3. febrúar 2005
Örlátir stjórnmálamenn
Ég fylgdist með Íslensku tónlistarverðlaununum með öðru auganu í gær. Að venju stigu þjóðþekktir einstaklingar á svið og tilkynntu um sigurvegara í hverjum flokki og afhentu verðlaun. Meðal þessara einstaklinga var Valgerður Sverrisdóttir iðnaðar- og viðskiptaráðherra.
Valgerður fékk skot á sig fyrir að koma frekar með álframleiðslu til landsins í stað þess að styrkja nú rækilega íslenskt tónlistarlíf. Hún sagði að henni þætti bæði gott í bland. Svo sagði hún eitthvað á þessa leið ,,Ég hef nú styrkt íslenskt tónlistarlíf".
Það er vissulega ekki Valgerður Sverrisdóttir sem styrkir íslenskt tónlistarlíf. Hún á þátt í að láta aðra styrkja íslenskt tónlistarlíf, jafnvel fólk sem hefur engan sérstakan áhuga á þessari ágætu tónlist. Og á sama tíma og Valgerður stýrir því hvaða iðnaðargrein hlýtur fjárstuðning frá almenningi, dregur hún úr tekjum sem aðrar greinar hafa. Fjármunirnir sem fara í verkefni Valgerðar hefðu annars farið vítt og breytt um hagkerfið.
En eins og áður getur stjórnmálamaðurinn bent á virkjun, góða tónlist eða risastórt tónlistahús og sagt ,,Sjá, ég styrkti og til varð!"
Það er erfiðara að sjá það sem varð ekki til.
Sævar Guðmundsson kl. 09:08
2. febrúar 2005
Siðað samfélag
Skattar eru það verð sem við greiðum fyrir það að lifa í siðuðu samfélagi
-Oliver Wendell Holmes
Getur það virkilega talist til siðaðra manna að stela? Nú geri ég mér grein fyrir því að skoðanir mínar teljast til öfga hjá mörgum, en þrátt fyrir það stend ég fast á þeim. Sé eitthvað tekið ófrjálsri hendi af einstaklingi eða hóp sem réttilega er þeirra eign, þá er það stuldur. Hvort sem ríkið er í hlutverki ofbeldismannsins eða einhver annar. Ráðstöfun tekna á að vera í höndum þess er vinnur fyrir þeim, ekki einhvers embættismanns. Því það var fyrir tilstuðlan viðkomandi að sú framleiðsla átti sér stað sem hann fékk greitt fyrir.
Í mínum huga telst það til siðaðs samfélags þar sem einstaklingurinn er ekki neyddur til neins, hann ekki beittur ofbeldi. Heldur tekur þátt af frjálsum hug í því sem hann kærir sig um. En það er ef til vill fjarlægur draumur. En í millitíðinni væri ráð að koma í veg fyrir frekari eyðslu ríkisins, því málum er meira að segja þannig háttað í dag, að miklu fé er ráðstafa í verkefni eða einstaklinga sem enga hjálp þurfa. Þetta fólk á ekki að komast upp með það að framleiða eitthvað sem ekki er eftirspurn eftir og láta aðra borga brúsann. Einnig hafa þeir sem borga brúsann þegar lagt sitt af mörkum, framleitt eitthvað sem skapað hefur virði og not fyrir aðra. Því er þetta óskiljanlegt og spurning hvort það geti talist til siðaðs samfélags.
Fannar Jónsson kl. 21:43
Af ríkistónlist
Virðulegur menntamálaráðherra kom fram í Kastljósinu í kvöld á RÚV m.a. af því tilefni að stofnaður hefur verið tónlistarsjóður. Menntamálaráðherra var þarna fulltrúi þeirra afla sem vilja færa peninga úr vösum skattgreiðenda yfir í vasa tónlistarfólks. Tveir ríkisstarfsmenn stjórnuðu þættinum og höfðu valið ráðherranum sessunaut. Fyrirfram hefði mátt búast við því að fulltrúi þeirra sem ráðherra var að taka peninga frá, skattgreiðenda, hefði fengið að verja hendur sínar, eða öllu heldur verjast því að hendur ráðherra seildust meira í vasa sína. Svo var hins vegar ekki. Þvert á móti kusu ríkisstarfsmennirnir að kalla til fulltrúa þeirra sem þiggja peninga úr vösum skattgreiðenda, tónlistarmanna. Umræðan snerist síðan aðallega hvort nægilega myndarlega væri staðið að því að færa peninga frá þeim sem unnu sér inn fyrir þeim og til þeirra sem spila tónlist.
Gefum okkur að það sé réttlætanlegt með tilliti til þeirra sem vinna sér inn peninga að ríkið taki þá af þeim og afhendi útvöldum tónlistarmönnum. Hvers eiga þeir þá að gjalda sem ríkinu þóknast ekki að styrkja. Af hverju eiga tónlistarmenn sem handhöfum ríkisvaldsins þykja leiðinlegir eða hreint ekkert efnilegir að vera verra staddir en keppinautar þeirra í tónlistarbransanum.
Og burtséð frá rétti skattgreiðenda og tónlistamanna sem eru í samkeppni við þá sem ríkinu líkar við vaknar sú spurning hvort það sé gott fyrir listina að ríkið hafi áhrif á hvort og hvernig hún þróast? Deyr kannski heil tónlistarstefna í fæðingu inni í bílskúr af því að allir keyptu plötuna frá bandinu í næsta bílskúr sem gaf út miklu vandaðri plötu fyrir pening sem teknir voru ófrjálsri hendi af vinnandi mönnum? Hefur það kannski þegar gerst án þess að nokkur viti til?
Oddgeir Einarsson kl. 20:59