudag fyrir Íslands hönd.

Já það er auðvelt að redda sér ókeypis utanlandsferðum ef maður vinnur hjá Ríkinu. Til hvers þarf forsætisráðherra að vera viðstaddur útför leiðtoga ákveðinnar trúarreglu? Ætlar hann að vera viðstaddur útför leiðtoga allra helstu trúarreglna í framtíðinni?

Það er erfitt að skilja þessa vitleysu.

Friðbjörn Orri Ketilsson kl. 19:12

Gagnagrunnar á alls konar sviðum

Af hverju virðist fólki vera sama um gagnagrunna um fjarskipti manns? Símtöl, notendanöfn og internetnotkun á nú að skrá og hafa í gagnagrunni í eitt ár fyrir ríkið.

Margir voru á móti gagnagrunni á heilbrigðissviði, þrátt fyrir að það væri gagnagrunnur sem allir áttu að geta skráð sig úr! - Það mun enginn geta skráð sig úr „gagnagrunnum á fjarskiptasviði“.

Ályktun Frjálshyggjufélagsins.

Gunnlaugur Jónsson kl. 13:17

4. apríl 2005

Ódýrir símar til sölu

Það er gott fyrir alla að ríkið ætli ekki lengur að reka símafyrirtæki. Ástæðan er m.a. sú að við munum áfram geta hringt án þess að ríkið skipti sér af með öðrum hætti en að taka peninga af þeim sem bjóða upp símþjónustu.

Þó svo verðið fyrir Símann skipti minna máli en það að losna við ríkisreksturinn sem fyrst hefði að ósekju mátt haga sölunni þannig að sem mest verð fengist. Með því að leyfa einum aðila ekki að eiga meira en ákveðið stóran hlut í fyrirtækinu lækkar heildarsöluverðið.

Samanlagt verðmæti lítilla hluta í fyrirtækinu er minna en verðmæti stórs hlutar. Þess vegna munu áform stjórnvalda leiða til þess að ríkissjóður fær minna þó að kaup og sala með hluti eftir einkavæðingu muni leiða til svipaðrar niðurstöðu hvað eignarhald varðar.

Þetta eru sömu mistök og R-listinn er að gera með því að selja ekki lóðir á fullu verði. Verðmætið minnkar ekki, heldur aðeins sú fjárhæð sem fer í kassann, söluverðið.

Með útboði hefðu aðilar geta boðið í allan hlutinn saman, eftir atvikum í ákveðnum hlutföllum sín á milli ef aðilar teldu það hagkvæmt. Þá hefði ríkið fengið að fullu greitt fyrir hið selda.

Oddgeir Einarsson kl. 19:13

Hræsnin á Alþingi

Þetta stóð á mbl.is í dag:

Þingmenn Samfylkingarinnar í menntamálanefnd hafa fallið frá ósk sinni um sérstakan fund í nefndinni um ráðningu fréttastjóra Útvarpsins í kjölfar þess að Óðinn Jónsson var ráðinn í starfið þar sem þeir telja að nú skipti mestu að skapa starfsfrið á fréttastofunni án frekari afskipta utan frá.
Sjálfnefndir kyndilberar lýðræðisins, þingmenn Samfylkingarinnar, sem gerðu gríðarlegt mál úr því þegar fulltrúar kjörnir af Alþingi (sem þeir segja að séu fulltrúar þjóðarinnar) mæltu með einum umsækjanda umfram aðra í starf fréttastjóra segja núna ekkert og falla frá ósk sinni um umræðu þegar Markús Örn Antonsson og Bogi Ágústsson ráða Óðinn einir út í horni. Stjórnendur RÚV hunsa þar með álit útvarpsráðs sem er á vegum Alþingis.

Augljóst er að Samfylkingarþingmenn hlaupa upp ef þeir telja það markaðslega gott. Þeim er alveg sama um hugsjónir og málefnin í raun. Ofangreint dæmi sannar það svo ekki verður um deilt. Bölvað skrum.

Friðbjörn Orri Ketilsson kl. 12:05

Kyrgizstan bætist í hópinn

Nú þegar Askar Akayev hefur formlega sagt af sér forsetaembætti í Kyrgizstan er það ríki komið í hóp þeirra fyrrverandi sovétlýðvelda sem hafa að undanförnu verið að losa sig við valdaklíku kommúnista.

