« Aðför að íslenskri tungu | Aðalsíða | Opið hús »
17. mars 2005
Forbes, fátæktin og fyrrum alþingismaður
Í Morgunblaðinu í dag birtist grein eftir Alþýðuflokksmanninn Árna Gunnarsson. Þar kemur fram að höfundur sé fyrrverandi alþingismaður og ég verð að játa að það er mikill léttir. Greinin byrjar á kaldhæðnislegum tónum í garð þess að Forbes fagni því að fleiri milljarðamæringar hafi bæst við listann en fallið af honum. Einnig kemur fram að stærsti hópurinn á listanum séu bandarískir auðmenn en Bandaríkin séu einmitt draumaland frjálshyggjunnar. Þetta á líklega að gefa í skyn að Bandaríkin séu slæm vegna þess hve hlutfallslega margir frjálsir milljarðamæringar búi þar.
Árni bendir reyndar á að 25% allra bandarískra barna lifi undir fátæktarmörkum. Þetta er mjög óraunhæf staðhæfing. Í fyrsta lagi þá er þetta óeðlilega há prósenta miðað við það sem maður hefur áður heyrt. Og í öðru lagi þá þarf að athuga vel hvað Bandaríkjamenn kalla fátæktarmörk. Þessi mörk eru nefnilega mjög mismunandi eftir löndum og það er gríðarlegur tekjumunur á fátækum Bandaríkjamanni og fátækum Afríkubúa.
Tekjur þeirra 10% fátækustu í þeim þjóðum sem búa við mest atvinnufrelsi í heiminum eru um 7000 dollarar á ári. Tekjur þeirra fátækustu 10% sem búa í þjóðum sem búa við minnst atvinnufrelsi eru um 870 dollarar. Það er því í raun þannig að einstaklingur sem lifir undir fátækramörkum í Bandaríkjunum myndi teljast vera meðal ríkustu manna í þjóðum á borð við Zimbabwe, Rúmeníu og Úkraínu.
Þar sem það er ekki málflutningi Árna í hag að vitna í krónutölur, þá nefnir hann að hundraðshluti fátækra barna hafi verið lægstur í norrænu löndunum, en þar hafi einmitt ríkt stefna jafnaðar- og félagshyggju í marga áratugi.
Þar sem þessi fullyrðing hljómar sannfærandi þá vil ég benda á tvo landaflokka, annar inniheldur þær þjóðir þar sem ríkir mest atvinnufrelsi í heiminum en hinn þær þjóðir sem byggja á sósíalisma, félags- og forsjárhyggju.
Ef meðaltekjur samkvæmt kaupmáttarsamanburði eru skoðaðar þá kemur í ljós að í efstu 25 þjóðunum eru meðaltekjurnar að meðaltali um 22.922 dollarar miðað við kaupmátt. Í þeim 25 þjóðum sem búa við minnst atvinnufrelsi eru meðaltekjur 3.251 dollari. Ef við miðum við að gengi dollara gagnvart íslensku krónunni sé um 60 þá hefur meðalmaður í efstu frjálsu löndunum um 115 þúsund krónur á mánuði en meðalmaður í einu af neðstu 25 löndunum hefur aðeins um 16 þúsund krónur til að spila úr. Það kemur ekki á óvart að Bandaríkin eru í öðru sæti í heiminum þar sem meðal íbúi hefur um 189.000 kr á mánuði.
Það er því oft villandi að horfa á hundraðshluta enda gefur það ranga mynd af raunveruleikanum. Sannleikurinn er sá að í frjálsum ríkjum getur meðal einstaklingur keypt sjö sinnum meira en í ófrjálsum ríkjum ef miðað er við hreinan og beinan kaupmátt.
Þó ég sé enginn aðdáandi Bandaríkjanna þá vil ég svara Árna með því að minna hann á að fátækur Bandaríkjamaður er samt með ríkustu mönnum í heiminum í dag. Þetta draumaland frjálshyggjunnar eins og hann kallar það hefur gefið af sér fleiri milljarðamæringa en nokkurt annað ríki í heiminum. Þessir milljarðamæringar keyra hagkerfið áfram með útsjónasemi sinni og draga alla íbúa landsins með sér fjær fátæktinni.
Í draumalandi félagshyggjunnar þá eru yfirleitt engir milljarðamæringar og fáir milljónamæringar til að drífa hlutina áfram. Þess í stað fá allir þann heiður að vera jafn fátækir og yfirleitt fátækari og fátækari með hverju árinu.
Árni spyr hvers vegna Forbes birtir ekki lista yfir 500 fátækustu. Það væri nú bara alls ekki slæm hugmynd. Það myndi augljóslega leiða í ljós að á þeim lista væri enginn Bandaríkjamaður heldur aðeins íbúar félagshyggjudraumalandanna.
Ágúst Bjarnason kl. 00:18