« Engin rök | Aðalsíða | Vill ráðherra jafnan rétt kynjanna eða ójafnan? »

3. mars 2005

Minnislisti hins stjórnlynda

Stjórnmálamenn virðast margir hverjir hafa fátt betra að gera en að reyna móta mannlega hegðun inn í fyrirfram ákveðin mót reglugerða og tilskipana. Ekki dugir að láta stjórnmálamenn sitja auðum höndum á kostnað skattgreiðenda og því ekki úr vegi að stinga upp á nokkrum hugmyndum að boðum og bönnum sem Stjórnlyndi Stjórnmálamaðurinn (SS) ætti að sýna sóma sinn í að koma í framkvæmd.

Bann á óhollum matvælum:
Upp hefur komið sú hugmynd að skerða frelsi einstaklinga til að setja ofan í sig matvæli sem næringarfræðingar geta ekki flokkað sem holl. Stundum er látið í það skína að slík skerðing sé feitvöxnu fólki til blessunar, enda fækkar þá freistingunum í hinu daglega lífi. Einnig er stundum nefnt að börnin þurfi á slíkri frelsisskerðingu að halda enda séu foreldrar illa í stakk búnir til að ákveða hvað sín eigin afkvæmi setja ofan í sig. Íslenskir stjórnmálamenn eru samt skammt á veg komnir í frelsisskerðingu á matvælasviðinu, og hafa ekki einu sinni bannað auglýsingar sem beinast að börnum.

Frekari skerðingar á málfrelsinu:
Ýmsum skerðingum á málfrelsinu hefur verið komið á á Íslandi í gegnum tíðina, og ber þá helst að nefna bann við jákvæðu tali um löglegan tóbaksvarning, og bann við ýmsum ummælum sem snúa að öðrum kynþáttum en þeim hvíta. Fyrir SS er samt nóg af verkefnum á þessu sviði. Áðurnefnt bann á auglýsingum sem beinast að börnum liggur beint við. Ýmsir brandarar sem beinast að konum, blökkumönnum, Gyðingum, Pólverjum, Hafnfirðingum og kristnu fólki hafa sært blygðunarkennd margra í gegnum tíðina, og jafnvel valdið sálfræðilegum skaða. Óskandi væri að stjórnmálamenn tæku þetta vandamál alvarlega, en þó ekki þannig að þeir ráðleggi fólki að nota heilbrigða skynsemi og málfrelsið til að svara um hæl, heldur með því að banna ákveðið tal.

Ýmis hættuleg iðkun:
Stjórnmálamenn leyfðu nýverið Íslendingum að skiptast á höggum í höfuð og bol gegn því að þeir noti þar til gerða hanska og höfuðhlífðarbúnað. Nú þegar hafa ýmis óhöpp verið rakin til þessa nýja svigrúms og því þarf líklega að grípa til boða og banna aftur. Fallhlífastökk hefur leitt til dauðsfalla, sem og teygjustökk, djúpsjávarköfun, svigdrekaflug og rallakstur. Mörg dauðsföll hafa verið rakin til íþróttaiðkunar þar sem sumar íþróttagreinar standa framar öðrum í dánartíðni. SS hlýtur að grípa í taumana, enda gengur ekki að fólk geti kosið að taka áhættu í skiptum fyrir ánægju og hugsanleg meiðsli og örkuml.

Efnaneysla:
Nú þegar er í gildi víðtækt bann við neyslu ýmissa fíkniefna á Íslandi og Íslendingar virðast blessunarlega geta leitt hjá sér alla jákvæða reynslu annarra ríkja af lögleyfingu á sumum þeirra. Fólk hefur dáið vegna neyslu margra efna, þ.á.m. þeirra ólöglegu, og því við hæfi að boð og bönn séu rífleg á þessu sviði. Hins vegar má ganga lengra. Stundum hefur því verið fleygt fram að boð og bönn leiði til hærra verðlags á ýmsum efnum en ef þau væru leyfð, og því neyðist neytendur þeirra til að stunda ýmis afbrot til að fjármagna neyslu sína í stað þess einfaldlega að hætta eins og SS krefst. Þessu þarf að taka á með verðlagsstjórnun á sviði ólöglegra fíkniefna. Sumir hafa rakið mikla eftirspurn eftir ólöglegum efnum til hás verðlags á þeim löglegu. Þessu þarf að taka á, t.d. með fleiri boðum og bönnum. SS gæti t.a.m. látið sér detta í hug að setja verðþak á heildarkostnað vegna vímuefnaneyslu, og gefa út viðmiðunarreglur fyrir seljendur ólöglegu vímuefnanna sem miða að því að samkeyra verðlag ólöglegra vímuefna við þau löglegu í áfengisverslunum hins opinbera.

Ráðstöfun á tekjum okkar:
Stjórnmálamenn halda úti víðtæku neti neyslu- og fjármálastýringar fyrir bæði fólk og fyrirtæki. Hún fer þannig fram að áður en fólk og fyrirtæki fá tekjur sínar í vasann þá klippir ríkisvaldið skerf af aflafénu og gerir að sínum. Hið opinbera rekur í staðinn mikilvæg kerfi, svo sem skólakerfi og heilbrigðiskerfi, og segir að skattfénu sé varið til að reka þau og þannig tryggja að þau séu öllum opin. Ríkið hefur samt ekki hugleitt að matvæladreifingu er misskipt og því við hæfi að auka skattheimtuna til að fjármagna matvælakerfið. Ríkið áttar sig ekki á því að fólk er misvel klætt, bæði hvað varðar hlýju og tískugildi, og margir þjást vegna þess. Upplagt væri að skatttekjur gætu nýst til að fjármagna kostnað vegna klæða Íslendinga.

Einnig má ekki gleyma þeim sem nota gleraugu og hafa um árabil verið eini hópurinn á Íslandi sem ekki hefur notið stuðnings heilbrigðiskerfisins og þurft að fjármagna allan sinn heilbrigðiskostnað úr eigin vasa, oft með miklum fjárútlátum og óþarflega miklu og tímafreku vali á gleraugnasölum- og framleiðendum. Hið ríkisrekna heilbrigðiskerfi þarf að taka á þessum vanda í skiptum fyrir örlítið hærri skattheimtu.

Annað:
Ljóst er að minnislisti hins stjórnlynda er miklu lengri en þessi texti kemst yfir. Fyrirbæri eins og þungarokk, djöfladýrkun, óloftræst einkaheimili reykingamanna, stangveiðar með lifandi beitu, klæðaburður unglinga, óhollar og sálrænt skemmandi svefnvenjur og sitthvað fleira eru allt verðug verkefni fyrir hinn stjórnlynda stjórnmálamann. Lesendum er látið eftir að láta hugann reika víðar - ef þeir mega!

Geir Ágústsson kl. 15:26