Úkraína og Georgía hafa losað sig við hina gömlu valdastétt kommúnista. Vonandi verður það til bóta í Úkraínu. Það er samt óvíst hvert nýir valdhafar stefna. Æskilegast væri að þeir færu að fordæmi Georgíumanna.

Af Georgíu er það að segja að undir ráðherra efnahagsmála, Kakha Bendukidze, hefur farið fram einkavæðing ásamt umbótum í skattamálum og töluverðu afnámi hafta. Georgía er á réttri leið. Nú er að sjá hvað Kyrgizstan gerir.

Sævar Guðmundsson kl. 10:06

Fækkum blaðurstundunum á Alþingi

Umræður á Alþingi eru oft með heimskulegasta móti. Kolbrún Halldórsdóttir sagði þetta orðrétt á Alþingi þann 1. apríl sl.:

Hornsteinn lýðræðislegrar umræðu hér á landi, fréttastofa Ríkisútvarpsins, hefur orðið fyrir árás. Þessari árás er stýrt af öflum sem ættu frekar að gera sér grein fyrir þýðingu öflugra og sjálfstæðra fjölmiðla, þ.e. henni er stýrt af stjórnmálamönnum sem með gjörðum sínum hafa komið óorði á stjórnmál. [...] Fréttastofa Ríkisútvarpsins verður ekki hornsteinn lýðræðislegrar umræðu í landinu meðan fyrir stofnuninni fer útvarpsstjóri sem gerist handbendi valdasjúkra stjórnvalda. Það er alveg á hreinu. Útvarpsstjóri verður að víkja. Menntamálaráðherra verður að ógilda ráðningu hins nýja fréttastjóra. Það er þetta tvennt sem verður að gerast. Þjóðin á heimtingu á því og lýðræðið krefst þess.

Ég leyfi mér að leiðrétta Kolbrúnu örlítið:

1. Fréttastofa ríkisins er ekki hornsteinn lýðræðislegrar umræðu. Hornsteinninn er að algert tjáningarfrelsi ríki, sérstaklega að öllum sé heimilt að gagnrýna ríkisvaldið. Markaðsráðandi staða ríkisfjölmiðils er því í beinni andstöðu við markmiðið um lýðræðislega umræðu.

2. Það er ekki árás á ríkisstofnun að ráðinn hafi verið maður í tiltekið starf sem hefur aðra eiginleika en þeir sem hafa starfað á stofnuninni í marga áratugi. Jafnvel þótt fréttamennirnir hafi talið sína eiginleika ómetanlega í starfið og verið ósáttir við að enginn þeirra fékk það.

3. Útvarpsstjóri var ekki handbendi valdasjúkra stjórnmálamanna þegar hann skipaði mann í stöðu eftir að álitsgjafinn, útvarpsráð, greiddi viðkomandi 3 atkvæði en 0 atkvæði til annarra umsækjenda. Spyrja hefði mátt hvers handbendi hann hefði verið ef hann hefði hunsað álitið.

4. Að útvarpsstjóri verði að víkja af því að hann valdi ekki þann sem einhverjir aðrir en hann og lögbundni álitsgjafinn töldu hæfari er rangt. Venjan er að menn bera ráðningar undir dómstóla ef þeir telja ekki að hæfasti maðurinn hafi verið ráðinn, eins og skylt er að gera.

5. Þjóðin og lýðræðið eiga enga kröfu um að útvarpsstjóri fjúki. Í fyrsta lagi getur þjóð ekki átt neina kröfu. Markús Örn er hluti af þjóðinni. Á hann þá kröfu á að hann sjálfur verði látinn fara? Þjóðinn er hvorki lögpersóna né eru allir einstaklingar hennar sömu skoðunar. Því síður er lýðræðið handhafi einhverrar kröfu um að menn missi störf sín hingað og þangað.

Til hvers erum við að greiða fólki fyrir hittast og blaðra svona út í loftið? Styttum það tímabil sem Alþingi starfar. Einnig mætti fækka umræðuefnum stjórnmálamanna með því að leggja niður ríkisstofnanir eða selja. Enfremur mætti minnka það svigrúm stjórnmálamanna af lífi fólks sem stjórnarskráin gefur nú.

