2. febrúar 2005
Af ríkistónlist
Virðulegur menntamálaráðherra kom fram í Kastljósinu í kvöld á RÚV m.a. af því tilefni að stofnaður hefur verið tónlistarsjóður. Menntamálaráðherra var þarna fulltrúi þeirra afla sem vilja færa peninga úr vösum skattgreiðenda yfir í vasa tónlistarfólks. Tveir ríkisstarfsmenn stjórnuðu þættinum og höfðu valið ráðherranum sessunaut. Fyrirfram hefði mátt búast við því að fulltrúi þeirra sem ráðherra var að taka peninga frá, skattgreiðenda, hefði fengið að verja hendur sínar, eða öllu heldur verjast því að hendur ráðherra seildust meira í vasa sína. Svo var hins vegar ekki. Þvert á móti kusu ríkisstarfsmennirnir að kalla til fulltrúa þeirra sem þiggja peninga úr vösum skattgreiðenda, tónlistarmanna. Umræðan snerist síðan aðallega hvort nægilega myndarlega væri staðið að því að færa peninga frá þeim sem unnu sér inn fyrir þeim og til þeirra sem spila tónlist.
Gefum okkur að það sé réttlætanlegt með tilliti til þeirra sem vinna sér inn peninga að ríkið taki þá af þeim og afhendi útvöldum tónlistarmönnum. Hvers eiga þeir þá að gjalda sem ríkinu þóknast ekki að styrkja. Af hverju eiga tónlistarmenn sem handhöfum ríkisvaldsins þykja leiðinlegir eða hreint ekkert efnilegir að vera verra staddir en keppinautar þeirra í tónlistarbransanum.
Og burtséð frá rétti skattgreiðenda og tónlistamanna sem eru í samkeppni við þá sem ríkinu líkar við vaknar sú spurning hvort það sé gott fyrir listina að ríkið hafi áhrif á hvort og hvernig hún þróast? Deyr kannski heil tónlistarstefna í fæðingu inni í bílskúr af því að allir keyptu plötuna frá bandinu í næsta bílskúr sem gaf út miklu vandaðri plötu fyrir pening sem teknir voru ófrjálsri hendi af vinnandi mönnum? Hefur það kannski þegar gerst án þess að nokkur viti til?
Oddgeir Einarsson kl. 20:59