Oddgeir Einarsson kl. 09:43

3. apríl 2005

Dagur í lífi Nonna

Eftirfarandi texti hefur birst á netinu, skrifaður af einhverjum vinstrimanninum. Vinstrimenn halda örugglega að í honum felist föst skot á frjálshyggjumenn. Það er misskilningur. Ég hef hér á eftir bútað hann niður og svarað. Ég hvet vinstrimenn til að lesa vandlega, ef þeir hafa áhuga á að geta talið sig vera upplýstir um skoðanir annarra. Hafa vinstrimenn áhuga á að kynna sér sjónarmið annarra? Þetta er próf, kæri vinstrimaður.

Vatn og lyf
„Nonni er frjálshyggjumaður. Hann vaknar kl. 7 um morguninn og hellir upp á morgunkaffið. Hann fyllir kaffivélina af hreinu drykkjarvatni af því að einhver ríkisafskiptasinni setti það í hegningarlög að það væri ólöglegt að menga drykkjarvatn. Hann tekur lyfin sín með morgunmatnum, og hann getur treyst því að þau séu örugg og virki alltaf rétt vegna þess að einhver vinstri fasisti kom á fót lyfjastofnunum til að tryggja það að verkun lyfsins, gæði og öryggi séu í samræmi við það sem er auglýst. Nonni borgar bara 1.200 krónur fyrir lyfjapakkningu með mánaðarskammti en ekki 12.000 vegna þess að einhver ríkisafskiptasinni barðist fyrir því að Tryggingastofnun tæki þátt í lyfjakostnaði sjúklinga.“

Drykkjarvatn er ólöglegt að menga vegna þess að mengun þess er brot á grunnrétti sem frjálshyggjumenn vilja vernda, eignarréttinum. Að vísu mega menn menga sitt eigið vatn, en hver myndi vilja menga vatn sem hann selur? Það er einmitt styrkleiki frjáls markaðar að á honum er sterkari hvati til þess að standa sig vel en í nokkru öðru kerfi, ágóðavonin. (Sósíalistar sem hafa áttað sig á þessu hafa reynt að nota ótta sem hvata í staðinn fyrir ágóðavon. Það hefur valdið dauða yfir 100 milljóna manna á 20. öldinni).

Hið sama gildir um lyf. Það borgar sig að framleiða góða vöru. Menn eru líka ábyrgir fyrir lögum ef þeir selja svikinn varning. Lyfin eru reyndar yfirleitt til, vegna þess að einhver er að reyna á því að græða á að framleiða þau. Rök standa til þess að það sé betra að nota einkavottun á gæðum á vörum en ríkisstaðla. Ríkisstaðlar eru staðlar sem aldrei má fara út fyrir. Einkavottun felur í sér það að neytendur „geta treyst því“ (orðalag textans) að vottuð lyf séu örugg – ekki að önnur lyf séu bönnuð. Í sjálfu sér er það gróft mannréttindabrot að leyfa t.d. fólki með banvæna sjúkdóma ekki að prófa lyf sem eru fáanleg, en ríkisvaldið hefur ekki samþykkt.

Það sem höfundur textans lítur fram hjá er að lyf eru aldrei ókeypis, jafnvel þótt Tryggingastofnun borgi þau. Tryggingastofnun tekur peningana af mönnum hvort sem er. Vinstrimenn vilja gjarnan líta fram hjá þessu. Það mikilvægasta er að gera sér svo grein fyrir því að þegar markaðurinn er frjáls og skattar lágir, verður „framleiðniaukning“ (menn gera meira með minni vinnu) svo miklu meiri til lengri tíma að miklu meira af lyfjum, vatni og öðrum vörum er framleitt á lægra verði en ella.

Sjampó og loft
„Nonni fer í sturtu og setur sjampó í hárið. Sjampóflaskan er merkt með hverju einasta innihaldsefni, og öll hafa þau verið prófuð vegna þess að einhver forsjárhyggjumaður ákvað að hann hefði rétt til að vita hvað hann væri að setja á líkama sinn. Nonni klæðir sig, fer út og andar að sér hreinu lofti af því að einhver fóstrufasisti í útlöndum barðist fyrir því að setja lög til að takmarka útblástur frá bílum, skipum og verksmiðjum.“

Hið sama gildir um sjampó og lyf. Ef það er eftirspurn eftir vottun og góðum upplýsingum, fær fólk vottun og góðar upplýsingar.

Loftið er reyndar hreint á Íslandi fyrst og fremst vegna þess að landið er á miðju Atlantshafi, en látum það liggja milli hluta. Ríkið gerir sitt með auknum framkvæmdum sem ekki væri farið út í á vegum einkaaðila að byggja hverja stóriðjuna á fætur annarri til þess að minnka þetta hreina loft.

Þegar járntjaldið féll varð gríðarleg mengun austantjalds opinber okkur íbúum Vesturlanda. Óhagkvæmnin sem fylgir félagshyggju skilur ekki eftir mikið pláss fyrir mengunarvarnir. Mengun er líka, eins og áður hefur komið fram, oft brot á eignarrétti annarra. Ekki bara mengun á vatni, líka loftmengun.

Mengunarkvótar, eins og lagt hefur verið til að teknir séu upp, eru reyndar frjálshyggjulausn. Um er að ræða skilgreiningu eignarréttar á takmarkaðri auðlind. Gæta verður að því þegar eignarréttur er skilgreindur, að í raun sé um að ræða takmarkaða auðlind og að takmörkunin skili árangri. Það er reyndar umdeilt í tilviki þeirra mengunarkvóta sem á að leggja á með Kyoto-bókuninni.

Vinna og tryggingar
„Nonni stimplar sig inn á vinnustaðnum sínum. Hann er í góðri vinnu og fær góð laun, launað sumarfrí, veikindadaga, hádegismat og yfirvinnuna sérstaklega borgaða af því að einhverjir kommúnistar helguðu líf sitt því að berjast fyrir starfskjörum hans. Vinnuveitandi Nonna myndi hugsanlega breyta þessum skilmálum ef starfmenn ættu ekki möguleikann á að kæra hann eða tala við trúnaðarmann verkalýðsfélagsins. Ef Nonni slasast í vinnunni, missir geðheilsuna eða bara missir vinnuna þá fær hann bætur frá ríkinu vegna þess að einhver vinstri vitleysingur var þeirrar skoðunar að hann ætti það engan veginn skilið að missa heimili sitt út af tímabundnum mótbyr.“

Það er stórkostlegur misskilningur að verkalýðsfélög hafi bætt lífskjör almennings. Þvert á móti hafa þó stórskaðað lífskjörin, með því að þvinga fólk til þess að starfa innan þeirra. Verð á vinnu, laun (og starfskjör, sem eru öll sama eðlis), myndast á sama hátt og annað verð. Vinnuveitandi setur ekki skilmálana einhliða. Mestu máli skiptir að vinnumarkaðurinn sé frjáls, því þannig næst mestur vöxtur á tekjum fólksins. Í starfskjörum geta falist ýmiss konar tryggingar, gegn tekjumissi ef maður missir vinnuna, en líklega er best að starfsmaðurinn kaupi þær sjálfur fyrir launin sín. Frjálshyggjumenn eru á þeirri skoðun að það séu líka til miklu betri og árangursríkari aðferðir til þess að hjálpa þeim sem ekki kaupa tryggingar, en að láta ríkið gera það (það er of langt mál fyrir þennan pistil).

Aftur gleymir höfundurinn þessu: Það sem ríkið borgar fyrir mann borgar maður margfalt annars staðar.

Frjálshyggjumenn eru á þeirri skoðun að menn verði að standa við samninga. Ríkisvaldið er til staðar til að sjá til þess með löggæslu og dómstólum. Ekkert stendur heldur í vegi fyrir því að menn séu í verkalýðsfélögum í frjálsu þjóðfélagi, hvorki til þess að semja um laun, eða veita t.d. lögfræðiþjónustu vegna ágreinings við vinnuveitanda.

Bannað að stela - námslán
„Í hádeginu fer Nonni í bankann og borgar reikninga. Millifærslur Nonna eru verndaðar með lögum um greiðslufyrirmæli og af Fjármálaeftirlitinu vegna þess að einhver allaballi taldi rétt að verja peninga Nonna fyrir óheiðarlegum bankamönnum sem sums staðar hafa lagt bankakerfi heilu ríkjanna í rúst. Nonni þarf að borga af ríkisniðurgreidda námsláninu sínu vegna þess að einhver vinstrimaður ákvað að bæði Nonni og ríkið yrðu betur sett ef Nonni gæti sótt sér menntun og þénað meiri peninga.“

Þessi málsgrein lýsir miklum misskilningi um nokkur atriði. Frjálshyggjumenn vilja lög og reglu og finnst rangt að stela (þess vegna eru þeir líka á móti háum sköttum). Lögregla sér um að taka í taumana ef bankamenn stela peningum. Hvað Fjármálaeftirlitið varðar, gengur það sumpartinn út á að gera það sem kalla má lögreglustörf, að öðru leyti að framkvæma eftirlit sem ætti að vera framkvæmt af einkaaðilum. Fjármálaeftirlitið gengur reyndar of langt. Höfundurinn veit kannski ekki að lög um fjármálafyrirtæki sem Fjármálaeftirlitið hefur eftirlit með eru að miklu leyti samin samkvæmt hugmyndum stórra fjármálafyrirtækja (kapítalista), sem eru að reyna að gera litlum fjármálafyrirtækjum erfitt fyrir og minnka samkeppni.

Einnig er mikill misskilningur um námslán í málsgreininni. Námslánin eru réttlætt í textanum með að námið skili auknum tekjum. Það er einmitt málið – og rannsóknir staðfesta það skýrlega. Maður sem fær auknar tekjur af námi getur auðveldlega borgað til baka námslán, sem hann tekur á eðlilegum vöxtum. Þrátt fyrir námslánin nýtur hann miklu betri lífskjara en þeir sem ekki fara í nám. Ekki finnst vinstrimönnum að það eigi að auka tekjumismuninn enn frekar, með því að láta hina fátæku styrkja hina ríkari?

Vegir og lífeyrissjóðir
„Eftir vinnu fer Nonni að heimsækja pabba sinn, sem er bóndi á Suðurlandi. Vegurinn sem hann keyrir eftir, rafmagnið, hitalögnin, vatnslögnin, símalínan og sjónvarpssendirinn í sveitinni hefði aldrei verið komið á nema af því að einhver sósíalisti greip inn í gangverk markaðarins og krafðist þess að dreifbýlið fengi sömu grunnþjónustu og þéttbýlið. Hann er ánægður að sjá pabba sinn, sem lifir á ellilífeyri frá ríkinu og greiðslum úr Lífeyrissjóði bænda vegna þess að einhver velferðarkrati tryggði að Nonni þyrfti ekki að framfleyta honum, heldur gæti pabbi hans framfleytt sér sjálfur burtséð frá því hvernig aðstæður voru á meðan hann var á vinnumarkaðnum.“

Allir þeir hlutir sem talað er um, væru reyndar yfirleitt ekki til, nema vegna hins frjálsa markaðar, en látum það liggja milli hluta. Það borgar sig svo sannarlega að leggja vegi, rafmagn, hita, vatn, síma og byggja sjónvarpsmastur á stórum hluta landsins, þ.á.m. á Suðurlandi. Þess vegna myndu einkaaðilar gera það (og gera nú þegar að einhverju leyti). Aftur á móti eru þeir staðir til þar sem þetta borgar sig ekki. Þá þarf vinstrimaðurinn að skilja, að það er vegna þess að fólk metur önnur gæði meira. Þau gæði eru ósýnileg, vegna þess að þau eru ekki til. Þau voru aldrei búin til því ríkið kom í veg fyrir það. Svo skýrt dæmi sé tekið, borgar það sig að leggja 100 milljón króna veg upp á fjall fyrir einn mann? Nei, notagildi hans af veginum réttlætir engan veginn að taka vörur og þjónustu af öðru fólki til þess að leggja hann. Á maður að vera þakklátur fyrir að hafa verið skattlagður til þess að leggja veginn, þegar maður heimsækir manninn? Maður missti eitthvað annað, sem maður metur meira.

Lífeyrissjóðir eru ekkert annað en sjóðir sem menn borga í til þess að fá inneign og tryggingar samkvæmt fyrirfram ákveðnum reglum. Reyndar mætti vera meira frelsi í þessum efnum, því ekki hentar t.d. sama kerfið öllum.

Nonni fer á netið
„Þegar Nonni kemur heim kveikir hann á tölvunni sinni og rúntar um vefsíður frjálshyggjumanna, sem tala um minna ríkisvald, lægri skatta, færri reglur og einkavæðingu sem lausn á öllum vandamálum heimsins. Nonni er líka alveg sammála - "við þurfum ekki þetta ofvaxna ríkisvald til að skipta sér af okkur, ég hef unnið fyrir öllu mínu sjálfur og mér finnst að allir eigi að taka fulla ábyrgð á sjálfum sér, alveg eins og ÉG."“

Einmitt, að öðru leyti en því að frjálshyggjumenn telja sig ekki bera fulla ábyrgð á sér og eru dálítið svekktir yfir því. Ríkið hrifsar ábyrgðina, frelsið, af þeim. – Kannski finnst vinstrimanninum að Nonni sé sníkjudýr á félagshyggjunni! Frjálshyggjumenn hafa aldrei beðið um ríkisafskiptin. Ætti Nonni kannski ekki að nota þjónustu hins opinbera, þar sem hann er frjálshyggjumaður? Auðvitað á hann að gera það. Hann borgar skattana líka. Ætti frjálshyggjumaður í alræðisríki að leggjast niður og svelta til dauða?

Við þetta má bæta, að sú tækni, framleiðsluaðferðir og þjónusta sem höfundurinn lýsir, er miklu meiri, vegna þess að einhvers staðar hefur frjáls markaður fengið að blómstra. Kannski ætti að skrifa lýsingu á samfélagi þar sem vinstri maður fer á fætur og nýtur allra gæða hins frjáls markaðar og kvartar yfir honum með því að nota sum af þessum gæðum. „Dagur í lífi Þormóðs.“ – Það væri of augljóst. Ég held að það væri kannski betra að skrifa lýsingu á lífi manns í heimi þar sem vinstri menn hafa alltaf fengið að ráða. Moldargólf, engin tækni, engir peningar, engin námslán, ekkert nám, engin lyf, aðeins volæði.

Gunnlaugur Jónsson kl. 11:33

1. apríl 2005

Nokkrar niðurstöður í annars ómerkilegu fréttastjóramáli

1. Vægi frétta fer eftir mikilvægi þeirra fyrir fréttamennina sjálfa, ekki eftir mikilvægi þeirra fyrir þjóðina.

2. Fréttaflutningur RÚV er ekki hlutlaus. Hlutleysið er blekking, sem er hættulegt að trúa.

3. Ríkisútvarpið er ekki sameign þjóðarinnar. Starfsmenn þess gera það sem þeim sýnist, gegn vilja kjörinna fulltrúa þjóðarinnar.

4. Starfsmenn geta haldið ríkisfyrirtækjum í gíslingu.

5. Það verður að selja Ríkisútvarpið.

Gunnlaugur Jónsson kl. 20:01

Tilkynning frá fréttamönnum RÚV

Hvernig er hægt að hafa samúð með þeim sem senda tilkynninguna að neðan frá sér? Halda þeir að þeir getist talist hlutlausir fréttamenn, eftir að hafa látið svona vegna ráðningar á grundvelli meðmæla pólitísks útvarpsráðs?

Það er líka augljóst hvernig þeir mistúlka það sem Auðun segir, en hann er augljóslega að reyna að sýna að hann vilji starfa með þeim sem starfi þarna áfram. Heiftin er svo mikil að þeir sýna enga sanngirni.

Ég held að þeir ættu líka að passa að tala ekki um að landið sé „lýðfrjálst“ á meðan fólk er neytt til að borga fyrir fréttirnar þeirra.

Annað orð sem notað hefur verið í þessu samhengi er „lýðræði“. Er það ekki lýðræði að kjörnir fulltrúar velji yfirmenn fyrirtækja í eigu ríkisins? Er það lýðræði að starfsmenn ríkisfyrirtækja ráði þeim?

Þetta mál sýnir vel, eins og allt virðist gera þessa dagana, hversu mikilvægt það er að selja RÚV. Kannski starfsmennirnir vilji kaupa? - Ef þeir gera það mega þeir ráða hvaða fréttastjóra sem er.

Tilkynningin:
„Auðun Georg Ólafsson, nýráðinn fréttastjóri fréttastofu Útvarps, kom til starfa í morgun og hélt stuttan fund með fréttamönnum. Þar kom fram hjá honum, að hann ætlaði að gera vel við þá sem vildu starfa með honum en sagðist skilja og virða þá ákvörðun þeirra sem vildu það ekki og hættu störfum. Jafnframt greindi hann frá því, að hann hefði haft samband við nokkra menn og beðið þá að vera til taks ef núverandi fréttamenn legðu niður störf.

Þetta eru beinar hótanir af hálfu hins nýja fréttastjóra. Hans stefna er augljóslega að deila og drottna. Það á greinilega að kaupa menn til samstarfs en losa sig við þá sem ekki fylgja nýjum siðum. Við teljum þessar stjórnunaraðferðir í hrópandi ósamræmi við uppbyggingu opinberrar þjónustu í lýðfrjálsu landi. Ríkisútvarpið er þjónustustofnun í almannaþágu og verður að vinna í þeim anda.

Neyðarástand er að skapast á Ríkisútvarpinu. Fjölmennur fundur starfsmanna samþykkti í gær vantraust á útvarpsstjóra vegna ráðningar Auðuns Georgs Ólafssonar, með 93% greiddra atkvæða. Útvarpsstjóri er ekki fær um að leysa þann vanda sem uppi er.

Við heitum á alþingismenn að standa vörð um Ríkisútvarpið sem þjónað hefur þjóðinni í nær sjötíu og fimm ár.“

Gunnlaugur Jónsson kl. 17:02

Frönsk rómantík?

„Hvaða rétt hefur ríkið til þess að koma í veg fyrir að einhver sem vill vinna meira og afla sér þannig meira geri það?“

- Alain Madelin, fyrrum iðnaðarráðherra Frakklands.

Fyrir stuttu síðan var það glæpur í Frakklandi að vinna meira en 35 klst. á viku. Nú er búið að rýmka þessi lög aðeins og mega Frakkar nú vinna 39 klst. á viku. Lögin áttu að búa til milljónir starfa, en sú var ekki raunin. Atvinnuleysi er um 10% í Frakklandi og efnhagsvöxtur undir 2% að meðaltali seinasta áratug. Ásamt öðrum efnhagskvillum.

Þessi löggjöf, núverandi löggjöf er ekkert mikið skárri, gerði líf fátækra kvenna og einstæðra foreldrar erfiðar. Löggjöfin bitnaði á lægst launuðustu konunum, sem þörfnuðust allrar yfirvinnu til þess að lifa. Samkvæmt samtökum kvenna að nafni CLEF.

Framleiðsla er undirstaða þess að við getum veitt okkur gæði. Því duglegri sem einstaklingur er við vinnu(framleiðir meira), því betra hefur hann það. Mörg okkar vilja vinna minna og eiga þannig meiri frítíma. Ef við viljum meiri frítíma en samt njóta sömu gæða og áður verður framleiðni að aukast. Þannig getum við framleitt álíka mikið á minni tíma en áður og þannig hefur skapast frítími.

En það er ekkert endilega sjálfgefið að við viljum öll meiri frítíma. Sumir fá meira út úr því að vinna fimmtudagskvöldi en að sitja á kaffihúsi. Hjá sumum er því þveröfugt farið.

Ef einhver vill vinna 35 klst. á viku þá á honum að vera frjálst að gera svo. En það er óréttlát að neyða aðra til þess líka, með lagasetningu. Sá sem vill vinna 35 klst. á viku, getur bara fundið sér vinnu sem býður upp á slíkt.

Franska ríkisstjórnin hóf auglýsingaherferð í fjölmiðlum fyrir afnám 35 klst. vinnuvikunnar – í 39 klst., þar var slagorðið ;

„Vinna meira til þess að afla sér meira“
(e.”Work more to earn more”)

Það að ríkisstjórnin þurfi að hefja auglýsingaherferð með slagorði sem er svo einföld staðreynd segir allt sem segja þarf um hugsunarhátt margra Frakka.

Hver Frakki vinnur að meðaltali 1560 klst. á ári, eða 20% minna en Bandaríkjamaður. Miðað við fjölmenn mótmæli í Frakklandi fyrir lagabreytinguna er hægt að álykta að einhver hluti Frakka vilji ekki vinna meira á ári. Gott og vel, en þeir sem vilja ekki vinna meira en ákveðið á viku verða að virða rétt annars fólks til vinnu.

Árið 2003 dóu 15.000 eldri borgarar í Frakklandi sökum hitabylgju á meðan margir ættingjar þeirra voru í ferðalögum. Mjög sorglegt, en það sem er sorglegra er að heilbrigðisstéttin mátti ekki vinna yfirvinnu, ekki einu sinni til þess að bjarga mannslífum.

Ríkið á ekki að skipa fólki hversu margar klukkustundir það vinnur á viku. Það á að vera samningsatriði einstaklinga eða félagasamtaka við atvinnuveitendur.

Fannar Jónsson kl. 14:04